I SA/Kr 1352/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2017r. utrzymującego w mocy postanowienie Starszego Referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017r. w zakresie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2016r. nr [...] w przedmiocie uznania wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017r., oddalające wniosek E. R. o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 5 lipca 2017r. skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, nadała w placówce pocztowej do tut. Sądu, zażalenie na ww. postanowienie. Postanowienie to zaskarżono w całości i zarzucono mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a., art. 246 § 1 p. 1 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w szeroko rozumianej sytuacji życiowej, materialnej i zdrowotnej skarżącej nie zachodziły przesłanki do zwolnienia jej od kosztów sądowych w całości, a co za tym idzie – przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powyższe uchybienie zaowocowało błędnym przyjęciem, iż należy utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Z uwagi na to, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu (pkt 1), odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 (pkt 1a), umorzenie postępowania (pkt 1b), wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 (pkt 2), odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku (pkt 4), sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa (pkt 5), odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia (pkt 5a), oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego (pkt 6), odrzucenie skargi kasacyjnej (pkt 7), odrzucenie zażalenia (pkt 8), zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej (pkt 9) oraz ukaranie grzywną (pkt 10). Natomiast art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Ponadto zgodnie z treścią art. 258 § 1 i 2 p.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, w tym wyszczególnione w § 2 ww. przepisu, wykonuje co do zasady referendarz sądowy. Od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia (art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Mając na uwadze przedstawione wyżej regulacje prawne, wskazać należy, że wydane w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienie z dnia 17 maja 2017r. na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017r., oddalającego wniosek E. R. o zwolnienie od kosztów sądowych, stało się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie. Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa, jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Zatem wymaga w tym miejscu podkreślenia, że ww. postanowienie tut. Sądu miało walor rozstrzygnięcia drugiej instancji, gdyż w myśl przywołanych powyżej przepisów – od postanowienia tego nie przysługiwał środek zaskarżenia. Tym samym, nie może budzić wątpliwości, iż wniesienie na takie postanowienie zażalenia, należało w świetle obowiązujących przepisów ocenić, jako niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.