I SA/Gd 872/15

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku radcy prawnemu E. J. kwotę 221,40 zł brutto /słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. S. Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustanowił na rzecz skarżącej radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego E. J., o czym został on zawiadomiony w dniu 9 czerwca 2017 r. (dowód: pismo OIRP z dnia 21 czerwca 2017 r., k. 237). Pełnomocnik skarżącej nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 6 lipca 2017 r. sporządził stosowną opinię, którą wniósł w dniu następnym i w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów z tego tytułu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone. Dołączył także jej odpis dla skarżącej. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu podatkowego, którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia zastosowanie będzie miała kwota określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. W związku z powyższym za dokonaną czynność należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł (w tym kwotę 41,40 zł tytułem podatku od towarów i usług). Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.