I OZ 399/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 44/17 o odmowie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 29 grudnia 2017 r. oddalił skargę M. M. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia. Wnioskiem z 10 stycznia 2018 r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie ww. wyroku poprzez: - "orzeczenie w przedmiocie daty zmiany stosunku służbowego w zakresie stanowiska, na stanowisko [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] z mocy norm prawnych i na skutek wielokrotnego powierzania obowiązków służbowych na tym stanowisku w formie pisemnej i równorzędnej formie ustnej, - orzeczenie co do daty nastąpienia zmiany składników uposażenia, na składniki prawnie przypisane do faktycznie zajmowanego i na którym wykonywał obowiązki służbowe oraz, z którego to stanowiska korzystał z konstytutywnych zwolnień od zajęć służbowych, tj. stanowiska [...] KPP w [...], z którego to stanowiska od 1 tycznia 2007 r., aż do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji wiązał go zakres - karta stanowiska i szczegółowy zakres obowiązków dla tego stanowiska przypisany, a ze stanowiska tego nigdy nie został odwołany, - orzeczenie w przedmiocie nierozstrzygniętym, jakim jest niedopełnienie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] wydania zaświadczenia określonego w przepisach działu III rozdział VII ustawy kodeks postępowania administracyjnego, po właściwie i z czynnym udziałem strony przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w administracji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 44/17 odmówił uzupełnienia wyroku. W ocenie Sądu I instancji żądanie skarżącego zmierza w istocie, po pierwsze do uzyskania orzeczenia będącego zaprzeczeniem wydanego wyroku, a po drugie takiego orzeczenia, którego nawet uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny nie mógłby wydać na podstawie art. 149 P.p.s.a.(tiret 1 i 2 wniosku). W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego nie można przyjąć, że wyrok Sądu I instancji w sposób prawidłowy i kompletny rozpoznał przedmiotową sprawę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 44/17 oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu do zamieszczenia w tym wyroku żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Wszystkie elementy, jakich wymagają art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a. zostały w nim ujęte. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Uznać zatem należy, że Sąd I instancji orzekł o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia ww. orzeczenia. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że z treści wniosku o uzupełnienie wyroku wynika, że skarżący tak naprawdę zmierza do uzyskania orzeczenia będącego zaprzeczeniem przedmiotowego wyroku. W związku z tym wyjaśnić należy, że skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu i argumentacją prawną przedstawioną w wyroku winien skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia (w niniejszym wypadku skargi kasacyjnej). Ponadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wedle natomiast art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z powyższego przepisu wynika zatem, że Sąd orzekając w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu, nawet gdyby uwzględnił skargę, nie mógłby w swym rozstrzygnięciu zawrzeć rozstrzygnięcia, o które wnosi skarżący, tj. orzeczenia w przedmiocie daty zmiany stosunku służbowego, czy też orzeczenia co do daty nastąpienia zmiany składników uposażenia. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Ewentualne wskazania w tym przedmiocie nie są wiążące (por. wyrok NSA z 28 lipca 2011 r., I OSK 211/11). Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.