Sygnatura
I SA/Go 63/26
Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 kwietnia 2026 r., I SA/Go 63/26 – odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Wynik
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
- Data orzeczenia
- 16 kwietnia 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. oraz lipiec 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 roku wraz z odsetkami i lipiec 2020 roku wraz z odsetkami. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
T.K. (dalej: skarżący, strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS, Dyrektor, organ) z [...] listopada 2025 r., na podstawie której organ uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] listopada 2024 r. (dalej NUS, Naczelnik, organ I instancji) w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za: -/ lipiec 2019 r. w kwocie 6.596,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 4.043,00 zł, -/ wrzesień 2019 r. w kwocie 62.227,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 37.314,00 zł, i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Zaskarżoną decyzją DIAS uchylił również decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w kwocie 261.894,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 158.765,00 zł i w tym zakresie orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu tej spółki za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w kwocie 158.754,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 155.118,00 zł. Ponadto w pozostałej części DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia DIAS powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 116 § 1, § 2, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1, § 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: O.p.). Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Decyzją z [...] listopada 2024 r. NUS wydał decyzję w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony, jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r. wraz z należnymi odsetkami za miesiące: -/ lipiec 2019 r. w kwocie 6.569,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 4.4043,00 zł, -/ sierpień 2019 r. w kwocie 261.894,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 158.76500 zł, -/ wrzesień 2019 r. w kwocie 62.227,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 37.314,00 zł, -/ za lipiec 2020 r. w kwocie 63.749,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 33.965,00 zł. Pismem z [...] sierpnia 2025 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, podważając zasadność wydanego orzeczenia - złożyła odwołanie. Następnie pismem z [...] września 2025 r. skarżący uzupełnił odwołanie. Podniósł w nim, że organ I pierwszej instancji wydając decyzję niezgodnie z wyrokami TSUE z dnia 27 lutego 2025r. w sprawie C-277/24 (Adjak) oraz z dnia 30 kwietnia 2024 r. w sprawie C-278/24 (Genzyński) pozbawił stronę kwestionowania ustaleń w decyzji wymiarowej wobec spółki. Wskazał również na konieczność włączenia do akt przedmiotowej sprawy całości akt sprawy toczonej przed DIAS pod sygn. [...] - zawisłej obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim pod sygn. akt I SA/Go 255/25. W przedmiotowym piśmie, wskazując ogólnie art. 201 O.p., skarżący zawarł również wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania odwoławczego do dnia prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z jego skargi na postanowienie DIAS nr [...]z [...] czerwca 2025 r., "ściśle powiązanego z niniejszą sprawą odwoławczą dot. ww. odwołania z dn. [...].8.2025 r." Postanowieniem z [...] października 2025 r. DIAS odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego z odwołania strony od decyzji Naczelnika z [...] listopada 2024 r. W uzasadnieniu stwierdził, że zarówno obecny stan faktyczny, jak i argumentacja przedstawiona we wniosku z [...] września 2025 r. nie dają podstawy prawnej do zawieszenia postępowania wszczętego odwołaniem z [...] sierpnia 2025 r. Ponadto, również wnioskowana przez stronę konieczność włączenia do akt przedmiotowej sprawy "całości akt sprawy toczonej przed DIAS w [...] pod sygn. [...] zawisłej obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim pod sygn. akt I SA/Go 255/25", nie może być traktowana jako przesłanka skutkująca zawieszeniem postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości ciążące na ww. spółce. Ponadto postanowieniem z [...] października 2025 r. DIAS odmówił przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Następnie postanowieniem z [...] października 2025 r. organ odmówił przeprowadzenia dodatkowych dowodów we wskazanym przez stronę zakresie, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie uznany został za kompletny i nie wymagał uzupełnienia w trybie art. 229 O.p. W piśmie z [...] października 2025 r. - stanowiącym uzupełnienie złożonego odwołania – w załączeniu skarżący przedłożył Interpretację Ogólną Ministra Finansów i Gospodarki z 29 sierpnia 2025 r. nr DTS2.812.5.2025 w sprawie stosowania art. 116 O.p. Wskazał, że włączenie do materiału dowodowego ww. interpretacji oraz "całości akt sprawy toczonej przed DIAS w [...] pod sygn. [...] zawisłej obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim pod sygn. akt I SA/Go 255/25" ma znaczenie dla rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, bowiem organ I instancji - wydając zaskarżoną decyzję - nie uwzględnił wyroków TSUE odpowiednio z 27 lutego 2025 r. sygn. akt C-277/24 (Adjak) oraz z 30 kwietnia 2025 r. w sprawie sygn. akt C-278/24 (Genzynski), pozbawiając tym samym prawa do kwestionowania przez stronę ustaleń w decyzji wymiarowej. Jednocześnie skarżący wskazał, że organ I instancji w odpowiedzi na odwołanie na str. 17 potwierdził, że odwołanie jest w części zasadne (co do kwoty ok. 300 tys. zł), ze względu na błędy w decyzji. Organ I instancji żądał bowiem kwot, które już otrzymał, co wykazał skarżący w odwołaniu i wcześniej ws. [...]. W piśmie z [...] listopada 2025 r. - stanowiącym kolejne uzupełnienie złożonego odwołania - skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie, w tym wszystkie zarzuty, argumenty i żądania. Dla wzmocnienia argumentacji przedłożone zostały zdjęcia dokumentów notarialnych potwierdzających, w ocenie pełnomocnika, że skarżący skutecznie złożył rezygnację z funkcji członka zarządu z dniem [...] czerwca 2019 r. Poinformował, że dokumentacja zostanie wkrótce przetłumaczona na język polski i przedstawiona organowi odwoławczemu (dodatkowo do już przedłożonej kopii zawiadomienia o zwołaniu zgromadzenia wspólników na dzień [...] czerwca 2019, projektu uchwały - których oryginały otrzymali wspólnicy pocztą poleconą - oraz dowodów przesłania tych dokumentów wspólnikom spółki). Wskazał też, że dotychczasowe wyliczenia organu I instancji w zakresie kwot zaległości podatkowych były błędne. W odpowiedzi na odwołanie z [...] sierpnia 2025 r. organ I instancji na s. 19 potwierdza błędy w wyliczeniach zaległości podatkowych w decyzji. Powodem jest fakt, że organ I instancji jako organ egzekucyjny był płatnikiem podatku VAT, podatek ten otrzymał od nabywców towarów w ramach sprzedaży egzekucyjnej, a zatem zobowiązania podatkowe w tym zakresie wygasły w dniu otrzymania przez organ I instancji od nabywców podatku VAT zawartego w cenie sprzedaży towarów (art. 59 par. 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 18 ustawy o VAT). Organ I instancji wreszcie zrozumiał, że pomylił zobowiązanie podatkowe z zaległością podatkową i dochodził od byłego członka zarządu zobowiązania podatkowego, zamiast jedynie niższej zaległości podatkowej. Były członek zarządu może odpowiadać tylko za zaległości podatkowe. Ponadto skarżący podkreślił, że prawo do wydania decyzji z art. 116 O.p. uległo odpowiedniemu przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2024 r. w zakresie podatku VAT za rok 2019. Organ podatkowy jest bowiem obowiązany do wydania decyzji z art. 116 O.p. w tym terminie (art. 118 O.p.). Oznacza to, że w tym terminie organ podatkowy musi wydać zarówno decyzję I instancji jak i decyzję II instancji. Organ podatkowy I instancji nie wydał decyzji w tym terminie, a na pewno DIAS nie wydał decyzji z art. 116 O.p. w terminie do 31 grudnia 2024 r. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 6 października 2010 r. (sygn. akt FPS 8/03) "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego." Treść tej uchwały NSA stosuje się odpowiednio do treści art. 118 O.p., a zatem do decyzji z art. 116 O.p. Świadczy to o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzeniu postępowania w sprawie. Dodatkowo skarżący podniósł, że o niezgodności z prawem decyzji organu I instancji świadczy również treść Interpretacji Ogólnej Ministra Finansów z 29 sierpnia 2025 r., nr DTS2.8012.5.2025, Dz.Urz.MFiG.2025.10. W szczególności wskazał na brak możliwości zapoznania się przez członka zarządu z aktami sprawy wymiarowej oraz brak możliwości kwestionowania ustaleń w decyzji wymiarowej (nota bene niedoręczonej wobec braku zarządu w spółce począwszy od 25 czerwca 2019 r.) - pkt 2.1. oraz 2.2. Interpretacji Ogólnej. W piśmie z [...] listopada 2025 r. - stanowiącym kolejne uzupełnienie złożonego odwołania – w załączeniu przesłany został skan odpisu aktu notarialnego z [...] listopada 2025 r. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że w dokumencie tym - pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w obecności notariusza - oświadcza i potwierdza, że: (i) ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2019 r. zrezygnował z pełnienia funkcji członka zarządu spółki R sp. z o.o., oraz (ii) odpowiednio w dniu [...] czerwca 2019 r. oraz [...] czerwca 2019 r. przekazał wspólnikom ww. spółki swoje oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu ww. spółki. Wyjaśnił Pan również, że z ww. powodów, przedstawił do akt sprawy jedynie kopie ww. oświadczeń o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu ww. spółki. Oryginały są bowiem w posiadaniu wspólników ww. spółki, na dowód czego przedstawił organom podatkowym potwierdzenia nadania ww. oświadczeń do wspólników z [...] czerwca 2019 r. wraz z zwrotnym potwierdzeniem ich otrzymania przez wspólników. Dlatego, w jego ocenie, jak wskazano w odwołaniu i w postępowaniu przed organem I instancji w oparciu o art. 202 par. 6 K.s.h., skarżący nie pełni funkcji członka zarządu od [.] czerwca 2019 r. Podkreślił, że w judykaturze i piśmiennictwie dominuje pogląd, że wpis określonej osoby w charakterze członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do Krajowego Rejestru Sądowego nie rozstrzyga o ponoszeniu przez nią odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 O.p. Po rozpatrzeniu odwołania DIAS wydał wobec strony przywołaną na wstępie decyzję z [...] listopada 2025 r. W pierwszej kolejności wskazał, że zaległości podatkowe spółki R. wynikają z ostatecznych decyzji: -/ z [...] grudnia 2020 r. nr [...], mocą której określono prawidłową kwotę zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2019 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. okres, -/ z [...] grudnia 2020 r. nr [...], mocą której określono prawidłową kwotę zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. okres, -/ z [...] grudnia 2020 r. nr [...] mocą której określono prawidłową kwotę zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r., -/ z [...] marca 2021 r. nr [...], mocą której określono prawidłową kwotę zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. okres. Organ wyjaśnił, że ww. rozstrzygnięcia z [...] grudnia 2020 r. oraz [...] marca 2021 r. doręczane były spółce w czasie, gdy zastosowanie miały przepisy szczególne regulujące kwestię doręczenia przesyłek pocztowych w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów (art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa Sars-CoV2). Przepis art. 98 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Jednakże, zgodnie z art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ww. ustawy, cytowanego powyżej przepisu nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej. Powyższa regulacja weszła w życie 20 sierpnia 2020 r., bowiem art. 98 ust. 2 pkt 4 został zmieniony ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Z akt sprawy wynika, że powyższe decyzje organu I instancji z [...] grudnia 2020 r. oraz [...] marca 2021 r. zostały uznane jako skutecznie doręczone odpowiednio [...] stycznia 2021 r. i [...] kwietnia 2021 r. w trybie art. 150 O.p. Przesyłki zaadresowano zgodnie z danymi w aktach rejestrowych spółki, tj. na adres w [...] przy ul. [...]. Kwestia prawidłowego doręczenia ww. decyzji wymiarowych została wyjaśniona w postanowieniach Naczelnika z [...] stycznia 2024 r. o numerach [...]. Organ I instancji ww. postanowieniami rozstrzygał złożone wnioski spółki z [...] czerwca 2024 r. o ponowne doręczenia jej decyzji ww. wymiarowych z [...] grudnia 2020 r. oraz ww. decyzji z [...] marca 2021 r., odmawiając ponownego ich doręczenia. Ponadto DIAS postanowieniami z [...] maja 2024 r. nr [...] oraz postanowień z [...] maja 2024 r. nr w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z [...] grudnia 2020 r. i [...] marca 2021 r. przyjął powyższe stanowisko jako wyczerpujące i prawidłowe. Wobec braku złożenia środków zaskarżenia ww. postanowienia stały się ostateczne. Z kolei postępowanie podatkowe w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości podatkowe ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r. wraz z należnymi odsetkami zostało wszczęte z urzędu z chwilą doręczenia [...] lutego 2023 r. postanowienia Naczelnika z [...] lutego 2023 r. Z uwagi na fakt, że doręczenie ww. decyzji nastąpiło przed wszczęciem postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie, zatem – w ocenie organu – wymóg ww. przepisu określonego w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. został spełniony. W konsekwencji organ uznał za niezasadny zarzut strony dotyczący przyjęcia fikcji doręczenia spółce decyzji wymiarowych, w celu umożliwienia wydania postanowienia i wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki. Nie uwzględnił również argumentacji dotyczącej dokonywania prób doręczenia w złej wierze, na adres, pod którym organ podatkowy miał pewność, że nie zostaną one odebrane. Dalej organ wskazał, że NUS jako organ egzekucyjny dokonał obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług oraz wpłacenia tego podatku na konto [...] Urzędu Skarbowego w [...]. W decyzji nr [...] z [...] grudnia 2020 r. (VAT za lipiec 2019 r.) obliczenie należnego zobowiązania nastąpiło wyłącznie w zakresie korekty podatku naliczonego, tj. kontrahenci dokonali korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego, a spółka nie skorygowała podatku naliczonego o te faktury. Kwota zobowiązania podatkowego w wysokości 64.529,00 zł dotyczy wyłącznie faktur zakupu. Spółka nie dokonała zapłaty za te faktury, a jednocześnie odliczyła wynikający z faktur zakupu podatek naliczony. Wystawcy faktur (wskutek nieotrzymania zapłaty) dokonali korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego zgodnie z art. 89a ustawy o VAT. W związku z tym spółka była zobowiązana dokonać korekty podatku naliczonego na podstawie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT o kwotę 64.529,00 zł. Wobec niewywiązania się z tego obowiązku, organ dokonał właściwego rozliczenia w decyzji. Dodatkowo ustalone zostało dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 112b ustawy o VAT w kwocie 19.359,00 zł. W lipcu 2019 r. nie wystąpiła sprzedaż towarów spółki w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika, a co za tym idzie nie miało także miejsca obliczenie ani pobranie podatku od towarów i usług z tego tytułu. Decyzję nr [...] z [...] grudnia 2020 r. (VAT za sierpień 2019 r.) określono zobowiązanie w wysokości 261.894,00 zł (tj. 200.972,00 zł + 60.922,00 zł) i ustalająca dodatkowe zobowiązanie w kwocie 60.291,60 zł (tj. 30 % z kwoty 200.972,00 zł). W decyzji stwierdzono, że spółka nie dokonała zapłaty za faktury zakupu, jednocześnie odliczając wynikający z tych faktur podatek naliczony. Wystawcy faktur dokonali pomniejszenia podatku należnego z tych faktur na podstawie art. 89a ustawy o VAT. Spółka zobowiązana była skorygować podatek naliczony w tym zakresie o kwotę 200.972,00 zł, czego nie uczyniła. W decyzji uwzględnione zostały także faktury dotyczące sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez NUS na kwotę netto 355.278,05 zł i podatek należny 60.922,00 zł, tj.: 1. faktura nr [...] z [...].08.2019 r. skorygowana fakturą korygującą nr [...] z [...].08.2019 r. wystawiona na S. Sp. z o. o. na wartość netto 41.381,30 zł, VAT 6.918,70 zł, brutto 48.300,00 zł; 2. faktura nr [...] z [...].08.2019 r. wystawiona na P. na wartość netto 79.100,00 zł, VAT 0,00 zł, brutto 79.100,00 zł; 3. faktura nr [...] z [...].08.2019 r. wystawiona na P. na wartość netto 7.723,58 zł, VAT 1.776,42 zł, brutto 9. 