I SA/Gl 1136/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 28 lipca 2025 r. nr SKO.III/423/111/2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Decyzją z dnia 28 lipca 2025 r., SKO.III/423/111/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej określanej jako SKO) uwzględniło odwołanie A sp. z o.o. w likwidacji (dalej określanej jako skarżąca) i uchyliło decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia 14 lutego 2025 r., nr [...] w całości, orzekając o: uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia 19 listopada 2020 r., nr [...] i określeniu skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 38.301 zł. Przedstawiło zatem wyliczenia składające się na tę kwotę, wskazując, że obejmuje ona kwoty: 27.573,33 zł i 8283,20 zł odpowiednio od budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz 1642,67 zł i 801,60 zł odpowiednio od budynków i gruntów pozostałych (powierzchnia budynków to 1408 m2, zaś powierzchnia gruntów 10.688 m2). Uchyloną decyzją z dnia 14 lutego 2025 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania: – odmówiono uchylenia ww. decyzji z dnia 19 listopada 2020 r. w części dotyczącej okresu styczeń-październik 2020 r.; – uchylono tę decyzję w części dotyczącej okresu listopad-grudzień 2020 r. (błędnie oznaczając jej nr jako [...] oraz określono zobowiązanie w podatku za ten okres w innej wysokości (2444 zł). Podstawą prawną decyzji SKO były w szczególności: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1a i 1c, pkt 2b i 2e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707, ze zm., dalej upol) oraz art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 poz. 111, ze zm., dalej op). W uzasadnieniu SKO nawiązano nadto do przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz.18, ze zm., dalej ksh). Stan sprawy: Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. wpłynął do organu 6 grudnia 2024 r. Powołano się w nim na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej określanego jako TK) z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 401, OTK-A 2021 poz.14), w świetle którego przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku od nieruchomości jedynie z powodu jej posiadana w przypadku, gdy nieruchomość nie służy im do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym kontekście zwrócono uwagę na uchwałę o zaprzestaniu prowadzenia działalności skarżącej oraz na prawomocny (z dniem 28 października 2020 r.) wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 lipca 2020, sygn. akt [...] o jej rozwiązaniu. Organ pierwszej instancji uznał, że od uprawomocnienia się tego wyroku skarżąca "znalazła się w odmiennym stanie prawnym". Jego zdaniem postawienie spółki w stan likwidacji może "przy spełnieniu pewnych określonych przesłanek" stanowić podstawę do uznania nieruchomości przedsiębiorcy za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji stosownie do art. 6 ust. 3 upol w związku z art. 274 § 1 ksh wspomniane przesłanki do zastosowania niższej stawki podatkowej wystąpiły od listopada 2020 r., ponieważ dopiero wówczas zmienił się cel działalności skarżącej – stała się nim likwidacja, a skarżąca nie prowadziła dotychczasowej działalności. Skarżąca zakwestionowała to stanowisko w odwołaniu, podkreślając, że już w 2016 r. całkowicie zaprzestała prowadzenia działalności i co za tym idzie nie wykorzystywała nieruchomości do tego celu (ze względu na: brak środków, zły stan techniczny budynków oraz konflikt wspólników), co jedynie potwierdził późniejszy wyrok, którym ją rozwiązano. Jak zaznaczyła, od jeszcze wcześniejszego momentu, bo od 2013 r., nie uzyskuje przychodów, nie ponosi kosztów i nie reguluje zobowiązań. Odnosząc się do odwołania, SKO najpierw omówiło przepisy dotyczące wznowienia postępowania podatkowego oraz dotychczasowy przebieg postępowania, w tym zaskarżone rozstrzygnięcie, któremu wytknęło wewnętrzną sprzeczność. Niemniej zgodziło się z organem pierwszej instancji, że okoliczność rozwiązania skarżącej i postawienie jej w stan likwidacji w konsekwencji wyroku sądu miało wpływ na sposób wykorzystania i tym samym opodatkowania nieruchomości za listopad i grudzień 2020 r. Jak zauważyło, była to okoliczność nowa, uzasadniająca wznowienie postępowania wedle art. 240 § 1 pkt 5 op, skoro ujawnienie w Krajowym Rejestrze Sądowym informacji o rozwiązaniu skarżącej i o likwidatorze nastąpiło odpowiednio dopiero 2 sierpnia i 9 listopada 2021 r., po zakończeniu postępowania zwykłego. SKO odwołało się kolejno do art. 282 § 1, art. 283 § 1, art. 272 i art. 273 § 2 ksh i stwierdziło, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji nie traci przymiotu przedsiębiorcy, gdyż w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, ale w innym niż wcześniej zakresie. Mimo to skonstatowało jednak, iż "brak prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej, jak i każdej innej działalności gospodarczej, poprzez jej całkowite zaprzestanie i brak możliwości jej prowadzenia lub prowadzenia innej działalności gospodarczej w dalszym ciągu wskutek trwającego procesu związanego w likwidacją podmiotu sprawia, że posiadane przez ten podmiot (podatnika) grunt i budynek utraciły przymiot ich związania z działalnością gospodarczą oraz dalszego choćby częściowego lub ewentualnego ich wykorzystania do takiej działalności". W końcowym fragmencie uzasadnienia SKO podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji i wyraziło