I SA/Gd 541/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 13 czerwca 2014 r., skarżący D. P. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 478 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów włączonych do akt podatkowych, ustalono, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz małoletnią córką, z małżonkami zamieszkuje także niepełnosprawny ruchowo i niezdolny do samodzielnej egzystencji brat żony (dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 36 akt podatkowych), małżonkowie są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni 72 m2, którego zakup sfinansowali w części kredytem bankowym (dowód: umowa kredytu – k. 33 akt podatkowych) oraz samochodu osobowego z 1999 r., natomiast brat żony nie posiada żadnego majątku, żona wnioskodawcy nie pracuje zarobkowo, czteroosobowa rodzina utrzymuje się z emerytury i wynagrodzenia za pracę wnioskodawcy – dochody z ww. tytułów wynoszą łącznie 3.400 zł netto oraz z renty przyznanej bratu żony wnioskodawcy wypłacanej w kwocie 1.050 zł, przy czym świadczenie to prawie w całości przeznaczane jest na pokrycie kosztów jego leczenia, niezbędnej rehabilitacji i koniecznej diety (do wspólnego budżetu przekazuje on kwotę 200 zł), wnioskodawca i jego rodzina na pokrycie bieżących wydatków, do których zaliczono opłaty za media, koszty leczenia wnioskodawcy oraz spłatę kredytu, miesięcznie przeznaczają kwotę około 1.940 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawca nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Biorąc po uwagę wysokość miesięcznych dochodów wnioskodawcy i jego rodziny (łącznie 4.450 zł) oraz wydatków przeznaczanych na zaspokojenie koniecznych i bieżących potrzeb (około 1.940 zł), których kwotę uznano za uprawdopodobnioną, przyjąć należało, że środki, które pozostają do dyspozycji rodziny wnioskodawcy w całości przeznaczane są na pokrycie pozostałych jej potrzeb. Z kwoty tej wnioskodawca musi ponieść również wydatki chociażby na zakup żywności, środków czystości, odzieży, a także odpłatną rehabilitację i leczenie brata żony oraz zapewnienie mu specjalnej diety. Stwierdzić zatem należało, że wnioskodawca nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Oświadczenie wnioskodawcy w części dotyczącej braku zasobów pieniężnych referendarz sądowy uznał za wiarygodne. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.