I OZ 582/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 1040/16 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1040/16 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek A. M. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1040/16. W uzasadnieniu wskazał, że w powyższym wyroku, który nie został zaskarżony, wyjaśnił skarżącemu dlaczego uznał za zasadne uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do żądania uzupełnienia wyroku przez orzeczenie zasądzenia na rzecz skarżącego należnych kosztów postępowania, Sąd ten stwierdził, że w razie uwzględnienia skargi, w której nie zawarto żądania zwrotu kosztów postępowania i gdy takiego wniosku nie zgłoszono również przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, sąd nie może orzec o zwrocie tych kosztów na rzecz skarżącego. Moment zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia jest bowiem terminem granicznym dla zgłoszenia odpowiednio sformułowanego wniosku o przyznanie należnych kosztów. W sprawie zaś skarżący nie zawarł stosownego wniosku w żadnym piśmie procesowym poprzedzającym rozprawę, a na rozprawę się nie stawił. Sąd I instancji podniósł także, iż brak jest regulacji dających sądowi administracyjnemu możliwość orzekania o wynagrodzeniu szkody jaka została skarżącemu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając wyrok, którego uzupełnienia żąda skarżący, nie miał zatem podstaw aby z urzędu orzekać we wskazanym powyżej przedmiocie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. M. podnosząc, że przedmiotowe postanowienie rażąco narusza prawo materialne, interes społeczny i obywatelski, powoduje utratę zaufania do władzy publicznej i jest nielogiczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie skarżący domagał się uzupełnienia przedmiotowego wyroku poprzez uchylenie decyzji organu I instancji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz orzeczenie wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działania organu. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. M. i uchylił decyzję organu II instancji, wyjaśniając w uzasadnieniu swoje rozstrzygnięcie. Sąd ten nie zawarł w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach, bowiem skarżący nie złożył w terminie takiego żądania. Jak bowiem stanowi art. 209 w zw. z art. 210 p.p.s.a. sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę, jednakże strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Z uwagi na to, że takiego wniosku skarżący nie złożył do zamknięcia rozprawy, to Sąd nie mógł zawrzeć takiego rozstrzygnięcia w wyroku. Ponadto Sąd I instancji nie miał obowiązku zawarcia w wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a Sąd I instancji rozstrzygnął o całości skargi, w związku z czym nie było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. W świetle powyższego Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił jego uzupełnienia. Natomiast, jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu I instancji, co wynika z treści wniosku, jak i z zażalenia, to powinien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd I instancji zawarł w swym orzeczeniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.