I SA/Ke 107/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w zakresie pytania nr [...] i pytania nr [...]; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. " w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 21 stycznia 2026 r. nr [...] stwierdził, że stanowisko W. " w K. (spółdzielnia) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w części dotyczącej pytań nr [...] do 6 jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe. Opisując zdarzenie przyszłe spółdzielnia wskazała m.in., że jest producentem żywności, prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium miasta K.. Spółdzielnia nie korzysta z tzw. uproszczonej metody uiszczania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Głównym obszarem działalności spółdzielni jest produkcja [...] (PKWiU 10.84), przysmaku [...] ([...]) oraz [...]. W roku 2024 pomimo złożonych zamówień nie udało się zrealizować produkcji w/w wyrobów na ponad 639 000 sztuk wyrobów w różnych opakowaniach. Powodem są ograniczenia produkcyjne wynikające z niewystarczającej infrastruktury. Ten utrzymujący się stan był powodem podjęcia decyzji o rozbudowie zakładu tak, aby znacząco zwiększyć swoje zdolności produkcyjne w zakresie [...]. Wnioskodawca, zwrócił się do [...] "S." S.A. jako organu właściwego rzeczowo i miejscowo, z wnioskiem o wydanie decyzji o wsparciu na realizację nowej inwestycji polegającej na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu produkcyjnego zajmującego się produkcją żywności. Zgodnie z celem wnioskodawcy opisanym we wniosku, w ramach inwestycji w celu zwiększenia zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu planuje on budowę nowego budynku produkcyjno - magazynowego na terenie zakładu w K. wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wyposażeniem w urządzenia produkcyjne (technologiczne). Wnioskodawca opisał przy tym szczegółowo obiekty, urządzenia z których będzie składać się planowana inwestycja. Spółdzielnia wskazała, że zamierza zakupić jedną nową, wysokowydajną linię technologiczną do rozlewu i konfekcjonowania [...]. Opisała z czego będzie składać się ta linia oraz proces rozlewu i konfekcji [...]. Spółdzielnia zamierza również zakupić linie technologiczne (urządzenia) do produkcji [...] (półproduktu do produkcji [...] i [...] "[...]". Wnioskodawca produkuje też przysmak [...], którego produkcja zlokalizowana jest w całości w innym budynku nie powiązanym technologicznie z przedmiotową inwestycją. Produkcja [...] odbywa się również w innym budynku w zakresie jednak w jakim ocet jest wykorzystywany do produkcji [...], [...] handlowej, [...] jest on transportowy do nowej i starej hali rurociągami, które w 70% będą nowymi rurociągami. W dniu 27 czerwca 2024 r. dla wnioskodawcy została wydana decyzja o wsparciu nr [...]. Została ona wydana na podstawie art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. 2025 poz. 469, dalej jako "Decyzja"), Rozporządzenie WNI" w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 29 sierpnia 2018 r. w sprawie powierzenia zarządzającemu [...] "S." wydawania decyzji o wsparciu oraz wykonywania kontroli realizacji decyzji o wsparciu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1703) oraz na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z 14 czerwca 1960 r. (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572). Decyzja została wydana na czas określony - 15 lat licząc od dnia jej uprawomocnienia. Decyzja jest prawomocna. W decyzji ustalono jako warunki prowadzenia działalności gospodarczej: Poniesienie na terenie realizacji inwestycji kosztów kwalifikowanych inwestycji, w rozumieniu § 8 Rozporządzenia WNI, o łącznej wartości co najmniej [...] zł w terminie do 30 czerwca 2027 r. 2. Zwiększenie dotychczasowego zatrudnienia, kształtującego się obecnie na poziomie 355,97 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, poprzez zatrudnienie po dniu wydania niniejszej decyzji 5 nowych pracowników (w przeliczeniu na pełne etaty) w terminie do 30 czerwca 2027 r. i utrzymanie zatrudnienia na poziomie co najmniej 360,97 pracowników (w przeliczeniu na pełne etaty) do 30 czerwca 2032 r. Decyzja wskazuje na zakończenie inwestycji w terminie do 30 czerwca 2027 r. W decyzji ustalono maksymalną wysokość kosztów kwalifikowanych oraz wskazano na następujące zobowiązania wnioskodawcy: 1. Wnioskodawca, zobowiązany jest do spełnienia kryterium ilościowego tj. do poniesienia minimalnych kosztów kwalifikowanych inwestycji w wysokości [...] PLN, w rozumieniu § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 4 ust. 5 pkt 5 Rozporządzenia. 2. W związku z ubieganiem się o wydanie niniejszej decyzji o wsparciu, spółdzielnia zobowiązana jest do spełnienia szeregu kryteriów jakościowych. Obecnie inwestycja jest w trakcie realizacji. Spółdzielnia zapytała: 3. Czy prawidłowe jest stanowisko, że po spełnieniu warunków wynikających z DoW, wydatki na budowę zaplecza socjalno-biurowego oraz wydatki związane z wykonaniem nawierzchni z kostki brukowej (ewentualnie asfaltowej) i chodników wokół nowo budowanej hali, opisanych we Wniosku i objętego DoW, będą stanowić koszty kwalifikowane w rozumieniu § 8 Rozporządzenia WNI, i tym samym wpłyną na kwotę puli pomocy publicznej w postaci zwolnienia przysługującego Wnioskodawcy zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT? 4. Czy prawidłowe jest stanowisko, że po spełnieniu warunków wynikających z DoW, moment poniesienia kosztu ustalony na potrzeby dyskontowania (ustaleniu ich wartości nominalnej oraz wartości urealnionej według upływu czasu za pomocą odpowiedniej stopy dyskonta) kosztów kwalifikowanych objętych DoW, należy rozumieć jako moment faktycznego poniesienia zapłaty (tj. według tzw. zasady kasowej kosztu)? 5. Czy prawidłowe jest stanowisko, że po spełnieniu warunków wynikających z DoW, moment poniesienia kosztu kwalifikowanego ustalony na potrzeby dyskontowania w przypadku płatności o charakterze zaliczkowym na wydatki objęte DoW, należy rozumieć jako moment faktycznego poniesienia zapłaty (tj. według tzw. zasady kasowej kosztu)? 6. Czy prawidłowe jest stanowisko, że z uwagi na brak możliwości określenia wartości zwolnienia podatkowego przed dniem faktycznego udzielenia pomocy, brak jest możliwości i tym samym obowiązku kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w trakcie roku podatkowego? W zakresie pytania nr [...] spółdzielnia zajęła stanowisko, że po spełnieniu warunków wynikających z DoW oraz po realizacji inwestycji opisanej w przedmiotowej DOW, wydatki na budowę zaplecza socjalno-biurowego oraz wydatki związane z wykonaniem nawierzchni z kostki brukowej (ewentualnie asfaltowej) i chodników wokół nowo budowanej hali, opisane we wniosku i objęte DoW, będą stanowić koszty kwalifikowane w rozumieniu § 8 Rozporządzenia WNI i tym samym wpłyną na kwotę puli pomocy publicznej w postaci zwolnienia przysługującego wnioskodawcy zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Zdaniem spółdzielni (stanowisko do pytań nr [...] i nr [...]), po spełnieniu warunków wynikających z DoW, moment poniesienia kosztu ustalony na potrzeby dyskontowania (ustaleniu ich wartości nominalnej oraz wartości urealnionej według upływu czasu za pomocą odpowiedniej stopy dyskonta) kosztów kwalifikowanych objętych DoW, należy rozumieć jako moment faktycznego poniesienia zapłaty (tj. według tzw. zasady kasowej kosztu). Zgodnie z § 10 Rozporządzenia WNI, koszty kwalifikowane nowej inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o wsparciu. Do dyskontowania otrzymanej pomocy i kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji stosuje się, określone dla Rzeczypospolitej Polskiej przez Komisję Europejską, stopy bazowe powiększone o 100 punktów bazowych obowiązujące w dniu wydania decyzji o wsparciu. Zdyskontowaną wartość poniesionych kosztów, o których mowa w ust. 1, i otrzymanej pomocy określa się według wzoru określonego w tym przepisie. Dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt. W przepisach brak jest definicji poniesienia kosztu na potrzeby przedmiotowego zwolnienia. W ocenie wnioskodawcy, prawidłowe jest ustalenie, że moment poniesienia kosztu ustalony na potrzeby dyskontowania kosztów kwalifikowanych należy rozumieć jako moment faktycznego poniesienia zapłaty tj. według tzw. zasady kasowej kosztu. Na potwierdzenie swojego stanowiska spółdzielnia wskazała na wyroki sądów administracyjnych. Zdaniem wnioskodawcy z tych samych względów prawidłowe jest również stanowisko, że po spełnieniu warunków wynikających z DoW moment poniesienia kosztu kwalifikowanego ustalony na potrzeby dyskontowania w przypadku płatności o charakterze zaliczkowym na wydatki objęte DoW w rozumieniu art. 12 ust. 4 ustawy o CIT należy rozumieć jako moment faktycznego poniesienia zapłaty (tj. według tzw. zasady kasowej kosztu). Przepisy nie odwołują się bowiem w tym miejscu do momentu "zaliczenia wydatków w koszty uzyskania przychodu" o których mowa w art. 15 ustawy o CIT. Nie jest to również "dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów" o którym jest mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT bowiem przepis rozporządzenia posługuje się inny zwrotem: "wartość poniesionych kosztów, o których mowa w ust. 1, z dnia ich poniesienia lub ulgi podatkowej z dnia jej uzyskania" zaś dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, jest "ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt". W zakresie pytania nr [...], zdaniem wnioskodawcy, z uwagi na brak możliwości określenia wartości zwolnienia podatkowego przed dniem faktycznego udzielenia pomocy, brak jest możliwości i tym samym obowiązku kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego. Dotyczy to zarówno dochodu w części zwolnionej jak i dochodu w części opodatkowanej. Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia o WNI, wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym upłynął termin zakończenia inwestycji określony w decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej z zastrzeżeniem wyjątku, o którym mowa w § 5 ust. 6. Już z tych przepisów wynika, że podatnik realizujący nową inwestycję może korzystać ze zwolnienia w podatku dochodowym wyłącznie do wysokości limitu pomocy publicznej, co zobowiązuje go do monitorowania wartości dostępnej pomocy publicznej oraz wykorzystania wygenerowanej z tytułu realizacji nowej inwestycji pomocy publicznej. W Rozporządzeniu o WNI szczegółowo określono sposób kalkulacji przysługującego limitu pomocy publicznej. Zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia o WNI, koszty kwalifikowane inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o wsparciu, a ust. 3 przewiduje, że zdyskontowaną wartość poniesionych kosztów otrzymywanej pomocy oblicza się przy zastosowaniu wzoru, składową którego jest m.in. liczba miesięcy, jaka upłynęła od dnia uzyskania decyzji o wsparciu do uzyskania ulgi podatkowej. Stosownie do § 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia o WNI, dniem uzyskania ulgi podatkowej, o którym mowa w ust. 3, jest dzień, w którym zgodnie z przepisami o podatku dochodowym upływa termin złożenia zeznania rocznego. Powyższą regulację dopełnia art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 702 z późn. zm.), który wskazuje, że w przypadku zwolnienia z CIT, dniem udzielenia pomocy jest dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego. Z powyższego wynika, że w celu skorzystania ze zwolnienia podatkowego Wnioskodawca zobowiązany jest do określenia jego wysokości, tj. porównania wartości już uzyskanej pomocy publicznej z dostępnym limitem pomocy (obliczonym w oparciu o koszty inwestycji) na wskazany dzień udzielenia pomocy, tj. na dzień 31 marca roku następującego po roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały dochody podlegające zwolnieniu. Mając na uwadze, że zwolnienie podatkowe udzielane jest w dniu, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego, Wnioskodawca nie jest w stanie dokonać uprzedniej precyzyjnej kalkulacji wielkości dostępnego limitu zwolnienia. Powyższe przekłada się na brak możliwości ustalenia w sposób precyzyjny zaliczki na CIT. Ponadto, spółdzielnia wskazała, że zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Tym samym, osiągane przez podatnika przychody i ponoszone przez niego koszty jest on obowiązany przyporządkować do odpowiedniego rodzaju działalności - zwolnionej lub opodatkowanej. W praktyce gospodarczej występują takie rodzaje kosztów, które wykazują związek zarówno z działalnością zwolnioną, jak i opodatkowaną (tzw. koszty pośrednie). Na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.d.o.p., w przypadku, kiedy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. W konsekwencji, do czasu zakończenia roku podatkowego klucz alokacji ustalany na podstawie przychodów ulega ciągłym zmianom, co przekłada się na zmiany w wysokości dochodu z działalności zwolnionej i opodatkowanej. Tym samym, w trakcie roku podatkowego nie ma możliwości dokładnego ustalenia kwoty dochodu podlegającemu zwolnieniu. W ocenie wnioskodawcy, jeżeli nie jest możliwe określenie wartości dostępnego zwolnienia podatkowego przed dniem faktycznego udzielenia pomocy (przed dniem, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego) to tym bardziej wnioskodawca nie ma możliwości i w konsekwencji obowiązku kalkulacji i wpłaty zaliczek w trakcie roku podatkowego. Dopiero na dzień udzielenia pomocy - 31 marca roku następującego po roku podatkowym - Wnioskodawca może zweryfikować limit pomocy publicznej i w zależności od jego wysokości i wartości dochodu uzyskanego wygenerowanego przez działalność na podstawie DoW opodatkować na zasadach ogólnych nadwyżkę dochodu zwolnionego ponad dostępny limit zwolnienia podatkowego. Jednocześnie, podatek należny z tego tytułu nie będzie stanowił zaległości podatkowej, od której są naliczane odsetki za zwłokę. Organ zgodził się z wnioskodawcą w zakresie pytania nr 3, stwierdzając prawidłowość stanowiska spółdzielni. Odnośnie do pytania numer 4 i 5 organ stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Wskazał, że katalog ponoszonych wydatków, które można uznać za koszty kwalifikowane, określa § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia o WNI. Z kolei w § 10 Rozporządzenia o WNI, określono w szczegółach sposób kalkulacji przysługującego limitu pomocy publicznej. Zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia o WNI, koszty kwalifikowane nowej inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o wsparciu. Stosownie zaś do § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia o WNI, dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt. Aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę wydatków kwalifikowanych, to wyrażenie "poniesienie" musi oznaczać wydatek faktycznie poniesiony, a nie deklarację o zamiarze jego poniesienia w przyszłości. Zdaniem organu przepis § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia o WNI, wprowadza dodatkowy warunek zaliczenia jako koszty kwalifikowane kosztów zarówno nabytych jak i wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia kompletnych i zdatnych do użytku w dniu przyjęcia do używania, ich do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zatem, do zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wydatków z tytułu nabycia lub wytworzenia środków trwałych, nie wystarczy samo ich poniesienie w ujęciu kasowym. Zgodnie z brzmieniem § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia o WNI, konieczne jest również zaliczenie tego środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Taki warunek wprost wynika z literalnego brzmienia tego artykułu. Powyższe prowadzi do wniosku, że w przypadku środków trwałych do "poniesienia" wydatków na ich nabycie/wytworzenie dochodzi w momencie spełnienia obu przesłanek, tj. przeniesienia wydatków w ujęciu kasowym i zaliczenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Taka sama zasada obowiązuje w stosunku do uiszczonych zaliczek. Zaliczki na nabycie/wytworzenie środków trwałych nie mogą stanowić kosztów kwalifikowanych w momencie uiszczenia ceny należnej danemu wykonawcy/dostawcy. Tu również konieczne jest zaliczenie środków trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Mając na uwadze powyższe, dokonując, zgodnie z przepisami § 10 Rozporządzenia WNI, dyskontowania wartości poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, za datę poniesienia wydatku (zgodnie z metodą kasową), należy uznać moment zaliczenia danego środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Organ stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko spółdzielni również w zakresie pytania nr 6. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na § 5 ust. 1, ust. 7, § 10 ust. 1 ust. 4 pkt 2 i 3 Rozporządzenia WNI, art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Analiza powyższych przepisów wskazuje na to, że na podatnikach prowadzących działalność na podstawie decyzji o wsparciu spoczywa obowiązek prowadzenia ewidencji zapewniającej wyłącznie określenie kwoty dochodu zwolnionego z podatku dochodowego oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu. Odnosząc cytowane powyżej przepisy do opisu sprawy, stwierdzić należy, że dniem uzyskania ulgi podatkowej z tytułu nowej inwestycji jest dzień, w którym upływa termin złożenia zeznania rocznego. Dla celów określenia, czy podatnik może skorzystać ze zwolnienia podatkowego dostępnego z tytułu uzyskanej decyzji o wsparciu, musi porównać wartość już uzyskanej pomocy publicznej z dostępnym limitem pomocy (obliczonym w oparciu o koszty inwestycji). Jednak, z uwagi na fakt, że zwolnienie podatkowe udzielane jest w dniu, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego, spółdzielnia nie jest w stanie dokonać uprzedniej precyzyjnej kalkulacji wielkości dostępnego limitu zwolnienia. Organ natomiast, zgodził się ze stanowiskiem spółdzielni, że z uwagi na brak możliwości określenia wartości zwolnienia podatkowego przed dniem faktycznego udzielenia pomocy, brak jest możliwości i tym samym obowiązku kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego, w odniesieniu do dochodu nie korzystającego ze zwolnienia z opodatkowania. Wymagane jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w oparciu o decyzję o wsparciu na terenie określonym w decyzji o wsparciu, oraz działalnością prowadzoną poza terenem określonym w decyzji o wsparciu. W rezultacie, w odniesieniu do dochodów nie podlegających zwolnieniu z opodatkowania są państwo zobowiązani do kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego. Na powyższą interpretację spółdzielnia złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w części dotyczącej pytań oznaczonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jako nr 4, nr 5 oraz nr 6, gdzie organ uznał że za datę poniesienia kosztu należy uznać moment zaliczenia danego środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (objętego zakresem pytań nr 4 oraz 5), a także gdzie organ uznał, że ma ona obowiązek kalkulacji i wpłaty zaliczek na CIT w trakcie roku podatkowego w odniesieniu do dochodów niepodlegających zwolnieniu z opodatkowania. Spółdzielnia wniosła o uchylenie interpretacji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zgłosiła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 p.p.s.a. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia WNI poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że moment poniesienia kosztu w przypadku wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych należy utożsamiać z momentem łącznego spełnienia dwóch przesłanek tj. faktycznej zapłaty oraz wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, podczas gdy z literalnego brzmienia § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia o WNI wynika jednoznacznie, że dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt, 2. § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia o WNI poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przeniesieniu warunku materialnego kwalifikowalności wydatku na płaszczyznę temporalną dotyczącą momentu jego poniesienia, podczas gdy § 8 Rozporządzenia o WNI określa wyłącznie katalog kosztów kwalifikowanych oraz warunki konieczne do uznania ich za koszty kwalifikowane, natomiast § 10 Rozporządzenia o WNI reguluje moment ich poniesienia i sposób ustalenia wartości zdyskontowanej. 3. art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 8 i § 10 Rozporządzenia o WNI poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do rozszerzającego, nie znajdującego oparcia w treści przepisów, ograniczenia zakresu zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji do nieuprawnionego zawężenia prawa podatnika do uwzględnienia poniesionych kosztów kwalifikowanych zgodnie z ich kasowym charakterem, 4. art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz § 10 ust. 1 Rozporządzenia o WNI poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podatnik jest zobowiązany do kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego podczas gdy należy uwzględnić specyfikę zwolnienia o charakterze ex post, którego dzień udzielenia został ustawowo powiązany z dniem upływu terminu złożenia zeznania rocznego co prowadzi do wniosku o braku możliwości kalkulacji zaliczek, 5. art. 9 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT oraz § 10 Rozporządzenia o WNI poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej umożliwia bieżące, precyzyjne ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu oraz dochodu opodatkowanego, podczas gdy z uwagi na mechanizm dyskontowania, alokację kosztów pośrednich oraz moment udzielenia pomocy ostateczne ustalenie zakresu zwolnienia możliwe jest dopiero po zakończeniu roku podatkowego, 6. art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 10 Rozporządzenia o WNI poprzez przyjęcie wykładni prowadzącej do oderwania mechanizmu dyskontowania od rzeczywistego momentu wydatkowania środków finansowych oraz do przesunięcia momentu uwzględnienia kosztów kwalifikowanych na etap czysto techniczny (wprowadzenie środka trwałego do ewidencji), co skutkuje zniekształceniem ekonomicznej istoty dyskonta oraz wypaczeniem celu regulacji dotyczącej pomocy. II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji z przekroczeniem granic wynikających z obowiązujących przepisów prawa, polegające na wykreowaniu dodatkowego warunku uznania momentu poniesienia kosztu kwalifikowanego, który nie wynika z treści § 10 Rozporządzenia o WNI, a tym samym na zastosowaniu niedopuszczalnej w prawie podatkowym wykładni rozszerzającej, 2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych przez: pominięcie ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, która jednoznacznie rozróżnia moment poniesienia kosztu od momentu zaliczenia środka trwałego do ewidencji oraz pominięcie własnej linii interpretacyjnej zaprezentowanej w interpretacjach indywidualnych wydawanych w analogicznych stanach faktycznych, w tym w interpretacji Dyrektora KIS z [...] r., nr [...], w której organ wskazał, że brak jest możliwości i obowiązku kalkulacji zaliczek w trakcie roku podatkowego od dochodu podlegającego zwolnieniu przed dniem udzielenia pomocy oraz brak uzasadnienia pominięcia linii orzeczniczej oraz linii interpretacyjnej korzystnej dla podatnika, która funkcjonowała w odniesieniu do stanów faktycznych analogicznych do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, 3. art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej przez sporządzenie uzasadnienia w sposób niewyczerpujący i nielogiczny, polegający na: ograniczeniu się do przedstawienia własnej błędnej wykładni przepisów bez przeprowadzenia pogłębionej analizy systemowej i funkcjonalnej oraz braku merytorycznego odniesienia się do argumentów spółdzielni dotyczących konstrukcji pomocy publicznej, mechanizmu dyskontowania oraz momentu udzielenia pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, 4. art. 121 § 1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie wykładni prowadzącej do stanu niepewności prawnej i braku przewidywalności skutków podatkowych, w szczególności w zakresie obowiązku kalkulacji zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego, mimo że zgodnie z konstrukcją pomocy publicznej dzień udzielenia pomocy został ustawowa powiązany z dniem upływu terminu do złożenia zeznania rocznego. W uzasadnieniu opisała przebieg postępowania w sprawie oraz wskazała na treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Następnie na potwierdzenie swojego stanowiska prezentowanego w sprawie, skarżąca wskazała na wyroki sądów administracyjnych i interpretacje indywidualne Dyrektora KIS. W dalszej części pisma przedstawiła szczegółowe uzasadnienie ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. W piśmie procesowym, stanowiącym replikę odpowiedzi na skargę, pełnomocnik skarżącej m.in. zarzucił, że organ zmodyfikował swoją argumentację w zakresie pytania nr 6, co potwierdza wadliwość interpretacji i naruszenie art. 14§ 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że Dyrektor KIS całkowicie pominął zarzut dotyczący zniekształcenia ekonomicznej istoty dyskonta oraz wewnętrznej sprzeczności wywodu interpretacji, co stanowi niezależną podstawę jej uchylenia. Zwrócił uwagę, że organ interpretacyjny odparł zarzut pominięcia orzecznictwa NSA wyłącznie formalnie, bez jakiejkolwiek merytorycznej polemiki z oceną prawną wyrażoną przez NSA w wyrokach z 5 grudnia 2025 r. i 8 kwietnia 2025 r., co świadczy o braku możliwości rzeczowego odparcia tych zarzutów. Końcowo zarzucił, że organ nie wyjaśnił w sposób logiczny i spójny rzekomej zgodności zaskarżonej interpretacji z własną interpretacją z [...] r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej ,,p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Sąd, orzekając w granicach zarzutów postawionych w skardze stwierdził, że na uwzględnienie zasługują zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia WNI poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że moment poniesienia kosztu w przypadku wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych należy utożsamiać z momentem łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. faktycznej zapłaty oraz wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia o WNI poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przeniesieniu warunku materialnego kwalifikowalności wydatku na płaszczyznę temporalną dotyczącą momentu jego poniesienia. W związku z powyższym należy wskazać, że stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT, w brzmieniu obowiązującym w 2021 r. od 1 stycznia 2022 r., wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1752), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W art. 2 pkt 7 ustawy WNI zawarto legalną definicję kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji. Za koszty kwalifikowane nowej inwestycji ustawa uważa - poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu: a) koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom osobistym jej wspólnika albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, lub b) dwuletnie koszty pracy poniesione przez przedsiębiorcę na tworzenie określonej liczby nowych miejsc pracy, przez określony czas, w związku z realizacją nowej inwestycji, jakie mogą być uwzględnione przy określaniu maksymalnej pomocy publicznej. Wsparcie na realizację nowej inwestycji, jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 3 ustawy WNI). Na podstawie art. 14 ust. 3 tej Rada Ministrów została upoważniona do określenia, w drodze rozporządzenia, m.in. rodzaju kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji oraz sposób dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień wydania decyzji o wsparciu. W § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI wskazano, że do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące: a) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego, b) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, kompletnych i zdatnych do użytku w dniu przyjęcia do używania, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, c) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych, d) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, e) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem, że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od dnia zakończenia nowej inwestycji, f) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku, gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy; pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, koszty określone w ust. 1 pkt 1 zalicza się do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem z tytułu kosztów nowej inwestycji, jeżeli zostały poniesione w okresie realizacji inwestycji, a w przypadku: 1) kosztów określonych w ust. 1 pkt 1 lit. e - jeżeli zostały poniesione w okresie nie dłuższym niż do zakończenia okresu utrzymania inwestycji, trwającego przez okres 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców przez okres 3 lat, licząc od dnia zakończenia nowej inwestycji; 2) kosztów określonych w ust. 1 pkt 1 lit. f - jeżeli zostały poniesione w okresie obowiązywania umowy leasingu finansowego. Stosownie do § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym upłynął termin zakończenia inwestycji określony w decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej, z zastrzeżeniem wyjątku, o którym mowa w § 5 ust. Zgodnie z § 10 ust. 1 tego aktu, koszty kwalifikowane nowej inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o wsparciu. Zdyskontowaną wartość poniesionych kosztów, o których mowa w ust 1, i otrzymanej pomocy określa się według wzoru określonego w § 10 ust. 3. W myśl § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt. Podsumowując, wsparcie na realizację nowej inwestycji udzielone w formie zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. uzależnione zostało od poniesionych przez przedsiębiorcę kosztów kwalifikowanych. Definicja kosztów kwalifikowanych znajduje się w ustawie o wspieraniu nowych inwestycji. Z kolei w § 8 ust. 1 rozporządzenia, uregulowany został wykaz rodzaju kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji. Wskazany przepis rozporządzenia odnosi się zatem do wydatków, które można uznać za koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje. Skarżąca spółdzielnia nie kwestionowała, że w przypadku wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych, ich zaliczenie do kosztów kwalifikowanych, w rozumieniu § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, wymaga zaliczenia kompletnych i zdatnych do użytku środków trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wątpliwości spółki dotyczyły natomiast ustalenia daty poniesienia kosztu i ta kwestia stanowiła oś sporu w zakresie pytania nr 4 i nr 5 wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. W ocenie organu bowiem za datę poniesienia wydatku, należy uznać moment zaliczenia danego środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Skarżąca twierdzi natomiast, że data ta jest datą faktycznego poniesienia zapłaty (metoda kasowa). Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko skarżącej. Zdaniem sądu sporne zagadnienie powinno być analizowane w oparciu o przepisy § 9 ust. 1 i § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Analizując treść § 8 rozporządzenia WNI, brak jest natomiast podstaw do powiązania momentu poniesienia wydatków z momentem wpisania środka trwałego do ewidencji środków trwałych. Z przepisu § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b, na który powołuje się organ, wynika że zakwalifikowanie ceny nabycia środka trwałego albo kosztu wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych jako kosztów objętych wsparciem na nowe inwestycje jest uzależnione od zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jest to zatem warunek zaliczenia wydatków do kosztów kwalifikowanych, a nie warunek wpływający na ustalenie momentu poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Tymczasem, czym innym jest wskazanie kategorii (rodzajów) wydatków, stanowiących koszty kwalifikowane, czym innym natomiast ustalenie momentu rozpoznania tych wydatków, jako kosztów kwalifikowanych, co było przedmiotem pytań nr 4 i 5 sformułowanych w złożonym wniosku. Wykładnia językowa § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI nie prowadzi do wniosku pozwalającego określić moment poniesienia kosztów kwalifikowanych, a już w szczególności, że jest to moment przyjęcia środka trwałego do stosownej ewidencji. Jest to wyłącznie jeden z kilku warunków, które podatnik musi spełnić w związku z kwalifikowalnością wydatków nowej inwestycji, przy czym konieczność zaliczenia środka trwałego do ewidencji jest uzasadniona wymogiem utrzymania inwestycji i jej poszczególnych elementów przez określony czas zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia WNI. Zdaniem sądu, skutkiem niespełnienia tych wymagać, jest obowiązek podatnika – przedsiębiorcy, wycofanie nakładów związanych z takim środkiem trwałym z puli kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji. Kwestii zaliczenia nabytego lub wytworzonego środka trwałego nie można natomiast w żadnym wypadku wiązać z kwestią ustalenia daty poniesienia wydatku, jak chce tego organ. W konsekwencji organ w sposób nieuzasadniony utożsamił pojęcie "poniesienie kosztu" z pojęciem "zaliczenie do ewidencji środków trwałych", podczas gdy § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia WNI jednoznacznie wskazuje, że dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt. Stanowisko organu nie znajduje zatem uzasadnienia w mających zastosowanie w sprawie przepisach prawa. Sąd podziela ponadto zarzuty zawarte w skardze, że przedstawione stanowisko organu zniekształca ekonomiczną istotę dyskonta oraz wypacza cel regulacji dotyczącej pomocy regionalnej. Wpływa bowiem negatywnie na wielkość dostępnej pomocy publicznej. Każdorazowa konieczność przesunięcia momentu poniesienia wydatków oznacza narastające straty podatników spowodowane działaniem mechanizmu dyskonta i spadkiem kwoty dostępnego zwolnienia podatkowego. Im później bowiem podatnik poniesie koszty kwalifikowane po wydaniu decyzji o wsparciu, tym niższa będzie ich wartość zdyskontowana. Oznacza to, że podatnik wyda tyle samo, ale mniejsza kwota zostanie uznana za pomoc publiczną. Z tych względów sąd uchylił zaskarżoną interpretacje w zakresie pytania nr 4 i nr 5. Przedstawiona argumentacja dotyczy bowiem analogicznie płatności o charakterze zaliczkowym na wydatki objęte decyzją o wsparciu, których dotyczy pytanie nr 5. Zdaniem sądu prawidłowe jest natomiast stanowisko organu w zakresie pytania nr 6 dotyczącego obowiązku skarżącej kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego. Co istotne, pytanie dotyczyło zarówno dochodu w części zwolnionej, jak i dochodu w części opodatkowanej. Według stanowiska skarżącej nie ma ona obowiązku wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego, z uwagi na brak możliwości określenia wartości zwolnienia podatkowego oraz ze względu na występowanie w praktyce gospodarczej tzw. kosztów pośrednich, tj. kosztów które wykazują związek zarówno z działalnością zwolniona , jak i opodatkowaną. Zdaniem sądu, wbrew zarzutom zawartym w replice na odpowiedź na skargę, stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji w zakresie omawianego pytania, podziela stanowisko wnioskodawcy dotyczące braku obowiązku uiszczania zaliczek na podatek dochodowy w odniesieniu do dochodów podlegających zwolnieniu. Organ stwierdził bowiem, że z uwagi na fakt, że zwolnienie podatkowe udzielane jest w dniu, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego, spółdzielnia nie jest w stanie dokonać uprzedniej precyzyjnej kalkulacji wielkości dostępnego limitu zwolnienia. Dniem uzyskania ulgi podatkowej z tytułu nowej inwestycji jest bowiem dzień, w którym upływa termin złożenia zeznania rocznego. Dla celów określenia, czy podatnik może skorzystać ze zwolnienia podatkowego dostępnego z tytułu uzyskanej decyzji o wsparciu, musi porównać wartość już uzyskanej pomocy publicznej z dostępnym limitem pomocy (obliczonym w oparciu o koszty inwestycji). Stanowisko takie wynika z prawidłowo powołanych przez strony przepisów Rozporządzenia WNI, tj. § 10 ust. 4 pkt 2, § 10 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W świetle powołanych regulacji koszty kwalifikowane inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o wsparciu. Zdyskontowaną wartość poniesionych kosztów otrzymywanej pomocy oblicza się przy zastosowaniu wzoru, składową którego jest m.in. liczba miesięcy, jaka upłynęła od dnia uzyskania decyzji o wsparciu do uzyskania ulgi podatkowej. Dniem uzyskania ulgi podatkowej jest dzień, w którym zgodnie z przepisami o podatku dochodowym upływa termin złożenia zeznania rocznego. Zdaniem sądu organ prawidłowo natomiast odmówił akceptacji stanowiska skarżącej, zgodnie z którym z uwagi na brak możliwości określenia wartości zwolnienia podatkowego przed dniem faktycznego udzielenia pomocy, brak jest możliwości i tym samym obowiązku kalkulacji i wpłaty zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego, również w odniesieniu do dochodu nie korzystającego ze zwolnienia z opodatkowania. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. W związku z powyższym, przedsiębiorca ma obowiązek precyzyjnie wyodrębnić dochód zwolniony oraz koszty uzyskania przychodów związane z działalnością prowadzoną w oparciu o decyzję o wsparciu na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Dodatkowo należy wskazać, biorąc pod uwagę charakter postępowania inicjowanego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, że w jego toku organy nie prowadzą postępowania dowodowego, a jedynie zobowiązane są do uwzględnienia takiego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który strona sama przedstawi we wniosku. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). W interpretacji indywidualnej organ ma obowiązek dokonać wykładni przepisów prawa podatkowego i zrekonstruować wynikające z nich normy prawa podatkowego, a następnie dokonać prawnej kwalifikacji stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna być przy tym powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku. W niniejszej sprawie natomiast, w bardzo szczegółowo opisanym zdarzeniu przyszłym, skarżąca nie wskazała na ponoszenie przez nią kosztów pośrednich związanych zarówno z działalnością zwolnioną z opodatkowania, jaki i opodatkowaną. Ponownie rozpoznając wniosek o udzielenie interpretacji organ powinien dokonać oceny stanowiska strony w zakresie pytani nr 4 i 5, przedstawionego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. Z tych względów sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Punkt 2 sentencji wyroku uzasadnia art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania, na które składają się: wpis od skargi – [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika – [...] zł, opłata od pełnomocnictwa – [...] zł, w punkcie 3 sentencji wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).