I OZ 769/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt II SA/GI 107/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2016 r., sygn. alt II SA/GL 107/15 o odrzuceniu skargi J.L. na Starostę Będzińskiego postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 26 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie J.L. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wezwany został, zarządzeniem z 8 kwietnia 2016 r., do uiszczenia wpisu od zażalenia. Zarządzenie to stało się przedmiotem zażalenia strony, które oddalone zostało postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 707/16. Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2016 r. wezwano stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, jednak mimo wezwania nie uiszczono należnej opłaty od wniesionego zażalenia, co powodowało konieczność jego odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), "p.p.s.a.". Zażalenie na to postanowienie wniósł J.L. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. W przedmiotowej sprawie J.L., zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., wezwany został do uiszczenia wpisu od zażalenia. Na zarządzenie to wniesione zostało zażalenie, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 707/16. W związku z tym, pismem z 14 lipca 2016 r. wezwano J.L. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 kwietnia 2016 r. w kwestii wezwania do uiszczenia opłaty. W zakreślonym terminie wezwanie to nie zostało wykonane, zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił o odrzuceniu zażalenia jako nieopłaconego. Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd I instancji słusznie pozostawił pismo J.L. z 11 sierpnia 2016 r. w aktach sprawy bez nadawania mu biegu, co jednak nie wynika wprost z uzasadnienia tego orzeczenia, ale z okoliczności sprawy. Zarządzenie z 14 lipca 2016 r. jest jedynie czynnością faktyczną Sądu, która miała na celu poinformowanie strony o obowiązku uiszczenia opłaty i nie stanowi w istocie zarządzenia przewodniczącego, o którym mowa w art. 198 p.p.s.a., a więc nie służy na nie zażalenie, o czym pouczono skarżącego w wezwaniu. Zatem pismo J.L. z 11 sierpnia 2016 r. nie jest w istocie zażaleniem, dlatego nie wymagało też merytorycznego rozpoznania. Podnieść również należy, iż w obecnym stanie prawnym wniosek o przyznanie prawa pomocy jest skuteczny od chwili jego złożenia i nie obejmuje zwolnienia od kosztów, do uiszczenia których strona obowiązana była przed jego złożeniem, w szczególności, gdy został on złożony już po upływie terminu do usunięcia braku pisma w postaci nieuiszczenia wpisu. J.L. dopiero w piśmie datowanym na 11 sierpnia 2016 r. podniósł, iż znajduje się w kiepskiej sytuacji materialnej, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarł w piśmie z 23 października 2016 r., mimo że w pierwszym piśmie w sprawie pochodzącym od Sądu został pouczony o przysługującym mu prawie pomocy. Dlatego bez znaczenia dla wcześniej zaskarżonych orzeczeń w sprawie jest postanowienie z 17 lutego 2017 r. przyznające J.L. prawo pomocy w zakresie całkowitym, bowiem strona nie uzupełniła braków formalnych wnoszonych zażaleń w wyznaczonym do tego terminie, bądź też nie złożyła w tym czasie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.