pogląd, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z prowadzeniem działalności przed postawieniem jej w stan likwidacji nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 op. W jego ocenie przywołane przez skarżącą inne decyzje SKO dotyczą odmiennego stanu prawnego, który w okresie od stycznia do października 2020 roku nie miał miejsca, natomiast w świetle art. 274 § 1 ksh wyłącznie "posiadane przez podatnika grunty i budynki (od uprawomocnienia się orzeczenia o likwidacji) nie są i nie mogą być związane z dotychczasową działalnością gospodarczą i nie służą aktualnie prowadzonej działalności polegającej na likwidacji podmiotu". Skarżąca złożyła skargę na decyzję z 28 lipca 2025 r., wnosząc o uchylenie jej "w części dotyczącej okresu styczeń-październik 2020 roku". W tych ramach domaga się przyjęcia następujących wartości wynikających z korekty: budynki pozostałe 1408 m2, okres 01-10, stawka 7 zł/m2, kwota podatku 8213,33 zł oraz grunty pozostałe 10.688 m2, okres 01-10 stawka 0,45 zł/m2; kwota podatku 4008 zł. W uzasadnieniu ponownie powołała się na wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r. i wyeksponowała znaczenie okoliczności, jakie wystąpiły przed otwarciem jej likwidacji, które według niej przesądzają, że posiadane przez nią nieruchomości nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Przed tutejszym Sądem zawisły dwie sprawy ze skarg Spółki na decyzje SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 i 2020 r. po wznowieniu postępowania, zarejestrowane pod sygn. akt I SA/Gl 1290/25 oraz I SA/Gl 1136/25. Stan faktyczny obu spraw, podstawa wznowienia i argumentacja stron są w znaczącym stopniu zbliżone. Z tego względu uzasadnienia wyroków w obu sprawach w znaczącej części będą się pokrywały. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że zaskarżona decyzja SKO została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 op, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie jego ewentualnych wadliwości oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest jednak kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie należy interpretować ściśle, a zastosowanie do nich wykładni rozszerzającej nie jest dopuszczalne. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 ww. ustawy, strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Artykuł 240 § 1 Ordynacji podatkowej zawiera kompletny i zamknięty katalog przesłanek, stanowiących podstawę wznowienia postępowania podatkowego. Istota wznowienia postępowania prowadzi zatem do wniosku, że w toku postępowania wznowionego nie jest prowadzone pełne postępowanie dowodowe. Ma to w sprawie istotne znaczenie z punktu widzenia prezentowanego przez skarżącą stanowiska, którego argumentacja skierowana była przeciwko poczynionym przez organ ustaleniom faktycznym co do związku posiadanych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej, zaprzestanie prowadzenia działalności już w 2013 r., a następnie złożenie wniosku o rozwiązanie Spółki i w konsekwencji jej rozwiązanie orzeczeniem Sądu powszechnego z 27 lipca 2020 r. uzasadniać miało zastosowanie niższej stawki podatkowej w latach 2019 i 2020. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sadu Administracyjnego z 13 października 2025 r., sygn. akt II FPS 3/25, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op w sprawie zakończonej decyzją ostateczną za przesłankę wznowienia postępowania na wniosek strony mogą być uznane nowe okoliczności lub nowe dowody, które były znane stronie w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała. Z tej przyczyny organ słusznie wznowił postępowanie w sprawie. Ustawodawca wskazał w art. 240 § 1 pkt 1-12 op enumeratywny katalog przesłanek umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej. Wystąpienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje wznowieniem postępowania, a następnie oceną ich wpływu na wydaną decyzję ostateczną. Za niedopuszczalne jednak należy uznać wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Właściwa wykładnia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 op prowadząca do jego prawidłowego zastosowania nie stanowi o podważeniu zasady trwałości decyzji ostatecznych. To właśnie procedowanie w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w tym przepisie przez organ administracji jest jednym z dopuszczalnych prawnie wyjątków od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 op. To właśnie wznowienie postępowania z podstawy unormowanej w art. 240 § 1 pkt 5 op w odpowiednim do tego przepisu zakresie służy nadzwyczajnej weryfikacji zakończonego decyzją ostateczną postępowania podatkowego, nie zaś ponawianiu czy też uzupełnianiu wcześniejszego postępowania wymiarowego (tak NSA w uzasadnieniu powyższej uchwały). W niniejszej sprawie strona powołała na okoliczności, których źródło sięga 2013 r. Wskazała również, że okoliczności te stanowiły podstawę do wydania decyzji określających wysokość podatku od nieruchomości według niższych stawek za kolejne lata podatkowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotne jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W każdym przypadku obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie, czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych oraz czy ujawnił się nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., i czy jest on na tyle istotny, że może to być uznane za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej. Należy zatem podniesione przez stronę okoliczności sięgające 2013 r., a zwieńczone orzeczeniem sądu powszechnego z lipca 2020 r. (prawomocnego od października 2020 r.) odnieść do art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, w zw. z art. 5 ust. 3 upol. W myśl tego przepisu, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Powstała zatem w sprawie oś sporu dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Nowe spojrzenie na interpretację powyższego przepisu przyniósł wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz at. