I SA/Gd 1133/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 28 sierpnia 2017 r., skarżący T. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych przez niego na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych wynika, że jest on rolnikiem, po wypadku, któremu uległ, nie jest zdolny do pracy i nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która przebywa od lutego na zwolnieniu lekarskim i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości 980 zł miesięcznie. Majątek małżonków stanowi dom o powierzchni 80 m2 i wartości 120.000 zł, nieruchomość rolna o obszarze 2,5 ha i wartości około 14.000 zł, udział w 1/2 części w nieruchomości o powierzchni 5 ha i wartości około 30.000 zł oraz samochód osobowy (rok produkcji 1999) o wartości 5.000 zł. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności (saldo prowadzonego dla niech rachunku bankowego na dzień 21 września 2017 r. wynosiło 0 zł), wierzytelności i innych papierów wartościowych. Względem wnioskodawcy prowadzone są postępowania egzekucyjne, w ramach których dochodzone są zaległości podatkowe w łącznej kwocie 20.184,43 zł (stan na dzień 29 marca 2017 r.) oraz należności z tytułu opłat za prąd w kwocie 1.362,71 zł (stan na dzień 1 września 2017 r.), przy czym całkowite zadłużenie wnioskodawcy względem dostawcy energii elektrycznej jest wyższe i na dzień 31 sierpnia 2017 r. wynosiło 3.911,63 zł. Wnioskodawca posiada zaległe zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie komunikacyjne w kwocie 245 zł oraz względem KRUS z tytułu nieuiszczonych składek w kwocie 2.400 zł, a także skierowane do windykacji zadłużenie w kwocie 717,73 zł. Ponadto ciąży na nim zobowiązanie z tytułu zaciągniętej pożyczki w kwocie 20.000 zł. Małżonkowie zamieszkują wspólnie z dwiema dorosłymi córkami, które uzyskują dochody z wynagrodzenia za pracę w aktualnej wysokości 2.400 zł netto oraz 2.000 zł netto. Jak wskazał wnioskodawca, pokrycie kosztów leczenia małżonków jest możliwe tylko przy pomocy córek, które te wydatki finansują. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.