I OZ 581/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 126/17 o oddaleniu wniosków K. J. o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 126/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wnioski K. J. o uzupełnienie i wykładnię wyroku tego Sądu z dnia 27 grudnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 126/17. W uzasadnieniu wskazał, że wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ w istocie zmierzały do polemiki z treścią wyroku. Skarżący nie złożył przy tym nawet wniosku o uzasadnienie wyroku, mimo że został o tym uprawnieniu pouczony. Ustosunkowanie się do konkretnych zarzutów skargi następuje dopiero w uzasadnieniu wyroku. Skoro skarżący nie złożył stosownego wniosku, to nie może się domagać, aby sąd administracyjny uzupełniał wyrok lub też dokonywał jego wykładni poprzez odnoszenie się kolejno do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze oraz w składanych pismach skarżącego. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności (zarzucające w istocie wydanie wyroku w trybie uproszczonym) stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., wskazując, że niniejsza sprawa powinna być rozpoznana we właściwym postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. K. J. w swoim wniosku o uzupełnienie i wykładnię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2017 r. żądał zamieszczenia w nim konkretnych rozstrzygnięć – wpisania zakresu oddalenia skargi oraz "dodatkowego orzeczenia w zakresie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność skarżonego organu na podstawie wniesionych zarzutów z art. 149 p.p.s.a....". Nadto wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do trybu rozpoznania jego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, w związku z czym nie było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. W świetle powyższego Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił jego uzupełnienia. Nadto, jak to trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku tego Sądu, albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny i klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący poprzez wniosek o uzupełnienie i wykładnię orzeczenia próbuje wyrazić swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie orzeczenia, co jest niedopuszczalne w tych trybach i możliwe było jedynie poprzez zaskarżenie wyroku, czego jednak K. J. nie uczynił. W niniejszej sprawie nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające uzupełnienie wyroku i dokonanie jego wykładni. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.