I OZ 658/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Z., T.Z., J.Z. i W.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lipca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1213/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J.Z., T.Z., J.Z. i W.Z. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 4 marca 2025 r. znak OO.224.171.2024.PW w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych postanawia: oddalić zażalenie.

J.Z., J.Z.1, W.Z. i T.Z. (dalej: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 4 marca 2025 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 20 maja 2025 r. skarżący wezwani zostali do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 200 (słownie dwieście) złotych. Wezwanie zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi Skarżących w trybie doręczenia zastępczego w dniu 23 czerwca 2025 r. Mimo upływu zakreślonego terminu nie uiszczono wpisu sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z 17 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wobec nieuiszczenia wpisu w zakreślonym terminie (k. 29). Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący (k. 39) zastępowani przez adwokata. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono brak awizacji przesyłki z wezwaniem do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne. Kwestionując zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi autor zażalenia podniósł, iż nie można uznać, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi mogła zostać uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., bowiem operator pocztowy nie awizował przesyłki w sposób określony w art. 73 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 953.; dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei w myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (to jest od skargi, sprzeciwu od decyzji, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą ww. braków skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że bezsporne jest, że wniesiona skarga nie została opłacona. W tej sytuacji słusznie wezwano skarżących pismem z 3 czerwca 2025 r. do uiszczenia wpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje także ustalenie, że skarżący nie uzupełnili w terminie ww. braków skargi. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu została wysłana na adres ustanowionego pełnomocnika. Do skutecznego doręczenia ww. przesyłki doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 -72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ww. przepisy stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może ustalić, że pismo zostało skutecznie doręczone. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach, wypełnione przez pracowników poczty korzystają z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę, jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że z koperty, jak również ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że listonosz podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki 9 czerwca 2025 r., o czym powiadomiono adresata umieszczając zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej pod adresem pełnomocnika skarżących. Powtórne awizowanie nastąpiło 17 czerwca 2025 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 24 lipca 2025 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W związku z tym Sąd I instancji słusznie uznał, że awizowanie przesyłki i tryb jej doręczenia były prawidłowe. Ponadto Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący w ustawowym terminie nie uiścili wpisu od skargi, pomimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone 23 czerwca 2025 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął skarżącym 30 czerwca 2025 r. Analizując argumenty podniesione w zażaleniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie podważyli skuteczności doręczenia zastępczego. Znajdująca się w aktach sprawy informacja o umieszczeniu zawiadomienia (o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej) w oddawczej skrzynce pocztowej jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to dowód, czego w niniejszej sprawie skarżący nie uczynili. Za skuteczny przeciwdowód nie mogą zostać uznane twierdzenia pełnomocnika strony zawarte w zażaleniu, że nie otrzymał żadnego awiza w tej sprawie, natomiast odbierał w owym czasie awizowaną korespondencję w innych sprawach sądowych, na dowód czego przestawił ksero innej przesyłki awizowanej w tych samych dniach. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący w ustawowym terminie nie uzupełnili ww. braku skargi, pomimo prawidłowego wezwania. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, zatem orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu zażalenia.