II GZ 797/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1352/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1352/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) odrzucił zażalenie E.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie tutejszego Sądu z dnia 17 maja 2017 r. w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2017 r., oddalającego wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, stało się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny kontroluje orzeczenie referendarza sądowego. Postanowienie z dnia 17 maja 2017 r. miało walor rozstrzygnięcia drugiej instancji, a w myśl art. 260 p.p.s.a. od postanowienia tego nie przysługiwał środek zaskarżenia, a zatem wniesienie na takie postanowienie zażalenia, należało uznać za niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 258 § 4 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest zaskarżalne zażaleniem. Skarżąca domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. W odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei z art. 260 § 2 zdanie drugie wynika, że sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tej treści regulacja przy uwzględnieniu art. 194 § 1 p.p.s.a. oznacza, że na postanowienie WSA wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., nie przysługuje zażalenie do NSA (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 3 wydanie, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2015, str. 1066). Z przyjętego rozwiązania wynika, zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a., że od postanowienia WSA utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego nie przysługuje środek zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w tej sprawie jako sąd drugiej instancji, a zatem przepis ten wbrew twierdzeniom zażalenia, nie mógł zostać naruszony w zaskarżonym postanowieniu. W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy jako niedopuszczalne zostało prawidłowo odrzucone przez Sąd I instancji. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.