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał zwrócił uwagę, że " (...) samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Przywołany wyrok TK dotyczył problemu opodatkowania podatkiem od nieruchomości osoby fizycznej jako współposiadacza gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istotnego znaczenia dla wykładni omawianej regulacji nabrał również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, powoływany zresztą przez skarżącą. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Nie sposób jednak pominąć wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, który w ocenie Sądu stanowi wskazówkę interpretacyjną w zakresie spornego problemu. W wyroku tym NSA wskazał, że skoro zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną, nakreśloną przez TK (w obu przytaczanych wyrokach), posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol, zasadniczego znaczenia nabiera odpowiedź na pytanie, od spełnienia jakich dodatkowych wymogów uzależnione jest zastosowanie ww. przepisów. NSA jest zdania, że w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Do takich wniosków prowadzi prawidłowe odczytanie celu wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2003 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Jasną intencją ustawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań (jeżeli podmiot wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą nieruchomością taką dysponuje, jest ona obarczona stawką podatku, właściwą dla nieruchomości gospodarczo wykorzystywanej). W art. 1a ust. 2a upol (przed 1 stycznia 2016 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine) ustawodawca zawarł zamknięty katalog przypadków, w których grunty, budynki i budowle, mimo że znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie są zaliczane do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem NSA, za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kc, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol, albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty organ prawidłowo wywiódł, że skarżąca była podmiotem, którego celem było prowadzenie działalności gospodarczej. Nie ulegało wątpliwości, że w oparciu o opodatkowane nieruchomości ta działalność była prowadzona, czego strona nie kwestionowała. Oceny tej nie zmienia również akcentowany przez skarżącą rok 2013, jako ten, w którym podjęta została decyzja o sprzedaży majątku Spółki. Jednak nawet po tej dacie, sporne przedmioty opodatkowania pozostawały w dyspozycji podatnika i potencjalnie mogły posłużyć do prowadzenia działalności gospodarczej. Z tego względu pozostawały w związku z tą działalnością. Dopiero uprawomocnienie orzeczenia w przedmiocie rozwiązania Spółki było tym zdarzeniem, które przesądziło o braku aktywności gospodarczej Spółki. To od tej daty organ podatkowy traktował przedmioty opodatkowania jako niezwiązane z działalnością gospodarczą, co znalazło swój wyraz w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, a dotyczącej 2020 r. Organ stanął w tym zakresie na stanowisku, że spółka w likwidacji nadal posiada przymiot przedsiębiorcy. Jednak od daty likwidacji nie prowadzi już faktycznej działalności gospodarczej, zatem posiadane przez nią grunty i budynki nie mogą nawet potencjalnie być przez nią wykorzystane w prowadzonej działalności gospodarczej. Z tych przyczyn prawidłowo organ uznał niedopuszczalność stosowania stawki właściwej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą skoro nawet potencjalny związek w sprawie nie wystąpił. Nie jest zatem zasadne stwierdzenie, że organ z góry przyjął niekorzystne dla skarżącej założenie, jakoby z samego faktu, że skarżąca jest spółką prawa handlowego, każdy posiadany przez nią budynek lub grunt winien być opodatkowany wyższą stawką podatku. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III FSK 607/25, "związek z działalnością gospodarczą" należy postrzegać również w kategoriach związku pośredniego, czy potencjalnego, a zatem takiego, który służy działalności gospodarczej i nie może być kwalifikowany wyłącznie z działalnością faktyczną. Stąd także o tym, czy nieruchomość jest kwalifikowana jako związana z działalnością gospodarcza nie przesądza, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. Okoliczność braku wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na fakt, że grunty, budynki lub ich części nie były gospodarczo wprost wykorzystywane (np. wynajmowane i stały puste nie przynosząc dochodu), pozostaje irrelewantna wobec obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej. Istotne bowiem dla związania z prowadzeniem działalności gospodarczej staje się stwierdzenie, czy nieruchomość ta, będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, mogła być potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie miało miejsce w przedstawionym wyżej rozumieniu w okresie przed rozwiązaniem Spółki. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143).