500,00 zł; 4. faktura nr [...] z [...].08.2019 r. wystawiona na P. na wartość netto 9.186,99 zł, VAT 2.113,01 zł, brutto 11.300,00 zł; 5. faktura nr [...] z [...].09.2019 r. wystawiona na P. na wartość netto 217.886,18 zł, VAT 50.113,82 zł, brutto 268.000,00 zł. Faktury dokumentują dostawę towarów, o której mowa w art. 18 ustawy o VAT i z tytułu której na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy. Zostały wystawione, zgodnie z art. 106c ww. ustawy w imieniu i na rzecz dłużnika, przez organ egzekucyjny. Z akt sprawy także wynika, że nabywcy towarów sprzedanych przez organ egzekucyjny w formie licytacji dokonali zapłaty za ww. faktury w sierpniu 2019 r. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał zatem w sierpniu 2019 r. na kwotę netto 355.278,05 zł i podatek należny 60.922,00 zł. Podatek od ww. sprzedaży wpłacony został przez organ egzekucyjny na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. (VAT za wrzesień 2019 r.) określono zobowiązanie w wysokości 62.227,00 zł. W decyzji uwzględnione zostały faktury dotyczące sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez NUS na kwotę netto 391.152,82 zł i podatek należny 62 227,15 zł, tj.: 1. faktura nr [...] z [...].09.2019 r. wystawiona na I. GmbH na wartość netto 120.600,00 zł, VAT 0,00 zł, brutto 120.600,00 zł; 2. faktura nr [...] z [...].09.2019 r. wystawiona na E. na wartość netto 68.538,05 zł, VAT 15.763,75 zł, brutto 84.301,80 zł; 3. faktura nr [...] z [...].09.2019 r. wystawiona na E. na wartość netto 202.014,80 zł, VAT 46.463,40 zł, brutto 248.478,20 zł/ Faktury dokumentują dostawę towarów, o której mowa w art. 18 ustawy o VAT, z tytułu której na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy - zostały wystawione zgodnie z art. 106c ww. ustawy w imieniu i na rzecz dłużnika, przez organ egzekucyjny. Z akt sprawy wynika, że nabywcy towarów sprzedanych przez organ egzekucyjny w formie licytacji dokonali zapłaty za ww. faktury we wrześniu 2019 r. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał we wrześniu 2019 r. na kwotę netto 391.152,82 zł i podatek należny 62.227,15 zł. Podatek od ww. sprzedaży wpłacony został przez organ egzekucyjny na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Decyzją nr [...] z [...] marca 2021 r. (VAT za lipiec 2020 r.) określono zobowiązanie w wysokości 63.749,00 zł. W decyzji uwzględniono faktury dotyczące sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez NUS na kwotę netto 277.170,73 zł i podatek należny 63.749,27 zł: 1. faktura nr [...] z [...].07.2020 r. wystawiona na W., M.M., na wartość netto 175.000,00 zł, VAT 40.250,00 zł, brutto 215 250,00 zł; 2. faktura nr [...] z [...].07.2020 r. wystawiona na E. Sp. z o.o. na wartość netto 35.097,56 zł, VAT 8.072,44 zł, brutto 43.170,00 zł; 3. faktura nr [...] z [...].07.2020 r. wystawiona na F. na wartość netto 67.073,17 zł, VAT 15.426,83 zł, brutto 82.500,00 zł; Faktury dokumentują dostawę towarów, o której mowa w art. 18 ustawy o VAT, z tytułu której na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy - wystawione zgodnie z art. 106c ww. ustawy w imieniu i na rzecz dłużnika przez organ egzekucyjny. Z akt sprawy wynika, że nabywcy towarów sprzedanych przez organ egzekucyjny w formie licytacji dokonali zapłaty za ww. faktury w lipcu 2020 r. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał w lipcu 2020 r. na kwotę netto 277.170,73 zł i podatek należny 63.749,27 zł. Podatek od ww. sprzedaży wpłacony został przez organ egzekucyjny na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Korekty księgowań na karcie kontowej podatnika przedstawiono w tabeli na s. 16 zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że sposób księgowania wynika z art. 62 § 1 O.p. Tym samym wpłaty dokonane w 2019 r. zostały zaliczone na poczet zobowiązań, które zostały wskazane w treści przelewu, tj. odpowiednio na sierpień i wrzesień 2019 r. Natomiast wpłaty dokonane w 2020 r. rozliczone zostały zgodnie z treścią art. 62 § 1 O.p. - w brzmieniu nadanym w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1520) - obowiązującą od 1 stycznia 2020 r. Zatem organ I instancji zobligowany był do zaksięgowania wpłat dokonanych w 2020 r. na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Przepis ten wskazuje bowiem, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty, wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego, jest wiążąca dla organu podatkowego wyłącznie w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął. Zasadę tę stosuje się również w sytuacji wpłaty dokonanej przez płatnika. Ponieważ wpłaty z tytułu podatku VAT w związku z wystawionymi fakturami nie były zaliczane na poczet zaległości podatkowej, i jako takie winny zostać rozliczone w bieżącej deklaracji VAT-7, organ podatkowy nie wydawał w tym zakresie postanowień. Również w dacie dokonywania prawidłowych księgowań, z uwagi na obecne brzmienie art. 62 § 4 O.p. nie zostały wystawione postanowienia o zaliczeniu wpłat, gdyż wymaga to nie tylko inicjatywy podatnika, ale również ustawa wprowadzająca ww. regulację nie przewiduje przepisów przejściowych w tym zakresie. Po skorygowaniu sposobu księgowania wpłat, w odniesieniu do zaległości podatkowych za jakie orzeczona została odpowiedzialność członka zarządu, ich wysokości uległy zmianie. Prawidłowa kwota zaległości podatkowych ciążących na spółce została przedstawiona w tabeli na s. 17 zaskarżonej decyzji. Z powyższych przyczyny DIAS uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2019 r. w kwocie 6.596,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 4.043,00 zł oraz za wrzesień 2019 r. w kwocie 62.227,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 37.314,00 zł, i w tym zakresie umorzył postępowania w sprawie. Dyrektor uchylił również decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością R. za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w kwocie 261.894,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 158.765,00 zł i w tym zakresie orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu ww. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości ciążące na tej spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w kwocie 158.754,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 155.118,00 zł. W pozostałym zakresie DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dalszej kolejności organ ocenił przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu przedmiotowej spółki sp. z o. o. za zaległości podatkowe ciążące na tej spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. i lipiec 2020 r. w łącznej kwocie należności głównej 222.503,94 zł wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie 189.083,00 zł. Wyjaśnił, że z ustaleń organu I instancji oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności: -/ aktu notarialnego sporządzonego przez zastępcę notarialnego S.D.– zastępcę notariusza K.Ł. z Kancelarii Notarialnej w [...] Repertorium A nr [...] z [...] grudnia 2016 r. stanowiącego akt założycielski spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą: R. z siedzibą w [...] na mocy którego w skład pierwszego Zarządu Spółki powołano J-PW. oraz U.K-G; wspólnikami ww. spółki są R GmbH z siedzibą w [...] (99 udziałów) oraz A. GmbH z siedzibą w [...] (1 udział), -/ postanowienia Sądu Rejonowego w [...], Wydział Gospodarczy KRS z [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] o wpisaniu ww. spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] oraz osób wchodzących w skład organu zarządzającego; -/ protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników ww. spółki z [...] kwietnia 2018 r. zawierającego uchwałę nr 1 o odwołaniu U.K-G. ze składu Zarządu spółki; -/ postanowienia Sądu Rejonowego w [...], Wydział Gospodarczy KRS z [...] maja 2018 r. sygn. akt [...] o wykreśleniu U.K.G. z Zarządu spółki; -/ protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z [...] listopada 2018 r. zawierającego uchwałę nr 1 o powołaniu w skład Zarządu Spółki T.K., za skutkiem na dzień [...] listopada 2018 r. oraz uchwałę nr 2 o odwołaniu J.P.-W ze składu Zarządu spółki ze skutkiem na dzień [...] listopada 2018 r.; -/ informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...], według stanu na [...] maja 2019 r., [...] marca 2023 r., [...] września 2024 r. oraz [...] października 2025 r., wynika, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu ww. spółki począwszy od dnia powołania, tj. 30 listopada 2018 r. i nadal nim pozostaje. W ocenie DIAS nie mogły wywołać pożądanego skutku przedłożone przez stronę dokumenty stanowiące skan oświadczenia z [...] czerwca 2019 r. o rezygnacji z dotychczas pełnionej funkcji członka zarządu oraz zwołania Zgromadzenia Wspólników spółki (sporządzonej w wersji niemieckojęzycznej oraz polskojęzycznej) oraz skany wydruków nadania przesyłek niemieckiemu operatorowi pocztowemu D., adresowanych do wspólników spółki, tj. A. GmbH i R-S. GmbH oraz skany dokumentów mających stanowić potwierdzenia odbioru przesyłek przez ww. spółki, tj. potwierdzenie nadania [...] czerwca 2019 r. dwóch przesyłek o numerach RT [...] oraz RT [...] oraz zwrotka jednego z nich. Organ wyjaśnił, że w kwestii złożonej przez stronę rezygnacji z dotychczas pełnionej funkcji członka zarządu z dniem [...] czerwca 2019 r. rozstrzygnął DIAS w postanowieniach z [...] maja 2024 r. nr [...] oraz w postanowieniach z [...] maja 2024 r. Organ wskazał w nich, że skuteczność rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu spółki gwarantują: dojście oświadczenia o rezygnacji do właściwego adresata oraz precyzyjnie określony jej moment - dzień następujący po dniu, na który zwołane zostało zgromadzenie wspólników, gdzie zwołanie tego zgromadzenia stanowi obowiązek rezygnującego członka zarządu i gdzie rezygnacja następuje niezależnie od tego, czy zgromadzenie się odbyło, czy też nie. Ten ostatni wniosek wspiera wzgląd na brzmienie art. 202 § 6 in fine K.s.h. i użyte w nim słowo "zwołano" (nie "odbyto"). Organ ocenił, że brak jest podstaw, aby twierdzić, że skarżący zrezygnował z funkcji członka zarządu przedmiotowej spółki. Na żadnym etapie prowadzonego postępowania skarżący nie przedłożył oryginałów lub uwierzytelnionych dokumentów świadczących o rezygnacji z funkcji członka zarządu ww. spółki. Skany przedłożonych przez stronę dokumentów, tj. oświadczenia z [...] czerwca 2019 r. o rezygnacji z funkcji członka zarządu oraz zwołania Zgromadzenia Wspólników spółki, jak również skany wydruków nadania ww. przesyłek niemieckiemu operatorowi pocztowemu D., adresowanych do wspólników spółki, tj. A. GmbH i R. GmbH oraz skany dokumentów mających stanowić potwierdzenia odbioru przesyłek nie mogły stanowić dowodu w sprawie na wskazaną okoliczność z uwagi na brak potwierdzenia ich zgodności z oryginałem (nie zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak również nie można w żaden sposób stwierdzić ich autentyczności). Odnosząc się do kwestii faktycznego wykonywania obowiązków członka zarządu w spółce z o. o., nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce, organ wyjaśnił, że zarówno w wyjaśnieniach z [...] lutego 2023 r. złożonych w toku postępowania, jak i odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 2022 r. w sprawie sygn. akt [...] pełnomocnik strony wskazał, że skarżący pełni "funkcję Członka Zarządu R. sp. z o. o. z siedzibą w [...]". Z treści postanowień Naczelnika z [...] stycznia 2024 r. nr [...] oraz postanowień DIAS z [...] maja 2024 r. wynika, że jako reprezentant spółki skarżący wystąpił z wnioskiem z [...] czerwca 2023 r. o doręczenie decyzji wymiarowych wraz z wnioskiem o przywrócenie do złożenia odwołania od decyzji i udzielił w tym zakresie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki. W konsekwencji organ uznał, że nawet w przypadku złożenia rezygnacji, członek zarządu ponosi odpowiedzialność, jeżeli dalej faktycznie działał w organach zarządzających. Oceniając oświadczenie skarżącego złożone w obecności notariusza pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że: 1) ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2019 r. zrezygnował z pełnienia funkcji członka zarządu spółki R sp. z o. o. oraz 2) odpowiednio w dniu [...] czerwca 2019 r. oraz [...] czerwca 2019 r. przekazał wspólnikom ww. spółki swoje oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu ww. spółki, organ doszedł do przekonania, że potwierdza ono, że skarżący złożył oświadczenie określonej treści w obecności notariusza. Oznacza to, że notariusz potwierdził fakt złożenia oświadczenia, a nie jego prawdziwość. Tym samym uznał za błędne stanowisko, że skoro skarżący złożył przed notariuszem oświadczenie o skutecznie złożonej rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu, to treść złożonego oświadczenia odpowiada prawdzie i nakazuje uznać, że z dniem [...] czerwca 2019 r. przestał pełnić powierzoną funkcję członka zarządu w spółce. Powyższe twierdzenie - zdaniem organu - nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przedstawione okoliczności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy potwierdzają natomiast, że faktycznie skarżący pełnił funkcję członka zarządu, o czym świadczy chociażby reprezentacja spółki przy złożeniu wniosków z [...] czerwca 2023 r. o doręczenie decyzji wymiarowych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wymiarowych. Jako reprezentant spółki skarżący udzielił [...] maja 2023 r. pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu z wnioskiem o doręczenie decyzji wymiarowych lub ewentualne przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji. Również w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika składane były oświadczenia, że pełni (w czasie teraźniejszym) funkcję członka zarządu oraz załącza dowody, z których wynika, że także postępowanie sądowe prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...] pod sygn. akt [...] potwierdza fakt pełnienia tej funkcji, tj. blisko dwa lata po dacie sporządzenia "rzekomej" rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu (tj. pismo obrońcy z [...] lutego 2022 r.). Dodatkowo organ zauważył, że na dzień [...] września 2024 r., [...] maja 2025 r. oraz [...] października 2025 r. w KRS, skarżący nadal widnieje jako członek zarządu ww. spółki. Zatem z przedstawionego materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu przedmiotowej spółki ze skutkiem na dzień 30 listopada 2018 r. i wciąż pełni powierzoną mu funkcję. Powyższe oznacza, że będąc członkiem jednoosobowego zarządu spółki pełnił tę funkcję zarówno w czasie, w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe tej spółki, jak i w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązań spółki z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r. określonych ostatecznie ww. decyzjami NUS z [...] grudnia 2020 r. i [...] marca 2021 r. Zdaniem Dyrektora, wykazanie pierwszej z wymaganych przesłanek jest bezsporne. Oceniając przesłankę dotyczącą nieskuteczności egzekucji z majątku spółki DIAS wyjaśnił, że w wyniku niedopełnienia przez spółkę obowiązku zapłaty w wyznaczonym terminie podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. oraz mając na uwadze bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki w ww. zakresie - umorzonej postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2020 r. - odstąpiono od wystawienia tytułów wykonawczych na należności spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r. i za lipiec 2020 r. na podstawie art. art. 6 § 1c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Powołując się na ustalenia organu I instancji, DIAS wyjaśnił, że spółka R. prowadziła działalność gospodarczą od 2018 r. w zakresie produkcji elementów wykorzystywanych w budownictwie na terenie Niemiec. Siedziba mieści się w [...], na terenie wynajmowanej nieruchomości należącej do A. sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Postępowanie egzekucyjnego prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] czerwca 2019 r. w zakresie dochodzonej należności z tytułu podatku VAT za kwiecień 2019 r. w kwocie 1.035.584,00 zł. Podjęte czynności egzekucyjne i zastosowane środki egzekucyjne wykazały bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku ww. spółki. Egzekucja prowadzona w stosunku do majątku Spółki nie przyniosła rezultatów w postaci spłaty zaległości podatkowych w znacznej części. W trakcie prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. I tak, w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności spółki z rachunku bankowego w B. Odpowiadając na wystosowane przez organ egzekucyjny zawiadomienie z [...] czerwca 2019 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego ww. bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia wierzytelności ze względu na brak środków na rachunku spółki. W tym samym dniu organ egzekucyjny przesłał także zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spółki i wkładu oszczędnościowego do [...] S.A. Bank ten również zawiadomił organ o braku możliwości realizacji zajęcia rachunku bankowego z uwagi na brak środków. