I OZ 392/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 655/17 o oddaleniu wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 655/17 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek K. J. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżący wniósł m.in. o uzupełnienie ww. wyroku "o wymagalne uzasadnienie zgodne z nakazami z art. 141 ppsa" oraz "do zakresu stanu faktycznego i wymagalnego z art. 151 powołanej ustawy, poprzez zawarcie w rozstrzygnięciu oddalenia skargi w zakresie wyznaczonym przez skarżony organ, oraz uzupełnienia orzeczenia o zakres sprawy zaskarżonej i zainicjowanej wnioskiem, oraz w zakresie działań i czynności naruszających praworządność organów Policji, a w tym art. 32 ustawy zasadniczej, gdzie równocześnie zważyć należy na okoliczność, czy orzeczenia nie należy zakreślić jako precedensu orzeczniczego i w zakresie pozostawienia sprawy strony w postępowaniu sadowym bez rozpoznania, bowiem wolą organów i sadu jest, by skarżący naruszenie prawa nie mógł uzyskać orzeczenia sadowego, wydanego przez sąd sprawiedliwy, a przez sad związany wytycznymi i wnioskami organu co i jak sąd ma zrobić, by pomóc organowi w dalszym naruszaniu porządku prawnego". Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że w ww. wyroku orzeczono o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu i jest to jedyne orzeczenie, które Sąd w nim zamieszcza. W odniesieniu do żądania skarżącego Sąd podkreślił, że jest ono całkowicie nieuzasadnione. Ustosunkowanie się do konkretnych zarzutów następuje dopiero w uzasadnieniu wyroku (art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Przedmiotowy wyrok został wydany w trybie uproszczonym, który jest odstępstwem od zasady jawności postępowania sądowego, wyrażonej w art. 45 Konstytucji RP i w art. 10 P.p.s.a. Zapada on po rozpoznaniu przez sąd sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.), a Sąd jest nim związany od chwili podpisania sentencji wyroku (art. 144 in fine P.p.s.a.). Nadto, wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym, podlega niezwłocznie publicznemu udostępnieniu w sekretariacie sądu, przez okres czternastu dni (art. 139 § 5 P.p.s.a.), a następnie, w myśl § 4 art. 139 P.p.s.a. odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym doręcza się stronom, jeżeli uzasadnienia wyroku nie sporządza się z urzędu. Nie jest to więc żadne "ogłoszenie korespondencyjne", lecz przewidziana art. 119 P.p.s.a. możliwość rozpoznawania spraw. W niniejszym przypadku skarżący otrzymał odpis ww. wyroku w dniu 23 stycznia 2018 r. wraz z pouczeniem o prawie do złożenia wniosku o jego uzasadnienie, stosownie do postanowień art. 140 § 3 P.p.s.a. Skoro skarżący nie złożył takiego wniosku to nie może się domagać następnie, aby sąd uzupełniał wyrok poprzez sporządzenie jego uzasadnienia. Podnoszone przez skarżącego w piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r. w pkt 6 okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Tymczasem wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia", uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Wskazując na powyższe, zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, że skarżony wyrok oddalający skargę zawierał wszystkie wymagane prawem elementy i nie ma podstaw do jego uzupełniania. Argumentacja przedstawiona natomiast we wniosku o jego uzupełnienie nie może zastąpić spóźnionego wniosku o uzasadnienie wyroku i poddania go w jego efekcie kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.