I OZ 543/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1256/17 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1256/17 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1256/17 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił A. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Strona wniosła od tego postanowienia sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1256/17 utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2017 r. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, że na postanowienie nie przysługują środki odwoławcze, został doręczony stronie w dniu 26 marca 2018 r. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt. II SA/Wa 1256/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu, nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia. Postanowienie to jest niezaskarżalne, albowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 260 § 2 p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Strona wniosła zażalenie na to postanowienie, zarzucając naruszenie Konstytucji RP oraz sprzeczność z innymi orzeczeniami WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, orzeka jako sąd drugiej instancji. Jak słusznie podniósł WSA w Warszawie, od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 p.p.s.a. na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego zażalenie przysługuje w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. W tym katalogu nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że złożone zażalenie podlegało odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.