I SA/Ke 403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...]r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, S.P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...]r. [...] – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] r., [...]). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do podania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] r., [...] z [...]r., [...]). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie spełnia wyżej wskazanych wymagań. Skarżący nie uzasadnił bowiem wniosku. Należy przy tym zauważyć, że wniosek o wstrzymanie dotyczył postanowienia wydanego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W ocenie Sądu, postanowienie takie należy zaliczyć do kategorii aktów prawnych podlegających wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2016 r. II FZ 523/16), niemniej wniosek o jego wstrzymanie musi być uzasadniony, a tego warunku skarżący nie spełnił. Nie wykazał tym samym, czy zachodzą przesłanki zawarte w tym przepisie. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2013 r. II OZ 1403/14). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.