I OZ 617/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 806/21 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi V. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r. nr KOA/680/Op/21 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie: Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 806/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił V. B. (dalej "skarżący") przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej "SKO") z dnia 25 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, zaskarżając postanowienie w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej zwanej "p.p.s.a." poprzez jego niezastosowanie, mimo uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi na uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło bez winy Skarżącego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przyznanie pełnomocnikowi działającemu z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Co więcej, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. postanowienie NSA z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II GZ 392/20, LEX nr 3161759). Wobec tego, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 418/12, LEX nr 1405321). W niniejszej sprawie, ani we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, ani w niniejszym zażaleniu, nie zostały podane okoliczności, które wypełniałyby przesłankę z art. 86 § 1 p.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że w zarządzeniu z dnia 25 czerwca 2021 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL bądź złożenie oświadczenia, że nr PESEL nie został mu nadany – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nie zasługują zatem na uwzględnienie argumenty skarżącego o niezrozumieniu wezwania z powodu braku wykształcenia prawniczego, zarządzenie było bowiem jasne i czytelne. Jeśli jednak skarżący miał jakiekolwiek wątpliwości co do jego treści, winny był skontaktować się z Sądem np. telefonicznie i wyjaśnić zaistniałą sytuację. Nie jest do tego potrzebna wiedza prawnicza. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że nie wykazał on braku swojej winy w uchybieniu terminu. Argumentacja zawarta w zażaleniu, że skarżący niedostatecznie znał język polski, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący był w stanie wypełnić formularz o przyznanie prawa pomocy, w związku z tym potrafi posługiwać się ww. językiem w stopniu umożliwiającym zapoznanie się z treścią wezwania sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, a wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Po zwrocie akt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpozna zatem wniosek pełnomocnika zawarty w zażaleniu.