I OZ 806/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. Zi. i P. Z. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2025 r. sygn. akt II SAB/Wr 547/25 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi G. Z. i P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego nieprawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wr 353/25 postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 547/25, Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał pełnomocnika skarżących G. Z. i P. Z. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na zarządzenie z dnia 26 września 2025 r. W zarządzeniu wskazano, że wpis należy uiścić w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc m.in., iż pełnomocnik nie rozumie wezwania, a ponadto skoro sprawa nie wymagała wpisu to i wznowienie tego nie wymaga. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowiącym, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (a pismami tymi są: skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje zaś na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia szczegółowo wymienione w art. 194 § 1 p.p.s.a., a także na zarządzenia przewodniczącego jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Ustawodawca w art. 230 § 2 nie rozróżnił zażaleń na postanowienia sądu i na zarządzenia przewodniczącego, zatem należy interpretować, że - co do zasady - zażalenie podlega wpisowi w obydwu tych przypadkach. W przedmiotowej sprawie Zastępca Przewodniczącego Wydziału zastosował w sposób prawidłowy powyższe przepisy, wzywając skarżących o wpis. Jak wynika z akt sprawy, złożone przez skarżących zażalenie na zarządzenie z dnia 26 września 2025 r. o pozostawieniu bez rozpoznania złożonego przez nich wniosku z dnia 11 sierpnia 2025 r. o wyłączenie sędziów Wydziału II WSA we Wrocławiu dotknięte było bowiem brakiem fiskalnym w postaci nieuiszczenia stosownego wpisu. Co prawda mankamentem kontrolowanego zarządzenia jest to, że nieprawidłowo powołano w nim podstawę prawną z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.), który ma zastosowanie jedynie w przypadku złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednak wadliwość ta nie skutkuje w tym przypadku koniecznością uchylenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż sama wysokość należnej opłaty sądowej została poprawnie ustalona. Mając bowiem na względzie brak w ww. rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 233 p.p.s.a. stosownej regulacji odnoszącej się do wysokości wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie, jego wysokość określić należy na podstawie art. 233 p.p.s.a. (wpis nie może być niższy niż sto złotych) – zob. postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 36/14; z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 198/11; z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 503/08; z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 435/23. W konsekwencji, pomimo błędnie wskazanej podstawy prawnej, zaskarżona czynność jest zasadna, zaś wysokość wpisu wskazana w sposób prawidłowy. Słusznie zatem wezwano skarżących do uiszczenia kwoty 100 zł od złożonego zażalenia. Odnosząc się natomiast do argumentacji zażalenia podnieść należy, iż zarówno treść wezwania, jak i załączone do niego pouczenie, były zrozumiałe i jednoznaczne, a samo zarządzenie wskazywało odpowiednie przepisy prawa będące jego podstawą. Odwołanie się przez skarżących do innej, bliżej niesprecyzowanej sprawy, nieobjętej zakresem rozpoznawanego zażalenia, nie może zaś skutecznie podważać przyjętej oceny prawnej zaskarżonego zarządzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.