I OZ 704/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1688/17 o odrzuceniu skargi M. S. w przedmiocie protokołów pokontrolnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1688/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. w przedmiocie protokołów pokontrolnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2017 r. M. S. wniosła skargę, którą zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 października 2017 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", rozdzielono na 3 sprawy. Zarządzeniem z dnia 25 października 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. Skarżąca została jednocześnie poinformowana o konsekwencjach niewykonania wezwania w zakreślonym terminie. Pismo stanowiące wykonanie ww. zarządzenia zostało doręczone skarżącej w dniu 4 grudnia 2017 r., natomiast odpowiedź skarżącej została złożona w administracji aresztu śledczego w dniu 12 grudnia 2017 r. We wskazanym piśmie, datowanym na 11 grudnia 2017 r., skarżąca stwierdziła, że jej skarga dotyczy działań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 196/09 oraz postanowienia z dnia 3 września 2009 r. kończącego postępowanie w ww. sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę powołał się m.in. na treść art. 57 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stwierdził, że pismo skarżącej datowane na 11 grudnia 2017 r. nie stanowiło prawidłowego wykonania wezwania Sądu. Ponadto zostało wniesione z uchybieniem wyznaczonego terminu. Adnotacja skarżącej o złożeniu pisma w dniu 11 grudnia 2017 r. i zamieszczona na kopercie, w której ta odpowiedź została przesłana do Sądu, nie jest wystarczającym potwierdzeniem na złożenie jej w terminie. Potwierdzeniem takim jest natomiast adnotacja administracji aresztu śledczego, wskazująca na złożenie ww. pisma w dniu 12 grudnia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, stanowi postawę odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 P.p.s.a., tj. powinna zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Prawidłowe określenie zakresu żądania jest zatem obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) Wobec niejednoznacznego i budzącego zasadne wątpliwości Sądu I instancji określenia przedmiotu skargi, M. S. została prawidłowo wezwana zarządzeniem z dnia 25 października 2017 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie wykonała ww. wezwania, dlatego też Sąd I instancji właściwie odrzucił skargę. Podkreślić należy, że w przypadku złożenia pisma przez osobę tymczasowo aresztowaną za datę nadania korespondencji należy uznać datę, w której nadawca przekazał pismo administracji aresztu śledczego w celu nadania mu dalszego biegu. Stosownie bowiem do art. 83 § 3 w zw. z art. 83 § 4 P.p.s.a. oddanie pisma przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego jest równoznaczna z wniesieniem go do sądu. Jak wynika z akt sprawy pismo stanowiące wykonanie zarządzenia Sądu z dnia 25 października 2017 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 4 grudnia 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 11 grudnia 2017 r. Złożenie przez M. S. pisma zawierającego odpowiedź na wezwanie Sądu w dniu 12 grudnia 2017 r. (na co wskazuje wiążąca, w świetle art. 83 § 4 P.p.s.a., data prezentaty aresztu śledczego, w którym przebywała skarżąca) nastąpiło zatem z uchybieniem terminu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.