I OZ 920/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1161/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 sierpnia 2014 r., III SA/Kr 1161/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez K. J. decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2014 r., znak [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z [...] maja 2014 r. o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ponieważ "funkcjonowanie decyzji uniemożliwiającej tok postępowania egzekucyjnego w administracji stanowi faktycznie nieodwracalne skutki podważenia wiarygodności organu zobowiązanego do czynności w postępowaniu egzekucyjnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaznaczył, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucyjnym do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, nie wywołuje także skutków materialnoprawnych. W stosunku do zaskarżonej decyzji nie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ odmowa wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest decyzją, która nie ma cechy wykonalności. Zaskarżona decyzja, z uwagi na jej charakter, nie uzasadnia jej wstrzymania; nie określa ona ani praw, ani obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. W zażaleniu, K. J. zarzucił naruszenie art. 61 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. i niezastosowanie w sprawie właściwego postępowania dowodowego. Sąd pominął okoliczność, że skarżący nie otrzymuje należnego mu świadczenia, którego wypłacanie wstrzymano od 1 maja 2005 r., co zdaniem skarżącego wskazuje na "wymagalne postępowanie egzekucyjne w administracji". Ponadto, skarżący zarzucił pominięcie w sprawie okoliczności wskazanych w art. 54 p.p.s.a., wobec wskazywania przez organ szeregu okoliczności faktycznych i prawnych, mających uzasadnić odmowę wypłaty na jego rzecz świadczenia, przy czym twierdzenia organu nie zostały poparte odpowiednimi dowodami dołączonymi do akt administracyjnych. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez niezbadanie, czy w obiegu prawnym nie funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna, którą właściwy organ powinien realizować z urzędu, w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przywołał postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1032/08, zakończonej wyrokiem, którym uchylono decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 32 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że podmioty charakteryzujące się identycznymi cechami podmiotowymi w tym samym stanie prawnym posiadają prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu i przypisane do tego świadczenia publicznoprawne. Z uwagi na przedstawione zarzuty wniesiono o zmianę postanowienia z 11 sierpnia 2014 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. Prowadząc postępowanie zgodnie z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie był uprawniony do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zasługuje również na uznanie twierdzenie skarżącego, że sąd administracyjny jest obowiązany prowadzić postępowanie dowodowe w sprawie będącej przedmiotem zażalenia. To na skarżącym spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku z uwagi na przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., to znaczy że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Samo przekonanie strony, że jej skarga jest zasadna – co w niniejszej sprawie oznacza przekonanie, że organ bezprawnie odmawia wypłaty należnego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nie przesądza to istnieniu wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na konstrukcję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., inne okoliczności nie mogą być brane przez sąd administracyjny pod uwagę. Dlatego też, niezasadne były zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 54 p.p.s.a., art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 16 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji i pogląd skarżącego, że w postępowaniu w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd ten jest uprawniony a nawet zobowiązany badać okoliczności podnoszone przez organ i skarżącego, a dotyczące zasadności skargi. Należy jeszcze raz podkreślić, że zakreślone w art. 61 § 3 p.p.s.a. granice rozpoznania wniosku nie umożliwiają rozważenie podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu okoliczności dotyczących prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku. Ponieważ skarżący nie wskazał na istnienie powołanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, jego wniosek jako nieuzasadniony podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia.