I SA/Gd 318/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lutego 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.16.2025 w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 3 stycznia 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 21 listopada 2016 r. nr [...] na kwotę 33,53 zł, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego: 2.1. Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. poinformował Skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego i w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy. W odpowiedzi na to zajęcie pracodawca poinformował, że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia Skarżącego organowi egzekucyjnemu. Pismami z 4 grudnia 2024 r. Skarżący złożył wnioski o wydanie postanowienia w sprawie rozliczenia zajętego wynagrodzenia i postanowienia w sprawie naliczonych kosztów egzekucyjnych. 2.2. Postanowieniem z 3 stycznia 2025 r. Naczelnik US określił wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 r. na kwotę 33,53 zł oraz zawiadomił Skarżącego, że złożone podania dotyczą kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy. 2.3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 28 lutego 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 61 § 1 pkt 2, art. 64ca § 2, art. 64 § 4 i § 7 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132, dalej "u.p.e.a."), organ wskazał, że Naczelnik US prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 33,53 zł na które złożyła się: a) opłata manipulacyjna powstała w dniu 29 listopada 2016 r. w kwocie 3,05 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.), b) opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 30,48 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 8 listopada 2024 r.). Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a.") polegające na wybiórczym rozważaniu zebranego materiału dowodowego oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego i przedstawionego przez stronę w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji; - wznowienie i prowadzenie egzekucji administracyjnej przez Naczelnika US, przy całkowitej bierności organu odwoławczego, w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., pomimo niezakończenia w sposób prawomocny postępowania administracyjnego, w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych postanowieniem z 18 maja 2020 r., w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. Akt I SA/Gd 909/20, co stanowi pogwałcenie art. 78 w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 15 k.p.a. (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowań) oraz narusza prawa strony postępowania; - wznowienie i prowadzenie egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, na podstawie zawiadomienia Naczelnika US z dnia 14 czerwca 2022 r. w związku z faktem, iż czynność egzekucyjna dokonana na podstawie ww. zawiadomienia nie wywarła skutku prawnego określonego w art. 72 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP; - uznanie, iż brak jest związku (na który powołuje się w swoich postanowieniach Dyrektor IAS) pomiędzy wznowieniem egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., na podstawie zawiadomienia Naczelnika US z dnia 14 czerwca 2022 r., a wyrokiem kasacyjnym NSA z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt III FSK 4596/21, na skutek dzielącej oba akty prawne różnicy czasowej i brak powiazania merytorycznego, w zakresie wznowienia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika US; - nierespektowanie przez oba organy normy ustawowej wskazanej w art. 152 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. dotyczącymi ochrony tymczasowej, w związku z wydanym i nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 909/20, który to przepis ma wymiar bezwzględnie obowiązujący oba wskazane organy; - organ odwoławczy nie sprostał nałożonym na niego przez ustawodawcę obowiązkom poprzez nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu treści przepisu art. 7a k.p.a. i wydał je w sposób niekorzystny dla Skarżącego, bez wyjaśnienia odmowy zastosowania ww. przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a., co jest sprzeczne z zasadami rozpoznawania spraw na drodze postępowania administracyjnego; - uznanie, że prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego i wydane w tej sprawie postanowienia dot. kosztów egzekucyjnych, są zgodne z przepisami prawa i ich nie naruszają, pomimo faktu, iż do tej samej zaległości podatkowej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z 2011 r. (zajęcie egz. rachunku bankowego w [...] S.A. z dnia 2 sierpnia 2012 r.). 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. 5.2. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Istota niniejszej sprawy koncentruje się zatem na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego, zakresu tego naliczenia oraz wysokości kosztów. Istotnym w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, jest wskazanie, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik US ponownie wszczął egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] poprzez doręczenie Skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 14 czerwca 2022 r. Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem z dnia 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zobowiązany wniósł o wydanie postanowienia określającego wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego wobec niego ponownego postępowania egzekucyjnego. Skutkiem powyższego organ pierwszej instancji wydał postanowienie o określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych, w treści którego określił rodzaje opłat składających się na te koszty oraz ich wysokość i podstawę wyliczenia. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora IAS, że organ egzekucyjny określił Skarżącemu koszty egzekucyjne w prawidłowej wysokości na podstawie ww. tytułu wykonawczego, wskutek czego Dyrektor IAS zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przytoczona przez organ odwoławczy podstawa prawna zaskarżonego postanowienia, została w sposób prawidłowy zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zgodnie z art. 64ca § 2 u.p.e.a., w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej mogą być dochodzone koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2: 1) na wniosek wierzyciela - jeżeli zostały pokryte przez tego wierzyciela, 2) z urzędu - jeżeli nie zostały uprzednio umorzone - niezależnie od kosztów egzekucyjnych powstałych w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Według art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40.000 zł. Obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą: 1) wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia; 2) zapłaty po wszczęciu egzekucji administracyjnej organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia (art. 64 § 7 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Zgodnie z kolei z art. 64c § 1 u.p.e.a., opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Pokrycie przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 nie stanowi przeszkody w dochodzeniu tych kosztów od zobowiązanego, na wniosek tego wierzyciela, w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej (§ 2). Według treści art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia: a) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, c) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Na postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie (§ 10). Zatem w świetle powołanych przepisów organ egzekucyjny prawidłowo określił koszty postępowania egzekucyjnego. Na mocy ww. przepisów, w ponownie wszczętym do majątku Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym, możliwe jest dochodzenie opłaty manipulacyjnej naliczonej od ww. tytułu wykonawczego oraz opłaty egzekucyjnej naliczonej na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. Reasumując, zasadnie organ określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. przepisów u.p.e.a. w łącznej kwocie 33,53 zł, na którą złożyły się: opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 3,05 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.) oraz opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 §4 u.p.e.a. w wysokości 30,48 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 8 listopada 2024 r.). Stosownie do ww. art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjął, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej należności głównej oraz odsetek i określił od dochodzonych należności wysokość opłaty egzekucyjnej, którą obciążył Skarżącego na łączną kwotę 30,48 zł. Wskazania wymaga, w kontekście podniesionej w skardze argumentacji, że Skarżącemu jest znana wysokość wszystkich wskazanych w art. 64 § 4 u.p.e.a. czynników determinujących wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych, gdyż Skarżącemu doręczono zawiadomienie o ponownym wszczęciu egzekucji, które zawierało informację o wysokości dochodzonych - na dzień wydania zawiadomienia - na podstawie ww. tytułu wykonawczego należności, w tym należności głównej, odsetek. Zatem Skarżącemu znana jest kwota dochodzonych należności, od których zostały wskazane wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych. Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącego, że wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych nie koreluje z wydanym postanowieniem, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z ww. art. 64c u.p.e.a. wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: kwoty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W takiej też wysokości organ egzekucyjny pobrał opłatę egzekucyjną. Natomiast w swoim postanowieniu Naczelnik US przedstawił prawidłowo Skarżącemu w formie tabelarycznej, wysokość wyegzekwowanych środków i naliczone w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego wysokości kosztów egzekucyjnych. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie prawidłowości postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Poza granicami tej sprawy leżą kwestie związane z jej zasadnością, niedopuszczalnością egzekucji czy niedopuszczalnością zastosowanego środka egzekucyjnego. W tym bowiem zakresie zobowiązanemu przysługują odrębne środki prawne, jak zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (art. 33 u.p.e.a.). Na etapie natomiast rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych nie dokonuje się badania dopuszczalności prowadzonej egzekucji. Organ odwoławczy nie naruszył zatem prawa pomijając te kwestie w wydanym przez siebie postanowieniu, skoro leżą one poza granicami sprawy. Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wskazał, że zarzuty przedstawione przez Skarżącego we wniesionej skardze były przedmiotem m.in. zarzutów, skarg na czynności egzekucyjne oraz postanowień w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej. Przy czym, przywoływany przez Skarżącego wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 909/20 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2024 r. w sprawie sygn. akt III FSK 4596/21, a sprawa została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Powtórzyć należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie ma możliwości dokonania badania prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego, zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznacza zaskarżony przez stronę akt (w tym przypadku postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie kosztów egzekucyjnych). Mając na uwadze powyższe za bezzasadne należy również uznać zarzuty skargi w kwestii naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. czy u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, wydanie kwestionowanych postanowień poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tychże postanowień. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa. 5.3. Reasumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia, czy poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, z obrotu prawnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.