I SA/Gl 1410/13

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu B. S. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 312,20 zł (słownie trzysta dwanaście złotych dwadzieścia groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczony został radca prawny B. S. Pełnomocnik najpierw za pośrednictwem aplikanta w dniu 25 marca 2014 r. zapoznał się z aktami sprawy (zapisek urzędowy, k. 63), następnie zaś ustanowił pełnomocnika substytucyjnego, uiszczając stosowną opłatę skarbową, który na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. podtrzymał skargę i wniósł zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części, oraz że pełnomocnik prowadzi kancelarię radcy prawnego w ramach działalności gospodarczej. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują wydatki i opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, wskazanych rozdziałach 3-4 rozporządzenia. Z kolei myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, znajdującego się w jego rozdziale 4, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, za które można już przyznać wynagrodzenie, w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii (por. np postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 424/08, LEX nr 565740). Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznaną opłatę trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł). Przepis ten nie pozwala na takie podwyższenie drugiego składnika wynagrodzenia, tj. niezbędnych, udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Takie wydatki jednak pełnomocnik poniósł, uiszczając opłatę skarbową od pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi substytucyjnemu, toteż kwota wpłacona z tego tytułu (17 zł) podlega zwrotowi i należy ją doliczyć do wynagrodzenia. Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.