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności przysługującej spółce od R. z siedzibą w [...]. Pismem z [...] czerwca 2019 r. spółka siedzibą w Niemczech poinformowała organ podatkowy o posiadaniu zobowiązania względem spółki z siedzibą w [...] na kwotę 6.971.969,85 zł. Jednakże dłużnik zajętej wierzytelności, tj. R. oświadczyła, że nie może jej przekazać na rzecz organu dokonującego zajęcia z uwagi na złą sytuację majątkową dłużnika i brak środków na zaspokojenie wierzytelności. Z tego względu przed Sądem Rejonowym ([...]) w [...] toczy się pod sygn. akt [...] postępowanie upadłościowe dłużnika. Spółka ta oświadczyła, że otwarcie upadłości uniemożliwia swobodne dysponowanie pozostałym majątkiem dłużnika, a zaspokojenie wszelkich wierzytelności w tym również zajętych, odbywa się wyłącznie na zasadach określonych we właściwych przepisach prawa upadłościowego. Ze względu na ogłoszenie upadłości niemieckiej spółki dokonana czynność nie przyniosła wymiernych efektów. Również ustalono, że do ww. rachunków bankowych spółki wystąpił zbieg z sądowym organem egzekucyjnym, który prowadził egzekucję na rzecz pracowników spółki. Prowadzenie łącznej egzekucji przejął Naczelnik. Na rachunkach bankowych nie występują obroty od połowy czerwca 2019 r. Egzekucja z tego środka okazała się więc bezskuteczna. Ponadto w toku egzekucji dokonano zajęcia i sprzedaży licytacyjnej wszystkich ruchomości spółki, co pozwoliło jedynie na częściowe pokrycie egzekwowanych należności. Wobec części ruchomości organ egzekucyjny prowadził łączną egzekucję również na rzecz należności cywilnoprawnych. Z podziału kwoty uzyskanej z ich sprzedaży zaspokojono w części należności ujęte w pierwszej kategorii. Na podstawie wydruku z [...] czerwca 2019 r. z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości ustalono, że spółka nie posiada nieruchomości. Jednocześnie organ egzekucyjny w tym samym dniu ustalił na podstawie komunikatu wygenerowanego z bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, że spółka nie figuruje w bazie jako właściciel pojazdów. Organ egzekucyjny podjął także próbę przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w siedzibie spółki przy ul. [...] w [...]. Czynności egzekucyjnych nie dokonano, ponieważ w siedzibie spółki nie zastano jej reprezentanta. Ustalono natomiast, że [...] maja 2019 r. wstrzymano produkcję oraz, że pracownicy zostali skierowani na urlopy postojowe. Ustalono, że "na dzień dzisiejszy większość pracowników złożyła wypowiedzenia". Kolejny raz pracownik organu egzekucyjnego udał się do siedziby spółki [...] czerwca 2019 r. Na terenie spółki zastano m. in. członka jej zarządu, tj. T.K. Z uzyskanych informacji wynikało, że spółka nadal nie uruchomiła produkcji. Na terenie zakładu odłączono prąd ze względu na nieuregulowane rachunki. Natomiast od członka zarządu R. odebrano oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności dotyczące zajęcia wierzytelności przysługującej zobowiązanej spółce oraz protokół z ustalenia ilości i wartości zajętego surowca. Brak majątku nieruchomego potwierdza raport z [...] listopada 2020 r. z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości. Brak pojazdów potwierdzono w komunikacie wygenerowanym z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Również hala, w której prowadzono działalność nie była własnością spółki (była wynajmowana). Z uwagi powyższe Naczelnik postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2020 r. umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości spółki z tytułu podatku VAT za kwiecień 2019 r. Wobec wykazania braku majątku pozwalającego na prowadzenie egzekucji i w konsekwencji na zaspokojenie roszczeń stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Również wskazano, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W bazie JPK brak jest jakichkolwiek zapisów potwierdzających operacje z kontrahentami. Spółka nie składa deklaracji podatkowych. Ostatnie zostały złożone za maj 2019 r. w podatku VAT. Korespondencja przesyłana na adres siedziby spółki jest doręczana w trybie administracyjnym. Zdaniem DIAS ustalenia dokonane przez organ I instancji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, do którego dołączono dokumenty z akt postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiają wątpliwości, że wykazana została bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku R. sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, w trakcie którego wykazano brak majątku spółki oraz niemożność zaspokojenia jej zobowiązań w znacznej części. Jednocześnie Dyrektor uznał, że brak skutecznego doręczenia spółce postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pozostaje bez znaczenia dla postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Uzasadnił, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej jest postępowaniem odrębnym od postępowania egzekucyjnego i w jego toku organ podatkowy nie bada, czy postanowienie wydane przez organ egzekucyjny zostało doręczone do spółki skutecznie. DIAS zaznaczył, że przed wszczęciem postępowania o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe ww. spółki organ podatkowy – pismem z [...] grudnia 2022 r. - wezwał stronę do złożenia oświadczenia o posiadanym przez spółkę majątku. Wezwanie zostało odebrane [...] stycznia 2023 r., a reprezentant spółki nie złożył żadnego oświadczenia we wskazanym zakresie. Zatem uznał, że organ podatkowy dołożył wszelkich starań, aby przed wszczęciem postępowania ustalić, czy spółka posiada majątek, w stosunku do którego możliwe byłoby prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo organ zauważył, że postanowieniem z [...] grudnia 2022 r. nr [...] Naczelnik zaliczył nadpłatę: -/ w podatku dochodowym od osób fizycznych z [...] lutego 2019 r. w kwocie 85.148,00 zł na należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec 2018 r. w kwocie 3,15 zł wraz z odsetkami w kwocie 0,13 zł oraz podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. w kwocie 85.144,72 zł; -/ w podatku dochodowym od osób fizycznych z [...] marca 2019 r. w kwocie 90.963,00 zł na należność z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. w kwocie 90.963,00 zł; -/ w podatku dochodowym od osób fizycznych z [...] kwietnia 2019 r. w kwocie 102.788,00 zł na należność z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. w kwocie 44.855,94 zł i za lipiec 2019 r. w kwocie 57.932,06 zł. W wyniku powyższego zaliczenia, zaległość spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2019 r. uległa zmniejszeniu do kwoty 6.596,94 zł, a następnie w wyniku korekty księgowań na kartach kontowych uległa rozliczeniu. W świetle powyższych ustaleń DIAS stwierdził, że w sprawie wykazano zaistnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe sp. z o. o. Prawidłowo przyjęto, że skarżący był członkiem jednoosobowego zarządu spółki zarówno w czasie, w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ww. spółki, jak i w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. i za lipiec 2020 r. oraz egzekucja z majątku ww. spółki okazała się bezskuteczna. Odnośnie okoliczności wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu spółki organ uznał, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący nie wykazał w sposób obiektywny ich istnienie. W tej mierze podzielił ustalenia organu I instancji o niezachowaniu właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o upadłość przez członka zarządu spółki. W ocenie DIAS, powyższe potwierdza zgromadzony materiał dowodowy w tym m. in. pismo Sądu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 2021 r., z którego wynika, że w sprawie ww. spółki wpłynęły trzy wnioski o ogłoszenie jej upadłości, które zostały złożone kolejno [...] maja 2019 r., [...] czerwca 2019 r. i [...] lipca 2019 r. Zarządzeniem z [...] czerwca 2019 r. Sąd zwrócił wniosek złożony [...] maja 2019 r. przez spółkę wszczynający postępowanie w sprawie sygn. akt [...] na skutek braków formalnych. Natomiast postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Sąd oddalił wniosek z [...] czerwca 2019 r. i z [...] lipca 2019 r. (połączone do wspólnego rozpoznania) w sprawie sygn. akt [...]. Z powyższego bezspornie wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości z [...] maja 2019 r. zakończył się już na etapie wstępnej weryfikacji, nie prowadząc do przeprowadzenia właściwego postępowania. Ponadto zarządzenie Sądu o zwrocie wniosku oznacza, iż nie otrzymał on prawidłowego biegu, tym samym nie wywołuje on skutków prawnych w zakresie uwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności podatkowej wynikającej z art. 116 O.p. Dopiero postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w [...] (sygn. akt [...]) oddalił wniosek wierzyciela z [...] czerwca 2019 r. i członka zarządu z [...] lipca 2019 r. o ogłoszenie upadłości ww. spółki z powodu braku majątku na pokrycie kosztów postępowania. Organ uznał, że jeżeli wniosek zgłoszony jest wtedy, gdy majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego - co miało miejsce w sprawie i zostało potwierdzone przez Sąd Rejonowy - nie może być mowy o zachowaniu czasu właściwego w zgłoszeniu upadłości ww. podmiotu. Wyjaśnił, że ocena sytuacji finansowej spółki, pod kątem istnienia przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości dokonana została w oparciu o zapis art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1228; dalej: u.p.u.). Z kolei oceniając "czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., oparł się przede wszystkim na regulacji art. 21 u.p.u. Przeprowadzona analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazała, że R. zs. w [...] miała trudności z regulowaniem swoich zobowiązań już w pierwszej połowie 2018 r. Analiza sytuacji finansowej spółki pod kątem istnienia przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości dokonana na podstawie spisu wierzytelności załączonego do wniosku o ogłoszenie upadłości z [...] maja 2019 r. wykazała, że pierwszym z najstarszych wierzycieli spółki wskazanym przez stronę w spisie wierzytelności była spółka R. z zaległością w łącznej wysokości 1.948.794,04 zł i terminem płatności na dzień 30 marca 2018 r. Drugim w kolejności wierzycielem spółki był podmiot gospodarczy P. z zaległością w wysokości 115.329,75 zł i terminem płatności na dzień 8 sierpnia 2018 r. DIAS uznał, za organem I instancji, iż stan niewypłacalności spółki – powstający z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania – zaistniał już w dniu upływu terminu płatności zobowiązania wobec spółki P., tj. [...] sierpnia 2018 r. Skoro domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, zatem przesłanka do upadłości spółki zaistniała z dniem [...] listopada 2018 r., natomiast "czasem właściwym" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, był termin trzydziestu dni liczony od dnia, w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. do [...] grudnia 2018 r. Organ wyjaśnił, że spółka w drugiej połowie 2018 r. znalazła się w stanie upadłości z powodu zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. u.p.u., gdyż trwale zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań. Zatem zgodnie z art. 11 ust. 1 i ust. 1a ww. ustawy, niewypłacalność spółki nastąpiła w IV kwartale 2018 r. i w tym też czasie powstał obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.u. Wskazał, że [...] listopada 2018 r. w spółce nastąpiła zmiana osobowa Zarządu, w wyniku której skarżący objął funkcję członka zarządu. Zdaniem Dyrektora, obejmując funkcję Prezesa Zarządu skarżący winien był w pierwszej kolejności zażądać sporządzenia bilansu na dzień rozpoczęcia pełnienia funkcji, a także przedstawienia sumy wymagalnych zobowiązań spółki i rynkowej wartości składników majątku. Winien był zatem zbadać w jakiej zależności pozostają środki, którymi dysponował ww. podmiot do istniejących zaległości, bowiem tylko w ten sposób mógł ustalić w oparciu o podstawowe dane, czy już w chwili powołania do zarządu nie zachodzą wobec spółki podstawy do ogłoszenia jej upadłości. Obowiązki te wynikają bowiem z podstawowych zadań nałożonych na członków zarządu. Natomiast w sytuacji gdy nowy zarząd nie złoży niezwłocznie wniosku o ogłoszenie upadłości, powinien się liczyć z tym, że będzie ponosił odpowiedzialność za zobowiązania spółki. DIAS zaakcentował, że w chwili powołania skarżącego na członka zarządu, spółka była już niewypłacalna. Nadto stan ten trwał nadal w czasie, gdy pełnił on funkcję Prezesa Zarządu w spółce. Podkreślił przy tym, że jeżeli sytuacja uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości zaistniała przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu, to wniosek taki winien być zgłoszony niezwłocznie po ustaleniu, że stan interesów spółki uzasadniał podjęcie takich czynności. Skoro skarżący pełnił funkcję członka w zarządzie spółki od [...] listopada 2018 r., czyli w czasie, gdy spółka była już w stanie niewypłacalności, to zobowiązany był do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości najpóźniej z upływem trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 21 ust. 1 u.p.u., liczonego od dnia objęcia funkcji w zarządzie. Zatem po zorientowaniu się w sytuacji finansowej spółki skarżący zobowiązany był podjąć działania w kierunku ogłoszenia upadłości, bowiem termin właściwy na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. należy liczyć od momentu, kiedy członek zarządu może stwierdzić, że zachodzą okoliczności uzasadniające wystąpienie z takim wnioskiem. Zdaniem organu, najpóźniej do 31 grudnia 2018 r. skarżący winien jako członek zarządu spółka wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić interesy wszystkich wierzycieli przed stanem niewypłacalności ww. spółki. Takie działania umożliwiłyby ewentualne uwolnienie się strony od odpowiedzialności podatkowej na podstawie art. 116 O.p. Stan niewypłacalności, w jakim spółka się znalazła, obligował jej zarząd do zgłoszenia wniosku o upadłość, czego jednak we wskazanym terminie skarżący nie uczynił. DIAS uznał przy tym, że wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki dopiero [...] lipca 2019 r. jest spóźnione. Podkreślił, że zarówno powyższe okoliczności, jak i fakt oddalenia przez Sąd wniosku o ogłoszenie upadłości (z uwagi na fakt, że dłużnik nie posiada majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego) niewątpliwie dowodzi, iż wniosek nie został złożony we właściwym czasie. Organ stwierdził, że pełniąc funkcję jednoosobowego zarządu skarżący nie złożył stosownego wniosku i nie doprowadził do wszczęcia właściwego postępowania, jak również w żaden sposób nie wykazał swojej staranności w wypełnieniu powyższego obowiązku. Rozważając kryterium braku winy jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki organ uznał, że to, że strona nie włada językiem polskim nie oznacza, że takiej winy nie ponosi. Skarżący, podejmując się pełnienia funkcji członka zarządu spółki polskiej, przyjął na siebie ryzyko oraz obowiązki zarządzania podmiotem gospodarczym w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w danym kraju. W przypadku, gdy możliwości zarządu ograniczała chociażby bariera językowa, skarżący miał obowiązek dochować należytej staranności i zatrudnić kadrę świadczącą pomoc w tym właśnie obszarze. W ocenie organu bez znaczenia bowiem jest, czy członek zarządu faktycznie wykonywał swoją funkcję samodzielnie, czy też korzystał z pomocy osób trzecich, bowiem w każdym przypadku to on ponosi ryzyko i odpowiedzialność za sprawy spółki. Organ podkreślił, że członek zarządu spółki kapitałowej zobowiązany jest do prowadzenia spraw spółki. Ciążą na nim, wynikające z przepisów Kodeksu spółek handlowych, konkretne obowiązki m.in. posiadania wiedzy o stanie spraw spółki i starannego działania w zakresie utrzymania jej bytu oraz wypłacalności. Członek zarządu jest zobowiązany oraz uprawniony do reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw z należytą starannością. Ponadto obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. DIAS wskazał również, że o przesłance "braku winy", o której mowa w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Jego zdaniem skarżący, pełniąc funkcję członka zarządu, nie dołożył należytej staranności i dbałości o interesy zarządzanej przez niego spółki, nie złożył bowiem w terminie wymaganym prawem wniosku o jej upadłość, a na etapie badania przesłanek związanych z orzeczeniem o jego odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości Spółki, nie przedstawił też żadnych argumentów, które świadczyłyby o braku jego winy w tym zakresie. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie zachodzi również druga z wymienionych przesłanek egzoneracyjnych, tj. wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Pomimo zawiadomienia (już w samym postanowieniu o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie) przez organ podatkowy o ustawowej możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za dług podatkowy spółki przez wskazanie odpowiedniego jej mienia, skarżący nie podjął skutecznej inicjatywy dowodowej, która mogłaby dawać jakiekolwiek podstawy do konkretnych rozważań na temat zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naliczania w rozważanej sprawie odsetek za zwłokę, DIAS zaznaczył, że decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej jest decyzją konstytutywną, w której organ zobowiązuje taką osobę do uregulowania zaległości w terminie podanym w tej decyzji. Dopiero wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej i jej skuteczne doręczenie wyznaczy moment, w którym okoliczności zaistniałe już w stosunku do osoby trzeciej będą miały wpływ na przerwy w naliczaniu odsetek w odniesieniu do osoby trzeciej. W przypadku nieuregulowania przez osobę trzecią należności wynikających z decyzji o jej odpowiedzialności, zgodnie z art. 47 O.p. naliczone zostaną odsetki, powstałe po dniu wydania decyzji. Tym samym przepis art. 54 § 1 pkt 7 O.p. ma zastosowanie w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej dopiero po wydaniu i doręczeniu decyzji organu I instancji. Natomiast w decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej odsetki naliczone do dnia wydania tej decyzji, powinny być w takiej samej wysokości, co odsetki ciążące na dłużniku pierwotnym (spółce). Decyzja ta kształtuje zobowiązanie przenoszone na osobę trzecią w ten sposób, aby objąć nim istniejące w dacie wydania decyzji zobowiązanie podatkowe podatnika w całości, czyli uwzględnić kwotę główną zaległego podatku wraz z odsetkami od tej należności, obciążającymi podatnika. W przypadku postępowań wymiarowych prowadzonych wobec spółki organ wskazał, że: -/ postępowanie nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2019 r. wszczęto [...] września 2020 r. i zakończono wydaniem decyzji z [...] grudnia 2020 r. nr [...], która doręczona została [...] stycznia 2021 r. (w trybie administracyjnym); -/ postępowanie nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2019 r. wszczęto [...] września 2020 r. i zakończono wydaniem decyzji z [...] grudnia 2020 r. nr [...], która doręczona została [...] stycznia 2021 r. (w trybie administracyjnym); -/ postępowanie o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2019 r. wszczęto [...] września 2020 r. i zakończono wydaniem decyzji z [...] grudnia 2020 r. nr [...], która doręczona została 13 stycznia 2021 r. (w trybie administracyjnym). Natomiast postępowanie o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2020 r. wszczęto 4 stycznia 2021 r. i zakończono wydaniem decyzji z [...] marca 2020 r. nr [...], która doręczona została [...] kwietnia 2021 r. (w trybie administracyjnym). Powyższe wskazuje, że w przypadku pierwszych trzech decyzji trzymiesięczny okres od wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji upływał z dniem 24 grudnia 2020 r., natomiast w przypadku czwartej z decyzji termin ten upływał z dniem 4 kwietnia 2021 r. Zatem w przypadku pierwszych trzech decyzji zostały one doręczone po upływie 3 miesięcy i 21 dni, a w przypadku ostatniej doręczenie nastąpiło po upływie 3 miesięcy i 12 dni. Organ podkreślił, że czynności jakie zostały podjęte w toku poszczególnych postępowań wymiarowych zostały opisane w przedmiotowych decyzjach. Czas jaki został poświęcony na ww. postępowania podatkowe wiązał się z koniecznością zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego dla merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie materialnych przesłanek znajdujących zastosowanie w danej sprawie i jego wyczerpującego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu względem ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie wydanej decyzji nr [...] z [...] listopada 2024 r. niezgodnie z wyrokami TSUE z 27 lutego 2025 r. w sprawie sygn. akt C-277/24 (Adjak) oraz z 30 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. akt C-278/24 (Genzyński) i pozbawieniem strony kwestionowania ustaleń w decyzji wymiarowej wobec Spółki, organ stwierdził, że powołane orzeczenia pozostają bez znaczenia dla postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej m.in. dlatego, że skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu przedmiotowej spółki, a zatem nie ma on statusu byłego członka zarządu spółki, jak również zaległości podatkowe dotyczą okresu kiedy pełnił on swoją funkcję. Podkreślił, ze skarżący, jako członek zarządu, który pełnił swoją funkcję w trakcie toczonego względem spółki postępowania wymiarowego, ze względu na pełnioną przez siebie funkcję miał możliwość zgłaszania zarzutów już w tym postępowaniu jako reprezentant spółki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 118 § 1 w związku z art. 208 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 8 O.p., DIAS wyjaśnił, że w kwestii interpretacji art. 118 § 1 O.p. wypowiedział się już skład siedmiu sędziów w uchwale z 17 grudnia 2007 r. sygn. akt I FPS 5/07 stwierdzając, że pojęcie wydania decyzji, określonej w tym przepisie, nie oznacza jej doręczenia. W orzecznictwie jednolicie prezentowany jest aktualnie pogląd, że określone wart. 118 § 1 ww. ustawy przedawnienie wiąże się tylko z wydaniem, a nie z doręczeniem decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe. Pojęcie "wydanie decyzji", odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy wyszczególnione w art. 210 § 1 pkt 2 O.p., którego wyrazem jest m. in. złożenie pod decyzją podpisu przez upoważnioną osobę oraz Ponadto, pięcioletni okres przedawnienia, wskazany w art. 118 § 1 O.p., liczony od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa przewidziany jest na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej i jest adresowany do organu podatkowego I instancji. W sprawie termin płatności podatku od towarów i usług za lipiec 2019 r., sierpień 2019 r., wrzesień 2019 r. i za lipiec 2020 r. przypadał odpowiednio na dzień 26 sierpnia 2019 r., 29 września 2019 r., 25 października 2019 r. i 25 sierpnia 2020 r. Niezapłacone w terminie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wskazane okresy stało się zaległością podatkową. Licząc od końca roku kalendarzowego - w którym upłynął termin płatności podatku za lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r., tj. 31 grudnia 2019 r. oraz za lipiec 2020 r., tj. 31 grudnia 2020 r. - pięcioletni bieg terminu przedawnienia zobowiązania rozpoczął się odpowiednio z dniem 1 stycznia 2020 r. i 1 stycznia 2021r. Termin do wydania zaskarżonej decyzji, o której mowa w ww. art. 118 § 1 O.p., upływał z dniem 31 grudnia 2024 r. W sprawie bezsporne jest, że decyzja Naczelnika z [...] listopada 2024 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki z o. o. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r. wraz z należnymi odsetkami, została wydana przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ wskazał, że przesyłka polecona o numerze [...], zawierająca decyzję organu I instancji z [...] listopada 2024 r., przesłana została 22 listopada 2024 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres strony w [...]. W dniu 2 stycznia 2025 r. do [...] Urzędu Skarbowego w [...] wpłynęło niewypełnione zwrotne potwierdzenie doręczenia przesyłki listowej poleconej zawierającej ww. decyzję. Nie zostało ono podpisane. Oprócz braku podpisu osoby, która je odebrała potwierdzenie to, nie posiadało również daty potwierdzenia odbioru. Z uwagi na powyższe Naczelnika złożył 2 stycznia 2025 r. reklamację na wykonanie usługi doręczenia przesyłki listowej. Decyzją z [...] marca 2025 r. nr [...], po rozpatrzeniu reklamacji w sprawie ww. przesyłki listowej, uznała ww. przesyłkę za zaginioną w służbie operatora kraju przeznaczenia oraz przyznała odszkodowane z tytułu jej zaginięcia. Natomiast w odpowiedzi na odwołanie złożone od ww. reklamacji [...]S.A. - pismem z [...] kwietnia 2025 r. - poinformowała, że "przedmiotowa przesyłka została należycie wyekspediowana za granice do kraju przeznaczenia, niemniej jednak wyznaczony operator pocztowy Niemiec nie mógł potwierdzić prawidłowego wykonania usługi". Z uwagi na powyższe DIAS postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2025 r. stwierdził, że odwołanie od decyzji nr [...] z w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki R. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) za lipiec, sierpień, wrzesień 2019r. oraz za lipiec 2020 r. wraz z należnymi odsetkami - wniesione pismem z [...] grudnia 2024 r., nadanym w placówce pocztowej w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja organu I instancji nie została doręczona i nie weszła do obrotu prawnego. Dlatego też Naczelnik zobligowany był do doręczenia przedmiotowej decyzji. Jednak w związku z brakiem oryginału decyzji z [...] listopada 2024 r. (z uwagi na jej zaginięcie w trakcie doręczenia przez operatora pocztowego) i będąc w posiadaniu jedynie egzemplarza ad acta sporządził kopię przedmiotowego egzemplarza poświadczając ją za zgodność z oryginałem w dacie [...] lipca 2025 r. Podkreślił, że co do zasady organ podatkowy po wydaniu decyzji, zawsze w aktach sprawy zachowuje jeden egzemplarz decyzji podatkowej, który również stanowi jej oryginalny egzemplarz. Tak sporządzoną decyzję doręczył pełnomocnikowi szczególnemu ustanowionemu 23 stycznia 2025 r. Organ uznał doręczenie pełnomocnikowi strony kopii decyzji sporządzonej na podstawie oryginału znajdującego się w aktach sprawy, poświadczonej za zgodność z oryginałem, za tożsame z doręczeniem decyzji organu podatkowego. Oznacza to, że datą wydania decyzji jest [...] listopad 2024 r., a doręczenie jej nastąpiło 30 lipca 2025 r. i w tym dniu weszła do obrotu prawnego. DIAS podkreślił, że organ podatkowy nie prowadził po dacie wydania decyzji, tj. po 21 listopada 2024 r. postępowania podatkowego. Przystąpił jedynie do czynności technicznej związanej z doręczeniem decyzji co nie może być uznane za tożsame z faktem wydania decyzji. Zaakcentował, że fakt poświadczenia decyzji w dacie [...] lipca 2025 r. nie oznacza daty skutecznego podpisania decyzji. Stanowi jedynie potwierdzenie, że sporządzona kopia decyzji jest zgodna z jej oryginałem. Podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja organu I instancji z [...] listopada 2024 r. zawiera elementy przewidziane w art. 210 § 1 O.p., zaś zgodnie z art. 211 ww. ustawy, decyzja została doręczona na piśmie. Ponadto, zgodnie z art. 207 O.p., w sprawie organ podatkowy orzekł w formie decyzji. Forma rozstrzygnięcia dla postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika została określona w art. 108 § 1 O.p. i na taką podstawę prawną wydania decyzji Naczelnik powołał się w wydanym rozstrzygnięciu. Jednocześnie mając na uwadze art. 212 O.p., wyjaśnił, że z chwilą doręczenia decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego, co oznacza dla organu podatkowego, że dopiero od tej daty jest on nią związany i, co do zasady, dopiero wówczas może żądać jej wykonania. Ponadto wydanie decyzji w myśl art. 118 O.p. nie obejmuje obowiązku jej doręczenia. Żaden z przywołanych przepisów nie wskazuje, że niedopuszczalną formą doręczenia stronie decyzji jest doręczenie poświadczonej za zgodność z oryginałem papierowej kopii wydanej wcześniej decyzji zwłaszcza w sytuacji, kiedy decyzja taka zaginęła z przyczyn niezależnych od organu podatkowego. Odnosząc się do zarzutu doręczenia decyzji ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi za pośrednictwem operatora pocztowego w formie listu poleconego, organ wyjaśnił, że jeśli w postępowaniu podatkowym strona reprezentowana jest przez pełnomocnika profesjonalnego doręczenie następuje za pomocą komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu. W sprawie skarżący ustanowił pełnomocnika już po wydaniu aktu kończącego postępowanie podatkowe, tj. 23 stycznia 2025 r. Decyzja organu I instancji z [...] listopada 2024 r. sporządzona została w postaci papierowej i w takiej też postaci została skierowana do pełnomocnika. Powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne DIAS wskazał, że jeżeli organ podatkowy wyda orzeczenie w formie tradycyjnej, tzn. w wersji papierowej, podpisując je odręcznie i zeskanuje do pdf, a następnie wyśle pełnomocnikowi plik pdf za pomocą środków komunikacji elektronicznej, to doręczenie takie należy uznać za bezskutecznie, gdyż taki dokument nie ma formy dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 126 O.p. Skan dokumentu papierowego nie jest dokumentem elektronicznym, ponieważ posiada pierwowzór w postaci nieelektronicznej i pierwotnie nie był w tej postaci zapisany, a ponadto nie jest opatrzony podpisem elektronicznym, a tym samym nie można w ogóle uznać go za podpisany. Niezgodne z przepisami Ordynacji podatkowej doręczenie pisma należałoby uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń art. 144 O.p. Zatem, skoro zaskarżona decyzja została wydana w formie papierowej, to Naczelnik zobligowany był do doręczenie uwierzytelnionej kopii tej decyzji zgodnie z art. 144 § 1c O.p. przesyłką rejestrowaną na adres pełnomocnika. Przesyłka ta została doręczona osobie upoważnionej do odbioru 30 lipca 2025 r. i w tej dacie weszła skutecznie do obrotu prawnego. Końcowo DIAS wyjaśnił, że z tej przyczyny, że w sprawie organ I instancji nie tylko nie prowadził ponownie postępowania podatkowego, ale również nie wydał ponownie decyzji, to nie zaistniała konieczność wyznaczania 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału. W skardze strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję w części dotyczącej: (a) orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT za sierpień 2019 r. w kwocie 158.754.94 zł wraz z odsetkami w kwocie 155.118.00 zł oraz (b) utrzymania decyzji I instancji w mocy w pozostałej części (tj. w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki za zaległości podatkowe ciążące na ww. społce z tytułu VAT za lipiec 2020 r. w kwocie 63.749,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 33.965,00 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: Naruszenie art. 118 § 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 210 § 1 pkt 8 O.p., poprzez orzeczenie w decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako (byłego) członka zarządu spółki za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT za okresy rozliczeniowe sierpnia 2019 r. z pominięciem okoliczności, że w momencie wydania decyzji [...] listopada 2025 r. i jej doręczenia 11 grudnia 2025 r. upłynął już zakreślony w art. 118 § 1 O.p. termin do orzeczenia przez organ solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT za okresy rozliczeniowe sierpnia 2019 r. r., zważywszy że dochowanie 5-letniego terminu na wydanie orzeczenia, wynikającego z przepisów Ordynacji podatkowej rozpatrywać należy w kontekście wydania i doręczenia przed jego upływem zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i decyzji drugoinstancyjnej (odwoławczej), w związku z czym w momencie wydania decyzji datowanej na dzień [...] listopada 2025 r. oraz w dniu jej doręczenia 11 grudnia 2025 r. organ był już wyłącznie uprawniony do orzeczenia w niej o uchyleniu decyzji I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie, które stało się bezprzedmiotowe na skutek przedawnienia prawa organu do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony za będące przedmiotem postępowania zaległości (które bynajmniej nie stanowiły zaległości podatkowych w rozumieniu art. 51 § 1 O.p.) spółki. Organ (po uchyleniu [...] listopada 2025 r. decyzji I instancji) orzekł natomiast o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki za sierpień 2019 r. w dniu 27 listopada 2025 r., a zatem po upływie 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. 