I OZ 736/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 523/25, o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 475/24, ze skargi M.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr SKO.4114.174.2024, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 523/25, odrzucił skargę M.J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 475/24, w sprawie ze skargi M.J., zwanej dalej "skarżącą", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr SKO.4114.174.2024, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 lipca 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz wskazanie zakresu żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 sierpnia 2025 r. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej, ustosunkowując się do wezwania, wskazał, że wedle oświadczenia skarżącej wniosła ona skargę w terminie ustawowym, licząc od dnia powzięcia informacji o treści postanowienia załączonego do skargi. W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie orzeczenia w całości. Do swojego pisma pełnomocnik załączył odpis skargi wraz z załącznikiem. Sąd I instancji, powołując się na treść art. 279 i 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", stwierdził, że skarżąca – pomimo wystosowania do niej wezwania do uzupełnienia braków formalnych – nie wskazała konkretnej podstawy prawnej wznowienia postępowania sądowego i nie podała okoliczności uprawdopodobniających zachowanie terminu do jej wniesienia. Podniesiono, że skarżąca w złożonej skardze nie wskazała jaki wpływ na wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 475/24 ma przywoływane przez nią i załączone do skargi postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi o uznaniu za wykonany środka karnego w postaci zakazu zbliżania się I.J. do M.J., w szczególności czy wydanie tego postanowienia stanowi jedną z przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżąca nie wykazała również kiedy dowiedziała się o treści tego postanowienia, ani też nie przedstawiła żądania uchylenia bądź zmiany wyroku w sprawie o sygn. II SA/Łd 475/24. Sąd I instancji stwierdził, że w przewidzianym terminie pełnomocnik skarżącej złożył do Sądu pismo, do którego załączył poświadczony za zgodność z oryginałem odpis skargi, a także wskazał, że wnosi o uchylenie wyroku w całości, jednakże do chwili obecnej nie usunął pozostałych braków formalnych skargi, co uniemożliwia nadanie skardze o wznowienie postępowania dalszego biegu. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga podlega odrzuceniu, o czym orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 280 § 1 w zw. z art. 276 P.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec nieuzupełnienia braków formalnych pisma, podczas gdy jeden z braków (podanie okoliczności uprawdopodabniających zachowanie terminu do wniesienia skargi) został uzupełniony, zaś do drugiego braku formalnego (wskazania konkretnej podstawy prawnej wznowienia postępowania) strona nie została w ogóle wezwana, zatem nie zostały spełnione przesłanki do odrzucenia skargi. W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenia, gdyż rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W art. 279 P.p.s.a. uregulowano elementy składowe skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z powyższą regulacją skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, na etapie wstępnego badania skargi pod względem wymagań określonych w przepisach art. 46-47 oraz art. 279 P.p.s.a., przewodniczący bądź sąd wzywa stronę do uzupełnienia dostrzeżonych w tym zakresie braków formalnych w trybie art. 49 w zw. z art. 276 P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2065/11, LEX nr 1212784). W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo podjął działania celem wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, gdyż złożona w przedmiotowej sprawie skarga zawierała następujące braki formalne: brak złożenia podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu skargi, nie wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, nie wskazanie zakresu żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, a także nie wskazanie podstawy prawnej wznowienia postępowania. Błędnie natomiast uznano, że brak formalny skargi w postaci braku wskazania konkretnej podstawy prawnej wznowienia postępowania nie został uzupełniony, albowiem skierowane do skarżącej zarządzenie z dnia 24 lipca 2025 r. nie zawierało wezwania do jego uzupełnienia. Wystosowane do strony wezwanie nie zawierało stwierdzenia, że zobowiązana jest ona do wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania. Powyższa okoliczność wynika zarówno z treści zarządzenia z dnia 24 lipca 2025 r. (k. 1 akt sądowych), znajdującej się w aktach sprawy kopii wezwania (k. 6), jak i druku potwierdzenia odbioru (k. 7). Tym samym nie było możliwe odrzucenie skargi o wznowienie postępowania z tej przyczyny, na co zasadnie zwróciła uwagę skarżąca w złożonym zażaleniu. Abstrahując jednak od powyższej kwestii wskazać należy, że Sąd I instancji wezwał stronę do wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazała że "wedle oświadczenia skarżącej wniosła ona skargę w terminie ustawowym, licząc od dnia powzięcia informacji o treści postanowienia załączonego do skargi". Informacje przedstawione przez stronę postępowania w odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie o uzupełnienie powyższego braku formalnego nie mogły zostać uznane za jego uzupełnienie. Poprzez wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy rozumieć przedstawienie takich informacji, które pozwolą sądowi, do którego kierowana jest skarga, stwierdzić że została ona złożona w terminie ustawowym określonym w art. 277 P.p.s.a. Co za tym idzie strona winna jednoznacznie wskazać kiedy, tj. w jakim dniu i w jakiej sytuacji, dowiedziała się o podstawie wznowienia. Wskazane powyżej oświadczenie strony, iż w jej mniemaniu termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania został zachowany jest niewystarczające. Podkreślić przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika procesowego będącego profesjonalnym podmiotem prawniczym, od którego wymaga się należytej staranności, której elementem jest dokładne i szczegółowe ustalenie mających znaczenie prawne okoliczności istotnych z punktu widzenia sytuacji prawnej mocodawcy. Pełnomocnik skarżącej, będący adwokatem, a zatem osobą posiadającą odpowiednią wiedzę i kompetencje w zakresie instytucji prawnych stosowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, winien być świadomy, że uzupełnienie powyższego braku w sposób tak lakoniczny – nie pozwalający Sądowi na wywiedzenie, czy strona postępowania zachowała termin do wniesienia skargi – skutkować będzie uznaniem, że skarżąca nie zachowała wymogów odnoszących się do treści skargi o wznowienie postępowania, które zostały uregulowane w art. 279 P.p.s.a. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 P.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.