I SA/Gl 1537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy Handlowo – Usługowej A Sp.j. w likwidacji w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek Firmy Handlowo – Usługowej A Sp.j. w likwidacji w R. (dalej: "skarżąca" albo "spółka") o przyznanie prawa pomocy. Przesyłka zawierająca odpis powyższego zarządzenia wraz z pouczeniem o sprzeciwie, po dwukrotnej awizacji (w dniu 30 stycznia 2017 r. oraz w dniu 7 lutego 2017 r.) została odebrana w placówce pocztowej w dniu 14 lutego 2017 r. W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r., nadanym w dniu 22 lutego 2017 r., spółka wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia lub postanowienia. Zdarzeniem inicjującym bieg powyższego siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest doręczenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uznać je należało za dokonane w dniu 13 lutego 2017 r., w związku z czym termin przewidziany na wniesienie sprzeciwu upłynął skarżącej z dniem 20 lutego 2017 r. Podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 P.p.s.a., który ma w niniejszej sprawie zastosowanie. Zgodnie z jego treścią, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 4 P.p.s.a. W przypadku tejże fikcji doręczenia, późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1221338 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, w rozpatrywanej sprawie przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania uznaje się za doręczoną z dniem 13 lutego 2017 r., tj. z upływem czternastego dnia, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu 30 stycznia 2017 r. Bez znaczenia pozostaje przy tym wydanie przesyłki w dniu 14 lutego 2017 r. Konsekwencją powyższego jest również stwierdzenie, że sprzeciw winien zostać wniesiony najpóźniej w dniu 20 lutego 2017 r. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nastąpiło to dopiero w dniu 22 lutego 2017 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności. Ponieważ zgodnie z art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, na podstawie tego przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.