I SA/Gd 201/20

Dnia 4 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P.W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi

W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 24 lutego 2020 r. wzywające do uiszczenia wpisu P.W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 22 maja 2020 r. (I SPP/Gd 121/20) starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Powyższe zarządzenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2020 r. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 lutego 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 7839 zł. W odpowiedzi skarżący ponownie złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, nie uiszczając przy tym należnego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 lipca 2017 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Od powyższego postanowienia strona wniosła zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I FZ 17/21. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 marca 2021 r. W piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 marca 2021 r. P.W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Uzasadniając złożony wniosek skarżący podał, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy z uwagi na brak środków finansowych i omyłkowe przyjęcie, że złożył skutecznie wniosek o przyznanie prawa pomocy, co było związane ze złą kondycją psychiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Niedochowanie powyższego terminu skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem wniosku, o czym wprost stanowi art. 88 p.p.s.a. Postanowienie Sądu w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w sytuacji gdy strona nie wie o uchybieniu, rozpoczyna się w dacie pozyskania tej wiedzy. W ocenie Sądu skarżący informację o uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi uzyskał w chwili doręczenia mu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o odrzuceniu skargi tj. w dniu 28 sierpnia 2020 r. (zob. zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki k. 37). Dzień doręczenia tego postanowienia należy zatem przyjąć za moment ustania przyczyny tego uchybienia. W tym dniu strona, zapoznając się z treścią postanowienia o odrzuceniu skargi uzyskała bowiem wiedzę, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego jeżeli wcześniej, prawomocnym postanowieniem sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Od tej chwili skarżący nie pozostawał zatem w mylnym przekonaniu, że złożenie przez niego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zobowiązuje strony do uiszczenia wpisu od skargi. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu rozpoczynał bieg w dniu 28 sierpnia 2020 r. i kończył się z upływem dnia 4 września 2020 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skarżący złożył dopiero w dniu 29 marca 2021 r. (zob. koperta k.- 78), albowiem w tym dniu została nadana przesyłka zawierająca przedmiotowy wniosek. Tym samym złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu, co uzasadnia jego odrzucenie. Sąd nie zgadza się przy tym z prezentowanym przez stronę stanowiskiem, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął się z chwilą doręczenia stronie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z 12 sierpnia 2020 r. o odrzuceniu skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, do którego zdaje się nawiązywać skarżący, zgodnie z którym dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia stwierdzającego uchybienie terminowi do dokonania czynności procesowej, rozpoznaniu podlega wniosek o przywrócenie terminu. Taki pogląd został zaprezentowany np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2017 r. II OZ 449/17. Powyższe trafne zapatrywanie NSA należy jednak odnieść wyłącznie do sytuacji, w której strona, w odpowiedzi na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę z uwagi np. na uchybienie terminowi do jej wniesienia, czy też z powodu uzupełnienia braków formalnych skargi po upływie ustawowego terminu, składa równocześnie zażalenie na to postanowienie i wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Wówczas wniosek o przywrócenie terminu, złożony jednocześnie z zażaleniem nie podlega odrzuceniu jako przedwczesny, ale podlega rozpoznaniu po oddaleniu zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na postanowienie o odrzuceniu skargi. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca, albowiem w dacie składania zażalenia strona, wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu dopiero w reakcji na wydanie przez NSA postanowienia o oddaleniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi jest zatem spóźnione. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.