I FZ 299/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 403/17, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie skargi S. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji S. P. (dalej: Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 403/17. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jego wniosek, orzekając o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 27 kwietnia 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie podatku od towarów i usług. 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 2.2. W motywach orzeczenia Sąd stwierdził, że: - Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a tym samym nie wykazał, iż zachodzą przesłanki zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a.; - brak argumentacji w rzeczonym zakresie uniemożliwił merytoryczną ocenę tego wniosku. 3. Zażalenie Skarżący zaskarżając postanowienie Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a.; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 181 i art. 239 Ordynacji podatkowej. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zażalenie było oczywiście bezzasadne. 4.2. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia potwierdziła stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uzasadnił tegoż wniosku, a tym samym nie uprawdopodobnił przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. 4.3. Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdzić należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stosował i nie mógł stosować wymienionych przez Skarżącego przepisów. Podstawę orzeczenia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 P.p.s.a., a nie zupełnie mylnie przywołane przepisy dotyczące sposobu orzekania sądowego z tytułu wniesionej skargi (art. 145 i art. 151 P.p.s.a.), Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej. Ponadto motywy zażalenia w żaden sposób nie przystawały do treści objętego nim orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Istotą tego ostatniego było stwierdzenie braku uzasadnienia do wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej. Tymczasem Skarżący, mimo że reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w swoich motywach nawiązywał do kwestii zasadności ustaleń "zaskarżonej decyzji", przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT oraz orzeczenia TSUE w sprawie o sygn. akt C-277/14, co zupełnie rozmijało się z przedmiotem kwestionowanego orzeczenia sądowego. W takim stanie rzeczy uznać należało, że argumentacja zażalenia nie odpowiadała motywom orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, którym to Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wywody Skarżącego zaprezentowane w zażaleniu nie mogły więc w żaden sposób wpłynąć na zmianę poprawnego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do odmowy wstrzymania wykonania postanowienia objętego skargą; nie przedstawiono jakiejkolwiek użytecznej argumentacji na rzecz zasadności złożonego wniosku. 4.4. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.