2. Ze względów ostrożnościowych, na wypadek uznania zarzutu nr 1 za niezasadny -skarżący zarzucił naruszenie art. 118 § 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 210 § 1 pkt 8 O.p., poprzez utrzymanie decyzją w mocy części decyzji I instancji, oraz zmiany części decyzji I instancji, zatem z pominięciem okoliczności, że już na etapie wydawania decyzji I instancji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako (byłego) członka zarządu spółki za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT, w momencie jej wydania (za który to moment uznać należy datę podpisania decyzji I instancji, co nastąpiło [...] lipca 2025 r. - w momencie opatrzenia decyzji I instancji pieczęciami poświadczającymi zgodność z oryginałem - znajdujące się na dokumencie z decyzją kopie wcześniejszych podpisów nie stanowią podpisów – elementu konstytutywnego decyzji - w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 8 O.p.) upłynął już zakreślony w art. 118 § 1 O.p. termin do orzeczenia przez organ I instancji solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT, w związku z czym w momencie podpisania decyzji I instancji [...] lipca 2025 r. organ I instancji był już wyłącznie uprawniony do orzeczenia w niej o umorzeniu postępowania w sprawie, które stało się bezprzedmiotowe na skutek przedawnienia prawa organu I instancji do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony za będące przedmiotem postępowania zaległości (które bynajmniej nie stanowiły zaległości podatkowych w rozumieniu art. 51 § 1 O.p.) spółki, a organ - rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji nie był już uprawniony do orzekana o utrzymaniu decyzji l instancji w części w mocy, oraz o jej zmianie w innej części, a był uprawniony wyłącznie do orzeczenia ojej uchyleniu i umorzeniu postępowania w całości. 3. Na wypadek uznania zarzutów nr 1-2 za niezasadne - zarzucił decyzji naruszenie art. 116 § 2 i 4 O.p. w zw. z art. 202 § 4-6, art. 2331 i art. 238 K.s.h. poprzez orzeczenie w decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako członka zarządu spółki za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT, z pominięciem faktu, że wobec złożenia dnia 11 czerwca 2019 r. przez stronę rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu spółki ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2019 r. (a odpisy pocztowych dowodów nadania tychże rezygnacji, poświadczone notarialnie dnia [...] stycznia 2026 r. skarżący załączył do skargi), w ww. okresach rozliczeniowych strona nie pełniła już funkcji członka zarządu spółki, wobec czego nie istniała podstawa prawna do wydania względem strony decyzji, zważywszy, że zgodnie z art. 116 § 2 O.p. o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, w której pełnił on daną funkcję orzec można wyłącznie w stosunku do zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienionych w art. 52 oraz art. 52a O.p. powstałych w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Skoro zatem w decyzji organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości podatkowe ciążące na spółce z tytułu VAT za okresy rozliczeniowe, za które termin płatności zobowiązań podatkowych upływał dnia 25 września 2019 r. i w datach późniejszych, a wobec złożenia dnia [...] czerwca 2019 r. przez stronę rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu spółki, strona od dnia 25 czerwca 2019 r. nie pełniła już owej funkcji, to stwierdzić należy, że zaległości podatkowe, za wszystkie okresy rozliczeniowe, o których traktuje decyzja nie stanowią zaległości, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez stronę obowiązków członka zarządu spółki i co za tym idzie - strona nie może być pociągnięta do odpowiedzialności solidarnej ze spółką za ww. zaległości. Z tego względu decyzja I instancji jak i późniejsza decyzja zostały wydane bez podstawy prawnej (nie istnieje bowiem przepis pozwalający na pociągnięcie strony do odpowiedzialności solidarnej ze spółką za ww. zaległości podatkowe). 4. Na wypadek uznania zarzutów nr 1-3 za niezasadne - naruszenie art. 210 § 1 O.p. w zw. z art. 211, art. 207 § 1 i art. 120 O.p., poprzez akceptację przez organ wcześniejszego doręczenia stronie decyzji I instancji w niedopuszczalnej prawnie formie - jako potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii wydanej wcześniej, ale niewprowadzonej skutecznie do obrotu decyzji (nieskuteczność wprowadzenia której do obrotu organ sam potwierdził postanowieniem z [..] czerwca 2025 r., sygn. [...], dalej: postanowienie o niedopuszczalności odwołania), co implikuje brak skutecznego wprowadzenia decyzji I instancji do obrotu prawnego, a co za tym idzie - brak skutecznego orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako (byłego) członka zarządu spółki za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT w późniejszej decyzji utrzymującej częściowo w mocy decyzję I instancji, oraz zmieniającej ją w innej części. 5. Na wypadek uznania zarzutów nr 1-3 za niezasadne - naruszenie art. 144 § 5 w zw. z art. 144a § 1 O.p. poprzez doręczenie decyzji I instancji pełnomocnikowi profesjonalnemu (doradcy podatkowemu A.J.) strony za pośrednictwem operatora pocztowego w formie listu poleconego, zatem z naruszeniem ww. przepisu dopuszczającego doręczanie pełnomocnikom profesjonalnym pism w postępowaniu podatkowym wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego, w związku z czym wobec nieskuteczności doręczenia decyzji I instancji pełnomocnikowi spółki, nie weszła ona nigdy do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, w tym w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako (byłego) członka zarządu spółki za zaległości ciążące na spółce z tytułu VAT za okresy rozliczeniowe lipca, sierpnia i września 2019 r. oraz lipca 2020 r. Organ I instancji doręczył decyzje I instancji drogą pocztową na papierze mimo tego, że na formularzu PPS-1 pełnomocnik profesjonalny A.J. wskazał wyłączenie adres na ePuap jako adres elektroniczny do korespondencji z pełnomocnikiem, zgodnie z ww. przepisami art. 144 § 5 w zw. z art. 144a § 1 O.p., a co za tym idzie decyzja organu rozpatrzyła odwołanie wniesione od decyzji I instancji, która nigdy skutecznie nie weszła do obrotu prawnego (gdyż nie została doręczona za pośrednictwem ePuap, a nadto nie zawierała wszystkich elementów z art. 210 § 1 O.p., w szczególności wskazywała na datę jej podpisania w dniu [...] listopada 2024 r., gdzie podpis pod nią złożono dopiero 25 lipca 2025 r. 6. Na wypadek uznania zarzutów nr 1-5 za niezasadne - naruszenie art. 116 § 1, art. 108 § 2 pkt 2 i § 4. art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 150 § 4 i art. 121-123 O.p. i art. 19a ust. 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: ustawa o KRS), poprzez przyjęcie, że organ I instancji był uprawniony do wszczęcia postanowieniem z [...] lutego 2023 r., sygn. [...] (dalej: postanowienie) postępowania w sprawie odpowiedzialności solidarnej strony za zaległości podatkowe spółki, zakończonego wydaniem decyzji wobec przyjęcia fikcji doręczenia spółce decyzji wymiarowych, podczas gdy w rzeczywistości ww. fikcja doręczenia decyzji wymiarowych organu I instancji z [...] grudnia 2020 r., sygn. [...], określających zobowiązania podatkowe spółki w VAT za okresy rozliczeniowe, sierpnia i września 2019 r. oraz lipca 2020 r. (dalej razem: decyzje wymiarowe) nie wywołuje w niniejszej sprawie skutku prawnego wobec dokonywania prób doręczenia przez organ I instancji decyzji wymiarowych w złej wierze, pod adres, pod którym organ I instancji miał pewność, że nie zostaną one odebrane (o czym świadczą okoliczności i ustalenia wizji lokalnych przeprowadzonych przez pracownika organu I instancji dnia 19 i 26 czerwca 2019 r., opisane na s. 7 decyzji), zamiast doręczenia pod adres do doręczeń złożony do KRS przez stronę, jako członka zarządu spółka (uznając, że strona pełniła wówczas tę funkcję, czemu wszak przeczy strona w zarzucie nr 3), znany organowi I instancji z urzędu. Organ I instancji dążył zatem do uzyskania fikcji doręczenia decyzji wymiarowych dla celu umożliwienia mu wydania postanowienia i wszczęcia postępowania w sprawie pociągnięcia strony do odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki, wobec czego nie można uznać, że fikcja doręczeń decyzji wymiarowych, o której mowa w art. 150 § 4 O.p. wywarła w niniejszej sprawie skutek prawny, pozwalając organowi I instancji na decyzji I instancji (organ prowadził bowiem postępowanie w sprawie pociągnięcia strony do odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki z naruszeniem art. 108 § 2 pkt 2 O.p.), a organowi w postępowaniu odwoławczym - decyzji. 7. Na wypadek uznania zarzutów nr 1-6 za niezasadne - naruszenie art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 150 § 4 i art. 121-123 O.p. w zw. z art. 44 § 1 K.p.a. i art. 19a ust. 5 ustawy o KRS, albowiem organ I instancji nie doręczył skutecznie spółce postanowienia o bezskuteczności egzekucji prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy, oraz nie wykazał przesłanki pozytywnej, że bezskuteczność egzekucji dotyczyła całego majątku spółki, albowiem z decyzji nie wynika, żeby w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o Tytuł wykonawczy przeprowadzono środki dowodowe takie, jak przykładowo analizę dokumentacji rachunkowej spółki, w tym wykazu zastawów skarbowych lub środków trwałych i wartości niematerialnych prowadzonych dla spółki, celem wyjawienia majątku spółki (wierzytelności, ruchomości, prawa majątkowe). Organ wydając decyzję oparł się jedynie na postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] listopada 2020 r., sygn. [...] (dalej: postanowienie umarzające) o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki, podczas gdy odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki jest odpowiedzialnością subsydiarną, a zatem przed jej zastosowaniem nie może być żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki, co tym samym pełni funkcję gwarancyjną, zabezpieczającą osobę trzecią przed przedwczesnym i nieuzasadnionym orzeczeniem jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Ponadto postanowienie o bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 O.p. musi być prawomocne, a żeby takowe mogło się stać musi być skutecznie doręczone, tymczasem postanowienie umarzające skutecznie doręczone nie było, zaś jego próba doręczenia, zakończona materializacją fikcji doręczenia, była dokonana przez Naczelnika w złej wierze, pod adres, pod którym Naczelnik miał pewność, że nie zostanie ono odebrane (mutatis mutandis, ze względów opisanych w zarzucie nr 3), zamiast doręczenia pod adres do doręczeń złożony do KRS przez stronę, jako członka zarządu spółka (uznając, że strona pełniła wówczas tę funkcję, czemu wszak przeczy strona w zarzucie nr 1), znany Naczelnikowi z urzędu (organ I instancji prowadził zatem postępowanie w sprawie pociągnięcia strony do odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki z naruszeniem art. 116 § 1 O.p., a organ wydając decyzję, w której nie orzekł o uchyleniu decyzji I instancji w całości i umorzeniu całego postępowania - stan taki w części usankcjonował). 8. Z daleko posuniętej ostrożności, na wypadek uznania zarzutów nr 1-7 za niezasadne - naruszenie art. 116 § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że strona ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, których termin płatności upłynął w okresie, w którym strona była jedynie formalnie wpisana w rejestrze przedsiębiorców jako członek zarządu spółki bez podstawy prawnej wskutek złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu w dniu [...] czerwca 2019 r., podczas gdy strona i tak nie pełniła faktycznie obowiązków członka zarządu spółki, a zatem nie została spełniona podstawowa przesłanka pozytywna uzasadniająca orzeczenie o odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki, wymieniona wprost w treści art. 116 § 2 O.p. ("Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu"). 9. Z daleko posuniętej ostrożności, na wypadek uznania zarzutów nr 1-8 za niezasadne - naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, w której strona w piśmie z [...] czerwca 2023 r. podniosła, że z uwagi na brak znajomości języka polskiego strona nie miała pełnej wiedzy o sytuacji finansowej spółki, a tym bardziej o zaistnieniu przesłanek uzasadniających zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Z tego względu strona nie ponosi winy za niezgłoszenie w stosownym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, co wykluczało odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe spółki, wobec czego organ I instancji wydając decyzję I instancji, a kolejno organ wydając decyzję winny wykazać, że w niniejszej sytuacji nie zaszła przesłanka egzoneracyjna wyłączająca odpowiedzialność strony. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, uchylenie decyzji I instancji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania administracyjnego w zaskarżonej części, tj. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki za miesiące sierpień 2019 r. oraz lipiec 2020 r. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z [...] marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie wniósł na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie przez tut. Sąd dowodu uzupełniającego z odpisu notarialnego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłek poleconych nadanych 7 czerwca 2019 r. do wszystkich wspólników spółki i zawierających rezygnację skarżącego z funkcji członka zarządu z dniem [...] czerwca 2019 r., na potwierdzenie okoliczności, że w dniu [...] czerwca 2019 r. skarżący doręczył wszystkim wspólnikom spółki swoją rezygnację z pełnienia funkcji jedynego członka zarządu spółki w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 202 § 6 K.s.h. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z aktu notarialnego z [...] listopada 2025 r. na okoliczność potwierdzenia faktu, że skarżący [...] czerwca 2019 r. przekazał wspólnikom swoją rezygnację z funkcji jedynego członka zarządu w spółce, wraz z pismem zwołującym nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 202 § 6 K.s.h., a także na potwierdzenie faktu, że wszyscy dwaj wspólnicy spółki rezygnację otrzymali 11 czerwca i odpowiednio 12 czerwca 2019 r. Na rozprawie przeprowadzonej 9 kwietnia 2026 r. Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów wskazanych w pismach pełnomocnika skarżącego z [...] marca 2026 r. na okoliczność złożenia przez skarżącego rezygnacji z funkcji członka zarządu. W trakcie rozprawy pełnomocnik strony wniósł i wywiódł jak w skardze, akcentując również, że jego zdaniem organ powinien doręczyć decyzje wymiarowe na adres członka zarządu podany w aktach rejestrowych spółki, a nie na adres siedziby spółki. Podniósł jako nowy zarzut nieprawidłowe obliczenie odsetek za zwłokę, wskazując naruszenie art. 109 w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Pełnomocnik strony rozwijając powyższy zarzut podniósł również naruszenie art. 54 § 3 O.p. wskazując, że przepisy te stosuje się odpowiednio do decyzji przenoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Dlatego też odsetki wyliczone w zaskarżonej decyzji powinny zostać obliczone od momentu wymagalności zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. do dnia wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich, a nie do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy z [...] listopada 2025 r. Pełnomocnik organu nie podzielił powyższego zarzutu. Pismem z [...] kwietnia 2026 r. pełnomocnik strony przedstawił skrótowe podsumowanie argumentacji przedstawionej na rozprawie 9 kwietnia 2026 r. Ustosunkowując się do powyższego, pismem z [...] kwietnia 2026 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Jednocześnie poinformował o zmianie stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. Zgodnie z informacją uzyskaną 14 kwietnia 2026 r. od Naczelnika zobowiązanie w kwocie 158.754,94 zł z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. ciążące na spółce uległo przedawnieniu z upływem 14 marca 2026 r. i zostało odpisane wraz z odsetkami za zwłokę. W konsekwencji, wygaśnięciu uległ również obowiązek zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami przez osobę trzecią. Natomiast zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. ciążące na spółce nie uległo przedawnieniu. W związku z powyższym, mając na uwadze, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r., stanowią odrębne części zaskarżonej decyzji, DIAS wniósł: -/ o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki z o. o. za zaległości ciążące na ww. spółce z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 roku wraz z odsetkami i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tej części, i w tym zakresie o umorzenie postępowania, -/ w pozostałej części o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1264), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast w myśl art. 146 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Ogólna reguła odpowiedzialności osób trzecich została sformułowana w art. 107 § 1 i 2 O.p. Wskazano tam zakres i kategorie należności, za które odpowiedzialność ponosi osoba trzecia. Określono, że osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowe całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem, jak również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i za koszty postępowania egzekucyjnego. Przytoczona regulacja ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110-117 O.p., przy czym katalog osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma charakter zamknięty. Nadmienić przy tym należy, że orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia. Zatem odpowiedzialność osób trzecich w Ordynacji podatkowej ma charakter posiłkowy w stosunku do odpowiedzialności podatnika. Decyzja w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności może zostać wydana dopiero wtedy, gdy organ podatkowy będzie posiadał uzasadnione podstawy do przyjęcia, że pierwotny dłużnik (podatnik, płatnik, inkasent) nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania, a wysokość tego zobowiązania musi wynikać z decyzji właściwego organu lub z deklaracji. Oznacza to zatem, że wysokość zaległości podatkowych, za które odpowiadać ma osoba trzecia, wynika z deklaracji złożonej przez podatnika lub z wcześniejszej decyzji organu podatkowego, wydanej we właściwym postępowaniu w stosunku do podatnika, niekiedy także płatnika lub inkasenta. Na mocy art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Na podstawie art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W konstrukcji powołanego przepisu z jednej strony zawarto obowiązki, do których wypełnienia zobowiązany jest organ i od których spełnienia uzależnione jest orzekanie o odpowiedzialności osób trzecich, tj.: wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, ściśle określono w nim tzw. przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu, z udziałem którego prowadzone jest postępowanie dotyczące odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Zalicza się do nich wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przechodząc do oceny poszczególnych przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p. zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości wykazały, że skarżący był członkiem zarządu R. w czasie kiedy upływał termin płatności podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. oraz wrzesień 2020 r. Z akt sprawy jasno wynika, że skarżący został powołany na Prezesa Zarządu ww. spółki [...] listopada 2018 r. i nadal nim pozostaje. Rację należy bowiem przyznać organom, które zasadnie przyjęły, że skarżący nie złożył rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu [...] czerwca 2019 r., ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2019 r. Skarżący nie przedłożył bowiem oryginałów dokumentów związanych z rezygnacją z pełnionej funkcji. W aktach sprawy znajdują się niepoświadczone za zgodność z oryginałem: skan oświadczenie z [...] czerwca 2019 r. o rezygnacji z dotychczas pełnionej funkcji członka zarządu oraz zwołania Zgromadzenia Wspólników spółki (sporządzonej w wersji niemieckojęzycznej oraz polskojęzycznej), skan wydruków nadania przesyłek niemieckiemu operatorowi pocztowemu Deutsche Post, adresowanych do wspólników spółki, tj. A. i R. oraz skany dokumentów mających stanowić potwierdzenia odbioru przesyłek przez ww. spółki, tj. potwierdzenie nadania [...] czerwca 2019 r. dwóch przesyłek o numerach [...] oraz [...] oraz zwrotka jednego z nich. Z regulacji art. 194a § 2 O.p. wynika natomiast, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, przy czym na mocy § 3 tego przepisu, poświadczenia za zgodność z oryginałem może dokonać również doradca podatkowy. Równocześnie podkreślić należy, że ze skanów wydruków nadania przesyłek skierowanych do wspólników spółki nie można wywnioskować, co znajdowało się w przesyłce. Brak zatem oryginału lub uwierzytelnionego odpisu oświadczenia o rezygnacji oraz brak dowodu doręczenia takiego dokumentu uniemożliwia uznanie, że rezygnacja z funkcji członka zarządu została złożona. Powyższej oceny nie zmienia notarialne oświadczenie o rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko Dyrektora, zgodnie z którym notariusz potwierdził jedynie fakt złożenia oświadczenia, a nie jego prawdziwość czy datę. Nie dowodzi to zatem, zdaniem Sądu, by strona złożyła skuteczną rezygnację z pełnionej funkcji [...] czerwca 2019 r. Z kolei notarialnie poświadczone za zgodność dowody nadania przesyłek nie usuwają ich podstawowej wady tj. braku informacji co zawierały. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że po rzekomej dacie rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, skarżący podejmował szereg czynności w imieniu spółki. I tak, jako reprezentant spółki skarżący wystąpił z wnioskiem z [...] czerwca 2023 r. o doręczenie decyzji wymiarowych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji i udzielił w tym zakresie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki. Ponadto [...] lipca 2019 r. złożył wniosek o zgłoszenie upadłości spółki. Na okoliczność pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu spółki powoływał się również jego pełnomocnik w wyjaśnieniach z [...] lutego 2023 r. złożonych w toku postępowania (data wpływu do organu pierwszej instancji 27 lutego 2023 r.), gdzie wprost wskazał, że "Pan K. pełni funkcję Członka Zarządu R. sp. z o. o. z siedzibą w [...]". Ponadto, jak wynika z odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny w [...] z [...] maja 2022 r. w sprawie sygn. akt II [...], również obrońca reprezentujący skarżącego w postępowaniu przed ww. sądem w piśmie z [...] lutego 2022 r. wskazał, że skarżący pełni "funkcję Członka Zarządu R. sp. z o. o. z siedzibą w [...]". Fakt pełnienia tej funkcji został potwierdzony blisko dwa lata po dacie sporządzenia rzekomej rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. W tym względzie na uwagę zasługuje fakt, że do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, skarżący nie poczynił żadnych kroków celem dokonania zmian w KRS. Podkreślić należy, że domniemanie wynikające z KRS może być wzruszone, ale ciężar wzruszenia obciąża osobę wywodzącą z tego skutki prawne. W tej sprawie domniemanie, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe (art. 17 ust. 1 ustawy o KRS) nie zostało przez skarżącego wzruszone. Powyższe ustalenia nie tylko podważają wiarygodność kopii oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu ale wskazują równocześnie, że skarżący pełnił obowiązki członka zarządu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ocenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek należy brać pod uwagę faktyczne sprawowanie funkcji członka zarządu (por. wyroki NSA: z 13 sierpnia 2013 r., II FSK 2401/11; z 16 października 2014 r., I FSK 1575/13; z 12 stycznia 2016 r., II FSK 468/15; z 13 kwietnia 2016 r.; II FSK 394/14, z 14 czerwca 2016 r., I FSK 1896/14; z 7 kwietnia 2017 r., I FSK 1061/15; z 16 listopada 2022 r., III FSK 1106/21; z 24 listopada 2023 r., III FSK 3163/21). Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 o.p. W sytuacji, gdy dana osoba, z akceptacją zgromadzenia wspólników, mimo wygaśnięcia mandatu, nadal wykonuje obowiązki członka zarządu, może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny zwracał przy tym uwagę na znaczenie rzeczywistej zmiany sposobu zarządzania spółką po ewentualnym wygaśnięciu mandatu członka zarządu. Nie można nie uwzględnić faktu, że np. żadna nowa osoba nie zostaje w to miejsce powołana, a dotychczasowy członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotąd pełnioną funkcję w organie wykonawczym danego podmiotu. Osoba, która faktycznie pełniła funkcję członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowej, nie może zatem powoływać się na okoliczność, że jej mandat wygasł dla uwolnienia się od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FSK 350/21). W konsekwencji prawidłowe są ustalenia organów, że skarżący od momentu jego powołania, tj. od [...] listopada 2018 r., nadal pełni funkcję Prezesa Zarządu w przedmiotowej spółce. Zatem obowiązany był i nadal jest, do należytego prowadzenia spraw Spółki. W tym czasie spółka zobowiązana była do zapłaty podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. w kwocie 1.035.584,00 zł. Zobowiązanie to nie zostało przez nią uregulowane, w związku z czym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] czerwca 2019 r. prowadzono postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie powyższej należności. Z uwagi jednak na bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki w ww. zakresie - umorzonej postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2020 r. - odstąpiono od wystawienia tytułów wykonawczych na należności spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r. i za lipiec 2020 r. na podstawie art. art. 6 § 1c u.p.e.a. W tym miejscu Sąd pragnie wyjaśnić, że pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie zostało zdefiniowane w Ordynacji podatkowej, ani też w żadnej innej ustawie. Niemniej na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej przesłanka bezskuteczności egzekucji rozumiana jest jako brak możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego w toku wszczętej i przeprowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. Dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji konieczne jest zatem jej wszczęcie. Równocześnie jednak zauważyć należy, że w uchwale z 8 grudnia 2008 r. o sygn. II FPS 6/08 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, przy czym ustala się ją na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W uchwale tej nie wyartykułowano jednak zastrzeżenia, iż stan bezskuteczności egzekucji musi być poprzedzony odrębnie wszczętym postępowaniem egzekucyjnym w przypadku każdej z osobna wierzytelności. Przyjęcie zaś takiego stanowiska unicestwiałoby możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki, np. w przypadku jej likwidacji, jak też pozbawiałoby mocy dowodowej prawomocne rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych z innych postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec spółki. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że o bezskuteczności egzekucji nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego, mogą zaś przemawiać za tym inne działania organu egzekucyjnego - okoliczność tę można wykazać za pomocą wszelkich dowodów (por. wyroki NSA z 16 maja 2017 r., I FSK 654/15; z 3 sierpnia 2017 r., II FSK 807/17; z 12 września 2024 r. III FSK 1228/22). Znajduje to potwierdzenie w wykładni językowej art. 116 § 1 O.p., z którego nie wynikają żadne wymogi co do formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji stwierdza się na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok SN z 6 czerwca 2013 r., II UK 329/12). Zważyć jednak należy, że w ramach art. 116 § 1 O.p. badaniu podlega okoliczność faktyczna w postaci bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, a nie prawidłowość czynności egzekucyjnych. Postępowanie z art. 116 § 1 O.p. nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne. Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (zob. np. wyroki NSA: z 25 maja 2010 r., I FSK 949/09; z 23 marca 2023 r., III FSK 536/22; z 9 stycznia 2024 r. III FSK 3910/21; z 19 stycznia 2024 r., III FSK 3603/21; z 3 kwietnia 2025 r., III FSK 350/24; z 24 czerwca 2025 r., III FSK 1242/24). Uwzględniając powyższe należy przypomnieć, że w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...] czerwca 2019 r., dotyczący należności z tytułu podatku VAT za kwiecień 2019 r., zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności spółki z rachunku bankowego w [...], jak i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Jednakże realizacja tych zajęć nie była możliwa z uwagi na brak środków. Również egzekucja z wierzytelności przysługującej spółce od R. z siedzibą w [...] w wysokości 6.971.969,85 zł okazała się bezskuteczna. Przyczyną tego stanu rzeczy była zła sytuacja majątkową dłużnika i brak środków na zaspokojenie wierzytelności, co doprowadziło do otwarcia postępowania upadłościowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]). Ze względu na ogłoszenie upadłości niemieckiej spółki dokonana czynność nie przyniosła wymiernych efektów. Ponadto do ww. rachunków bankowych spółki wystąpił zbieg z sądowym organem egzekucyjnym, który prowadził egzekucję na rzecz pracowników spółki. Prowadzenie łącznej egzekucji przejął Naczelnik. Na rachunkach bankowych nie występują obroty od połowy czerwca 2019 r. Egzekucja z tego środka okazała się więc bezskuteczna. Sąd uwzględnił ustalenia organów, zgodnie z którymi w toku egzekucji dokonano zajęcia i sprzedaży licytacyjnej wszystkich ruchomości spółki, co pozwoliło jedynie na częściowe pokrycie egzekwowanych należności. Wobec części ruchomości organ egzekucyjny prowadził łączną egzekucję również na rzecz należności cywilnoprawnych. Z podziału kwoty uzyskanej z ich sprzedaży zaspokojono w części należności ujęte w pierwszej kategorii. Ustalono również, że spółka nie posiada nieruchomości, ani nie jest właścicielem pojazdów, a hala, w której prowadzono działalność była wynajmowana. Nie udało się także przeprowadzić czynności egzekucyjnych w siedzibie spółki przy ul. [...] w [...]. Ustalono, że od [...] maja 2019 r. spółka wstrzymała produkcję, pracownicy zostali skierowani na urlopy postojowe, a część z nich złożyła wypowiedzenia. Natomiast podczas przeprowadzonych czynności 26 czerwca 2019 r. ustalono, że spółka nadal nie uruchomiła produkcji, a ze względu na nieuregulowane rachunki na terenie zakładu odłączono prąd. Z kolei od członka zarządu R. odebrano oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności dotyczące zajęcia wierzytelności przysługującej zobowiązanej spółce oraz protokół z ustalenia ilości i wartości zajętego surowca. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie należności z tytułu podatku VAT za kwiecień 2019 r. okazało się bezskuteczne. Organy wykazały brak majątku spółki oraz niemożność zaspokojenia zobowiązań w znacznej części. Stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Również ustalono, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W bazie JPK brak jest jakichkolwiek zapisów potwierdzających operacje z kontrahentami. Spółka nie składa deklaracji podatkowych. Ostatnie zostały złożone za maj 2019 r. w podatku VAT. Korespondencja przesyłana na adres siedziby spółki jest doręczana w trybie administracyjnym. W tym wypadku wszczęcie odrębnego, odnoszącego się do zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r. oraz za lipiec 2020 r. postępowania egzekucyjnego stanowiłoby przejaw nadmiernego rygoryzmu, pociągającego za sobą zbędne (bo nieprowadzące do wymiernych skutków) czynności i wydatki organu egzekucyjnego. Organy słusznie wyjaśniły, że z tej przyczyny odstąpiono od wystawienia tytułów wykonawczych na należności spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r. i za lipiec 2020 r. na podstawie art. art. 6 § 1c u.p.e.a. W tym miejscu zaakcentować należy, że kwestia doręczenia spółce postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak wyżej wskazano, w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki, jako odrębnym przedmiotowo od postępowania egzekucyjnego, organ podatkowy nie bada, czy postanowienie wydane przez organ egzekucyjny zostało skutecznie doręczone do spółki Kwestia leży poza granicami tej sprawy w rozumieniu art. 134 P.p.s.a. Organ wykazał prawnie dopuszczalnymi dowodami bezskuteczność egzekucji. Powyższe okoliczności utwierdziły Sąd w przekonaniu, że prawidłowe są ustalenia o istnieniu pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. W ocenie Sądu w świetle powyższych ustaleń w sprawie wykazano zaistnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe sp. z o. o. Prawidłowo przyjęto, że skarżący był członkiem jednoosobowego zarządu spółki zarówno w czasie, w którym powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ww. spółki, jak i w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. i za lipiec 2020 r. oraz egzekucja z majątku ww. spółki okazała się bezskuteczna. Zasadnie uznano również, że skarżący nie wykazał, by spełnione przez niego zostały przesłanki uwalniające go od tej odpowiedzialności. Jak wskazano wyżej, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b i § 2 O.p.). Ponieważ przepisy Ordynacji podatkowej nie precyzują znaczenia wyrażenia "czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości" przyjmuje się, że konieczne jest odwołanie się w tym zakresie do norm ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe. I tak, zgodnie z art. 10 u.p.u., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei stosownie do treści art. 11 tej ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust.1). Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (ust. 1a). Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (ust. 2). Obie podstawy niewypłacalności wymienione w art. 11 u.p.u. są względem siebie niezależne. W praktyce oznacza to, że upadłość dłużnika mogła być ogłoszona, gdy ziściła się którakolwiek z podstaw niewypłacalności wskazanych w tym przepisie, przy czym bez znaczenia pozostaje przyczyna niewykonywania zobowiązań. Tak rozumiana niewypłacalność zachodzi nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 249/13). W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2004 r., sygn. akt V CK 231/04 wskazano, że zasadniczą podstawę upadłości stanowi trwałe zaprzestanie płacenia długów (art. 1 i 2 u.p.u.). Zaprzestanie płacenia długów zachodzi wtedy, gdy dłużnik z braku środków płatniczych nie płaci przeważającej części swoich wymagalnych długów. Stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.u., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki upływał najpóźniej 31 grudnia 2018 r. Materiał zgromadzony w sprawie dowodzi, że spółka R. zs. w [...] miała trudności z regulowaniem swoich zobowiązań już w pierwszej połowie 2018 r. Ze spisu wierzytelności załączonego do wniosku o ogłoszenie upadłości z [...] maja 2019 r. wynika, że pierwszym z najstarszych wierzycieli spółki była spółka R. z siedzibą w [...], która zalegała z zapłatą kwoty w łącznej wysokości 1.948.794,04 zł (z terminem płatności na dzień 30 marca 2018 r.) Drugim w kolejności wierzycielem spółki był podmiot gospodarczy P. z zaległością w wysokości 115.329,75 zł (termin płatności na dzień 8 sierpnia 2018 r.). Zdaniem Sądu, prawidłowo w zaskarżonej decyzji wykazano, że stan niewypłacalności spółki powstał z chwilą nieuregulowania w terminie drugiego z kolei zobowiązania, tj. [...] sierpnia 2018 r. wobec spółki wobec P. Jako że z niewypłacalnością mamy do czynienia wtedy, gdy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (art. 11 ust. 1a u.p.u.), to przesłanka do upadłości spółki zaistniała z dniem 9 listopada 2018 r. Zatem "właściwym czasem" na wniesienie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki był termin trzydziestu dni liczony od dnia, w którym nastąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. 9 grudnia 2018 r. Niewypłacalność spółki nastąpiła w IV kwartale 2018 r. i w tym też czasie powstał obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.u. W okolicznościach sprawy przypomnieć należy, że na podstawie protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z [...] listopada 2018 r., uchwałą nr 1 powołano w skład jednoosobowego zarządu spółki - skarżącego, za skutkiem na dzień [...] listopada 2018 r., zaś uchwałą nr 2 odwołano dotychczasowego członka zarządu J-P.W. ze skutkiem na dzień [...] listopada 2018 r. Z niniejszego wynika, że w chwili powołania strony na członka jednoosobowego zarządu, spółka była już niewypłacalna. Stan ten trwał również w czasie, kiedy skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu w spółce. Jak słusznie zaakcentował DIAS, jeżeli sytuacja uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości zaistniała przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu, to wniosek taki winien być zgłoszony niezwłocznie po ustaleniu, że stan interesów spółki uzasadniał podjęcie takich czynności (tak też w wyroku NSA z 13 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 288/13; z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1224/12). Zatem po zorientowaniu się w sytuacji finansowej spółki, skarżący zobowiązany był podjąć działania w kierunku ogłoszenia upadłości, bowiem termin właściwy na złożenie przedmiotowego wniosku w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. należy liczyć od momentu, kiedy członek zarządu może stwierdzić, że zachodzą okoliczności uzasadniające wystąpienie z takim wnioskiem. W tych okolicznościach skarżący zobowiązany był do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki najpóźniej z upływem 30-dniowego terminu wynikającego z art. 21 ust. 1 u.p.u., liczonego od dnia objęcia funkcji w zarządzie - najpóźniej 31 grudnia 2018 r. Natomiast skarżący wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki dopiero 9 lipca 2019 r. Pierwszy wniosek złożono bowiem 17 maja 2019 r. (a więc już po 31 grudnia 2018 r.) i został zwrócony przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział Gospodarczy z uwagi na jego braki formalne. Oznacza to, że nie wywołuje on skutków prawnych w zakresie uwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności podatkowej wynikającej z art. 116 O.p. Kolejny wniosek został złożony przez wierzyciela spółki 28 czerwca 2019 r. Został on połączony do wspólnego rozpoznania wraz z wnioskiem skarżącego z [...] lipca 2019 r. (sygn. akt [...]). Jednak postanowieniem ww. Sądu wnioski te zostały oddalone z powodu braku majątku na pokrycie kosztów postępowania. Podzielić należało wniosek organu, zgodnie z którym jeżeli wniosek zgłoszony jest wtedy, gdy majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, nie może być mowy o zachowaniu czasu właściwego w zgłoszeniu upadłości ww. podmiotu. Tym samym z powyższego wynika, że skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, a wniosek złożony dopiero 9 lipca 2019 r. nie wywołał zamierzonego skutku. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał również, że skarżący nie wykazał okoliczności, które miałyby świadczyć o braku jego winy w nie złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Sąd podkreśla, że o braku zawinienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., świadczyć mogłyby jedynie okoliczności, na które skarżący nie miał i nie mógł mieć żadnego wpływu. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przesłanka braku winy, o której mowa w tym przepisie dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa (por. wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2614/15). Nadto, o braku winy w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych, np. obłożna choroba (por. wyrok z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 817/16). Zaakcentować należy, że ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (por. wyroki NSA z: 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 394/14; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1955/15; z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2429/17). Na tego rodzaju okoliczności skarżący się nie powoływał. Jego twierdzenia oscylowały wokół stwierdzenia, że z uwagi na brak znajomości języka polskiego nie miał pełnej wiedzy o sytuacji finansowej spółki, a tym bardziej o zaistnieniu przesłanek uzasadniających zgłoszenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości. W ocenie Sądu brak znajomości języka polskiego nie świadczy o braku winy skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Decyzja o podjęciu pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki i kontynuowanie taj funkcji zależna była jedynie od woli strony. Podkreślić należy, że art. 116 O.p. nie uzależnia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe od tego, czy prezes zarządu posiadał w tym zakresie odpowiednie kompetencje. Odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. Jeżeli prezes zarządu z powodu braku wiedzy, środków finansowych, niewystarczającej znajomości języka polskiego, nie był w stanie podołać swoim obowiązkom, to powinien niezwłocznie zrezygnować z tej funkcji (por. wyrok NSA z 28 września 2018, sygn. akt II FSK 2686/16). Skoro tego nie uczynił, to powinien zdawać sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na nim spoczywa (wyrok z 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1410/18). Skarżący obejmując funkcję Prezesa Zarządu w spółce godził się na przyjęcie obowiązku prowadzenia jej spraw z należytą starannością i ponoszenia w związku z tym przewidzianej w przepisach odpowiedzialności wobec spółki, wspólników, podmiotów trzecich, jak również Skarbu Państwa. Na gruncie rozpoznawanej sprawy ocenić należało, że to zawinione działanie samego skarżącego, polegające na nienależytym wywiązaniu się z ciążących na nim obowiązków, doprowadziło do tego, że nie zgłosił on wniosku o upadłość we właściwym czasie. Odnosząc się do drugiej przesłanki egzoneracyjnej, przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., dotyczącej ujawnienia przez osobę trzecią majątku spółki, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należało, że na żadnym etapie postępowania nie zostały wskazane przez skarżącego składniki mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Pomimo zawiadomienia (już w samym postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie) przez Naczelnika o ustawowej możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za dług podatkowy spółki przez wskazanie odpowiedniego jej mienia, skarżący nie podjął skutecznej inicjatywy dowodowej, która mogłaby dawać jakiekolwiek podstawy do konkretnych rozważań na temat zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Z powyższych przyczyn uznać należało, że organy obu instancji wykazały istnienie przesłanek umożliwiających obciążenie skarżącego solidarną – wraz z R. sp. z o. o. – odpowiedzialnością za zobowiązania ciążące na tej spółce. Koncentrując się na poszczególnych zarzutach sformułowanych w skardze, w pierwszej kolejności Sąd pragnie odnieść się do kwestii wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności po terminie, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. Stosownie do treści art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku, o którym mowa: 1) w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata; 2) w art. 117c - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa 6-miesięczny okres od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, upłynęły 3 lata. W ocenie składu orzekającego nie sposób zgodzić się z wywodami skarżącego, prowadzącymi do wniosku, że pojęcie "wydanie decyzji" winno być de facto utożsamione z "momentem doręczenia decyzji i związania nią organów podatkowych". W kwestii rozumienia art. 118 § 1 O.p. wypowiadał się już skład siedmiu sędziów NSA w uchwale z 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07, stwierdzając, że pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 O.p., nie oznacza jej doręczenia. Po wydaniu tej uchwały w doktrynie i orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd, że określone w art. 118 § 1 O.p. przedawnienie wiąże się tylko z wydaniem, a nie z doręczeniem decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe, oraz że pojęcie "wydanie decyzji" odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy wyszczególnione w art. 210 § 1 pkt 2 O.p., którego wyrazem jest m.in. złożenie pod decyzją podpisu przez upoważnioną osobę oraz opatrzenie datą jej wydania. Wskazuje się również, że wydanie decyzji poprzedza jej doręczenie i stan związania organu podatkowego wydaną decyzją (doręczyć można akt administracyjny, który istnieje, który został wydany). W pojęciu "wydanie decyzji", którym posługuje się ustawodawca w art. 118 § 1 O.p., nie mieści się zatem jej doręczenie. Są to dwie odrębne czynności procesowe. Za takim rozumieniem art. 118 § 1 O.p. przemawia wykładnia językowa, systemowa i historyczna. W ramach art. 118 O.p. prawodawca używa dwóch pojęć: "wydanie decyzji" (§ 1) oraz "doręczenie decyzji" (§ 2). Już tylko z tego względu pojęcia "wydanie" nie można utożsamiać z pojęciem "doręczenie", ponieważ dwóm różnym zwrotom językowym zawartym w akcie prawnym nie można nadawać tego samego znaczenia. Użyty w art. 118 § 2 O.p. zwrot "doręczenie" prawodawca wprowadził od 1 stycznia 2003 r., zastępując występujący wcześniej w tym przepisie zwrot "wydanie" (zmiana została dokonana ustawą z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). Skoro podobnej zmiany prawodawca nie wprowadził do art. 118 § 1 O.p., oznacza to jego czytelną wolę, aby przedawnienia prawa do orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe nie wiązać z doręczeniem decyzji w tym przedmiocie, a jedynie z wydaniem takiej decyzji. Zaakcentować wypada, że termin, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p., dotyczy wydania decyzji przez organ I instancji, gdyż to ona - co do zasady - kształtuje odpowiedzialność osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika. Natomiast ewentualna decyzja organu odwoławczego nie ustala już tego zobowiązania, a jest jedynie przejawem kontroli poprawności tego ustalenia. Organ odwoławczy nie kreuje na nowo zobowiązania podatkowego, lecz kontroluje poprawność jego ustalenia. Oznacza to, że o ile organ I instancji orzekł o odpowiedzialności osoby trzeciej zachowując termin na wydanie decyzji określony w art. 118 § 1 O.p., organ odwoławczy może orzekać w zakresie objętym tą decyzją także po upływie tego terminu, z tym jednak zastrzeżeniem, iż nie może zwiększyć zakresu odpowiedzialności osoby trzeciej w porównaniu do zakresu orzeczonego decyzją organu I instancji (por. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 753/121; z 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 904/23). W rozpatrywanej sprawie decyzja Naczelnika została wydana przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. Termin płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r. upływał 31 grudnia 2019 r., a za lipiec 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. Zatem pięcioletni bieg terminu przedawnienia zobowiązania rozpoczął się odpowiednio z dniem 1 stycznia 2020 r. i 1 stycznia 2021 r. Termin do wydania zaskarżonej decyzji, o której mowa w ww. art. 118 § 1 O.p., upływał z dniem 31 grudnia 2024 r. Tymczasem decyzja organu I instancji została wydana [...] listopada 2024 r., a więc przed upływem terminu wynikającego z art. 118 § 1 O.p. Natomiast w postępowaniu odwoławczym Dyrektor wydał decyzję 27 listopada 2025 r. Uwzględnić jednak należy, że powyższą decyzją organ nie zwiększył zakresu odpowiedzialności skarżącego, gdyż uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki i ustalił zakres tej odpowiedzialności w mniejszym zakresie. Czyniony w tej mierze zarzut Sąd uznał za bezzasadny. W nawiązaniu do powyższego, zauważyć należy, że pełnomocnik strony zamiennie stosuje sformułowania "zmiany wysokości zobowiązania" oraz "zmiany zakresu odpowiedzialności". Zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa już w momencie wskazanym przez przepisy prawa, a ewentualnie po przeprowadzeniu przez organ podatkowy postępowania, wydaje się decyzję określającą kwotę tego zobowiązania. Natomiast zakres odpowiedzialności członka zarządu jest wtórny wobec zobowiązania podatkowego spółki i nie wpływa na jego wysokość. Decyzja wydana na podstawie art. 116 O.p. identyfikuje jedynie zaległość i przypisuje za nią odpowiedzialność osobie trzeciej. W niniejszej sprawie decyzja DIAS nie zwiększyła (nie zmieniła) wysokości zobowiązania podatkowego spółki. W istocie zmniejszyła jedynie zakres odpowiedzialności za to zobowiązanie. Na s. 14-17 zaskarżonej decyzji Dyrektor szczegółowo odniósł się do rozliczeń, które wpłynęły na zmniejszenie zakresu solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką za przedmiotowe zaległości w podatku VAT. W konsekwencji tych ustaleń uchylił decyzję organu I instancji za lipiec i wrzesień 2019 r. i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania. Ponadto uchylił decyzję organu I instancji za sierpień 2019 r. i orzekł o zmniejszeniu zakresu solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółkę za zaległości w podatku VAT z kwoty 261.894,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 158.765,00 zł do kwoty 158.754,94 zł wraz z odsetkami w kwocie 155.118,00 zł. Zatem Sąd stwierdził, że sformułowany w powyższym zakresie zarzut jest chybiony. Odnosząc się z kolei do kwestii doręczenia pełnomocnikowi strony "kserokopii" decyzji Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że zgodnie z dyspozycją art. 211 O.p., decyzję doręcza się stronie na piśmie. Tak też uczyniono w sprawie – pierwotnie oryginał decyzji organu I instancji z [...] listopada 2024 r. została wysłana do skarżącego na jego zagraniczny adres do Niemiec. Jednakże przesyłka zawierająca ww. decyzję zaginęła w służbie operatora w kraju przeznaczenia. Stosownie do tej okoliczności Poczta Polska uznała złożoną przez NUS reklamację za uzasadnioną. Koniecznym zatem stało się ponowne doręczenie przedmiotowej decyzji, co też Naczelnik uczynił, sporządzając jej kopię i poświadczając ją za zgodność z oryginałem w dacie 25 lipca 2025 r. Działanie takie skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe. Organ podatkowy ma bowiem obowiązek sporządzić tyle egzemplarzy decyzji (jeżeli w wersji papierowej, to wydrukować i podpisać przez uprawnioną osobę), ile stron postępowania podatkowego występuje w danej sprawie podatkowej oraz jeden dodatkowy egzemplarz takiej decyzji, celem pozostawienia w aktach sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że każdy egzemplarz decyzji, jest decyzją na prawach oryginału (zob. wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10; wyrok NSA z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2778/21). W takiej sytuacji nie ulega wątpliwości, że co do zasady organ podatkowy po wydaniu decyzji, zawsze w aktach sprawy zachowuje jeden egzemplarz decyzji podatkowej, który również stanowi jej oryginalny egzemplarz. W analizowanej sprawie NUS po wydaniu decyzji z [...] listopada 2024 r. dysponował oryginałem tej decyzji. Wydając decyzję sporządził dwa jej egzemplarze, jeden próbował doręczyć skarżącemu, lecz przesyłka zaginęła i nigdy nie dotarła do adresata, a drugi egzemplarz pozostawił w aktach sprawy. Z tego egzemplarza decyzji podatkowej wykonano potwierdzony ją za zgodność z oryginałem jej odpis i doręczono pełnomocnikowi strony. Działanie to było jak najbardziej prawidłowe, co znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku NSA z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1296/23 stwierdzono bowiem, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącego kopii (kserokopii) decyzji sporządzonej na podstawie oryginału znajdującego się w aktach sprawy, potwierdzonej za zgodność z jej oryginałem, jest tożsame z doręczeniem skarżącemu decyzji organu podatkowego. Natomiast opatrzenie ww. decyzji podpisami, stanowiło li tylko czynność mającą na celu potwierdzić zgodność tej decyzji z oryginałem. Decyzja została rzeczywiście opatrzona stosownym podpisem przez Naczelnika w dacie jej wydania, tj. [...] listopada 2024 r. Przyjęcie odmiennego poglądu niweczyłoby możliwość doręczania decyzji w sytuacjach, w których z przyczyn losowych (jak w niniejszej sprawie) oryginał decyzji zaginął. Organ nie ma bowiem możliwości wydania nowej decyzji i doręczenia jej stronie. Takie działanie skutkowałoby koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Nie niweczy przy tym skutku pozostawania w obrocie decyzji NUS z [...] listopada 2024 r., wydanie przez Dyrektora postanowienia z [...] czerwca 2025 r. stwierdzającego o niedopuszczalności odwołania wniesionego od ww. decyzji w którym stwierdzono, że decyzja organu I instancji nie została doręczona i nie weszła do obrotu prawnego. Fakt wydania decyzji w dacie [...] listopada 2024 r. – w kontekście wcześniejszych uwag – nie budzi wątpliwości składu orzekającego. Jednak, aby mogła wejść do obrotu prawnego należało dokonać jej skutecznego doręczenia, co też uczyniono poprzez sporządzenie kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem w dacie 25 lipca 2025 r. i doręczenie pełnomocnikowi strony. Za bezzasadne Sąd uznał więc przedstawione na tym tle zarzuty. W nawiązaniu do powyższego nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 144 § 5 O.p. poprzez doręczenie odpisu decyzji wydanej w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego, a nie na adres elektroniczny do doręczeń. Wskazany przepis stanowi, że doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Natomiast art. 144 § 1a O.p. stanowi, że organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. § 1b ww. przepisu normuje, że w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez: 1) operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei art. 144 § 1c O.p. stanowi, że w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo 2) za pokwitowaniem przez pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Na gruncie powyższych regulacji istotne jest jednak to, że na moment wydania decyzji przez organ I instancji, tj. [...] listopada 2024 r., skarżący działał w postępowaniu osobiście. W związku z tym wydanie decyzji w formie papierowej, a następnie doręczenie jej na adres skarżącego (które to doręczenie ostatecznie nie doszło do skutku) było jak najbardziej prawidłowe. Wynika to również z art. 211 O.p. Natomiast pełnomocnik w sprawie został ustanowiony już po wydaniu tej decyzji, tj. [...] stycznia 2025 r. Nie sposób więc uznać, by organ I instancji zobligowany był do doręczenia przedmiotowej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, skoro dysponował papierowym egzemplarzem decyzji. Z przyczyn wskazanych wyżej, nie było bowiem możliwe ponowne wydanie decyzji, tym razem w formie dokumentu elektronicznego. Trafne w tym względzie jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że jeżeli organ podatkowy wyda orzeczenie w formie tradycyjnej, tzn. w wersji papierowej, podpisując je odręcznie i zeskanuje do PDF, a następnie wyśle pełnomocnikowi plik PDF za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie takie jest bezskutecznie, gdyż niespełniające wymogów art. 144 § 5 O.p. (wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., sygn. akt I FSK 1358/20). Niniejsze oznacza, że wydanie decyzji w formie papierowej uniemożliwiło doręczenie jej w sposób określony w art. 144 § 1a O.p. (doręczenie elektroniczne) oraz art. 144 § 1b pkt 1 O.p. (doręczenie w ramach usługi hybrydowej), co skutkowało koniecznością jej doręczenia w sposób określony w art. 144 § 1c pkt 1 O.p. (doręczenie przesyłką rejestrowaną). Sąd jednak podkreśla, że nawet gdyby przyjąć, że organ I instancji uchybił dyspozycji art. 144 § 5 O.p. oraz wyżej omówionemu art. 211 O.p., to uchybienie samo w sobie nie mogłoby stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonych aktów z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W tej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, ponieważ decyzja Naczelnika została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony, a ten wniósł od niej odwołanie w przepisanym prawie terminie. Podzielić przy tym należy pogląd wyrażony w wyroku NSA z 27 października 2023 r., sygn. I FSK 1262/19, zgodnie z którym, doręczenie pisma do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za chybiony Sąd uznał również zarzut nieprawidłowego doręczenie decyzji wymiarowych z [...] grudnia 2020 r. i [...] marca 2021. na adres siedziby spółki zamiast doręczenia pod adres do doręczeń złożony do KRS przez stronę, jako członka zarządu spółki. Skarżący argumentował, że organ I instancji celowo kieruje przesyłki na adres siedziby spółki, mimo że miał wiedzę, że pod wskazanym adresem nie zostaną one odebrane. Zdaniem strony organ I instancji winien doręczyć te decyzje na adres członka zarządu wynikający z KRS. Odnosząc się do powyższego Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 151a O.p., jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami. Niniejszy przepis nie ma w sprawie zastosowania, bowiem tyczy się sytuacji, w której adres siedziby osoby prawnej nie istnieje, a taka okoliczność w sprawie nie wystąpiła. W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że w przypadku podmiotów wymienionych w § 1 doręczenie może nastąpić w dwóch miejscach - w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Z uwagi na użycie przez ustawodawcę łącznika "lub", wyrażającego alternatywę rozłączną, wyżej wymienione miejsca należy uznać za równorzędne co do stosowania i skuteczności doręczeń (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2394/17). Zgodnie z art. 41 Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Jednak w art. 151 § 1 O.p. nie chodzi o miejscowość, lecz o konkretny adres (siedzibę organu zarządzającego) wynikający z wpisu we właściwym rejestrze. Adresem lokalu siedziby będzie więc adres wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego, o ile określony podmiot podlega wpisowi do tego rejestru. Zgodnie art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. W związku z tym organy podatkowe są uprawnione do kierowania pism pod adres wskazany w KRS. Natomiast pojęcie osoby upoważnionej wynika z wewnętrznej organizacji i podziału funkcji w osobie prawnej lub w jednostce organizacyjnej i przyjętej w tym zakresie praktyki. Uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na udzieleniu odrębnego pełnomocnictwa. Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną u adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), gdyż to, kto jest osobą upoważnioną, zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki (por. wyrok NSA z 4 lipca 2024 r., sygn. akt. II FSK 831/22). W powyższego wynika, że skoro w stosownych rejestrach wskazany został adres do korespondencji, to kierowanie przez organ podatkowy korespondencji na ten adres nie może być uznane za wadliwe. Ponadto w sprawie nie wykazano, by dokonano zmian siedziby spółki w KRS. Z treści art. 151 § 1 O.p. nie wynika zaś, aby organ podatkowy miał obowiązek każdorazowego weryfikowania prawidłowości adresu wskazanego we właściwym rejestrze (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 1595/22). Ponadto nic nie stało na przeszkodzie, by skarżący, jako członek jednoosobowego zarządu, odbierał korespondencję pod adresem spółki. Zauważyć należy, że gdyby w sprawie doszło do sytuacji odwrotnej, tj. organ kierowałby korespondencję do osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania spółki, doszłoby do oczywistego naruszenia art. 151 § 1 O.p. Suma powyższych ustaleń prowadzi do konkluzji, że za bezzasadne należy uznać stawiane przez stronę zarzuty podnoszone zarówno w skardze, jak i pismach procesowych z [...] marca 2026 r. oraz [...] kwietnia 2026 r. (tu: punkty 1-4). Zaskarżona decyzja narusza jednak art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 124 O.p. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ w jej uzasadnieniu brak jest wskazania za jaki okres naliczone zostały odsetki od zaległości podatkowej spółki, czy w sprawie występowały okresy, za które nie należało naliczać odsetek, a jeżeli tak, to czy zostały uwzględnione lub z jakich powodów ich nie uwzględniono. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do art. 109 § 1 O.p., w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64-66 oraz art. 76-76b stosuje się odpowiednio. Z kolei jak stanowi art. 54 § 1 pkt 3 O.p., odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Wedle art. 54 § 1 pkt 7 O.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). Z przepisów tych wynika, że możliwe jest wystąpienie przerw w biegu odsetek za zwłokę także w związku z nieterminowością postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 928/22 przepis art. 109 § 1 O.p. odwołując się do art. 54 O.p. nie odnosi się do przerw dotyczących postępowania podatkowego prowadzonego wobec podatnika w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Suma odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych podatnika, wraz z dyskontowaniem wszelkich przerw w biegu odsetek za zwłokę wchodzi w zakres odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej na podstawie art. 107 § 2 pkt 2 O.p. A zatem odesłanie do art. 54 O.p. w treści art. 109 § 1 O.p. nie oznacza, że w zakresie saldowania sumy odsetek za zwłokę obciążających podatnika uwzględnia się też przerwy w biegu odsetek, które miały miejsce na podstawie art. 54 O.p. (stosowanym w całości i bezpośrednio) w stosunku do podatnika. Pogląd ten tut. Sąd w całości podziela i przyjmuje jako własny. Z samej reguły solidarności odpowiedzialności podatkowej wynika przecież, że osoba trzecia nie może odpowiadać za odsetki za zwłokę, które nie obciążają podatnika. A zatem okresy bezodsetkowe powstałe wobec podatnika automatycznie przenoszą się, poprzez art. 107 § 2 pkt 2 O.p., na zakres odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Powyższe oznacza, że Art. 109 § 1 O.p. dotyczy więc innej kwestii. Przepis wskazuje na odpowiednie stosowanie art. 54 O.p. "w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej", a więc mowa tu o powstawaniu okresów bezodsetkowych w stosunku do zakresu odpowiedzialności osoby trzeciej. Sprawa odpowiedzialności osoby trzeciej to inna sprawa niż wymiar podatku wobec podatnika. Każda osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe może zatem mieć "swoje" okresy bezodsetkowe, niezależnie od okresów bezodsetkowych podatnika, jeżeli okaże się, że postępowanie podatkowe pierwszoinstancyjne lub odwoławcze w sprawie odpowiedzialności podatkowej tej osoby trzeciej było prowadzone nieterminowo. Co więcej może być też tak, że spośród kręgu osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę tego samego podatnika poszczególne osoby trzecie będą miały różne okresy bezodsetkowe, albo też nie będąc mieć ich wcale – w zależności o terminowości postępowania w sprawie ich odpowiedzialności podatkowej. W ten sposób zakres odpowiedzialności poszczególnych osób trzecich może być różny w części odsetkowej, ale nie większy niż zakres odpowiedzialności za odsetki po stronie samego podatnika. Ratio legis zarówno art. 54 § 1 pkt 7 jak i art. 54 § 1 pkt 3 O.p. jest ochrona podatnika, a poprzez odesłanie w art. 109 § 1 O.p., także osoby trzeciej, przed przedłużającym się rozpoznaniem sprawy co do jej meritum. Wprawdzie odsetki za zwłokę naliczane są z uwagi na upływ terminu zapłaty podatku, którego nie dochowano na skutek błędnego działania samego podatnika, a obowiązek ich naliczania ma charakter obiektywny i bezwzględny, to osoba trzecia ma prawo oczekiwać, że z treści decyzji dowie się jaki jest zakres jej odpowiedzialności za odsetki za zwłokę. Przepis ten służy równocześnie dyscyplinowaniu organów podatkowych, urzeczywistniając zasadę szybkości postępowania. Wszak osoba trzecia odpowiada za odsetki za zwłokę obciążające podatnika, ale dopiero wedle stanu na datę wydania decyzji orzekającej odpowiedzialność. Przedłużające się postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej odsuwa w czasie moment wydania decyzji, a więc wydłuża okres odsetkowania wobec osoby trzeciej. Osoba trzecia nie może się przed tym bronić jak podatnik dokonując wcześniejszej wpłaty, niejako "z góry" (w zakresie zobowiązań powstałych z mocy prawa), bo dopóki nie zostanie doręczona decyzja orzekająca odpowiedzialność podatkową to na osobie trzeciej nie ciąży żadna powinność. Wada decyzji, wspomniana na początku tej części uzasadnienia, uniemożliwia stwierdzenie czy organ uwzględnił powyższą wykładnię art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p. w zw. z art. 109 § 1 O.p. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do przedstawienia okresu za jaki naliczone zostały odsetki od zaległości podatkowej spółki, czy w sprawie występowały okresy, za które nie należało naliczać odsetek, a jeżeli tak, to czy zostały uwzględnione lub z jakich powodów ich nie uwzględniono. Odnosząc się do pisma organu z [...] kwietnia 2026 r. informującego o przedawnieniu ciążącego na spółce zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r., Sąd stwierdza, że uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części nastąpiło niezależnie od wniosku organu, z przyczyn już wskazanych. Tym samym w trakcie ponownego rozpoznania sprawy organ uprawniony będzie do zbadania kwestii przedawnienia zobowiązania i ewentualnego umorzenia postępowania, niezależnie od pozostałych wskazań. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i § 4 P.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 10 lutego 2026
- Symbol z opisem
- 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Skarbowej
- Sędziowie
- Alina Rzepecka Damian Bronowicki /przewodniczący sprawozdawca/ Dariusz Skupień
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
art. 109 w zw. z art. 54 par. 1 pkt 7, art. 54 par. 3, art. 116 par. 1 i 2 · Dz.U. 2025 poz. 111
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c, art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 i par. 4 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III FSK 831/24 · 16 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FSK 831/24 – odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Sygnatura: III FSK 248/24 · 16 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FSK 248/24 – odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Sygnatura: I SA/Ol 195/25 · 16 kwietnia 2026
Wyrok WSA w Olsztynie z 16 kwietnia 2026 r., I SA/Ol 195/25 – odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny