I OZ 391/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 535/24 odrzucającego wniosek E.K. o uchylenie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia: 24 marca 2025 r. i 27 lutego 2025 r. sygn. akt III SPP/Łd 30/25 oraz z dnia: 4 listopada 2024 r. i 1 października 2024 r., sygn. akt III SPP/Łd 126/24 w sprawie ze skargi E.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 336/10 postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 8 maja 2025 r. III SA/Łd 535/24 (dalej postanowienie z 8 maja 2025 r.) odrzucił wniosek E.K. (dalej skarżąca) o uchylenie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia: 24 marca 2025 r. i 27 lutego 2025 r. sygn. akt III SPP/Łd 30/25 oraz z dnia: 4 listopada 2024 r. i 1 października 2024 r. sygn. akt III SPP/Łd 126/24 w sprawie ze skargi E.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 336/10. W uzasadnieniu postanowienia z 8 maja 2025 r. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się na skutek skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 336/10. Postanowienie stwierdzające prawomocność od 31 października 2024 r. postanowienia z 31 lipca 2024 r. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania zostało wydane przez Sąd 31 grudnia 2024 r. Uprawomocnienie orzeczenia kończącego postępowanie nastąpiło wraz z upływem terminu na wniesienie skargi kasacyjnej określonego w art. 177 § 4 ppsa, tj. 30 dni od daty doręczenia skarżącej sporządzonej przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 31 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 535/24 odrzucającego skargę o wznowienia postępowania. Wniosek skarżącej o zmianę postanowień niekończących postępowania wydanych przez Sąd oraz referendarza sądowego w tej sprawie został sporządzony 2 kwietnia 2025 r. i nadany do Sądu za pośrednictwem operatora pocztowego 3 kwietnia 2025 r., co wynika z adnotacji znajdujących się na prezentacie biura podawczego sądu. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowy wniosek został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania, a co za tym idzie jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu (k. 81-86 akt sądowych). Wnosząca zażalenie nie odniosła się merytorycznie do skarżonego postanowienia, ale podniosła naruszenie rażące naruszenie prawa europejskiego oraz Konstytucji RP, to jest: art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca skupiła się na obrazie Sądu I instancji wskazując, że wymienione sprawy sądowoadministracyjne kompromitują nie tylko dyspozycyjnych funkcjonariuszy publicznych działających w ramach przestępczego układu, ale cały wymiar sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi udowodnił, że działając w warunkach zorganizowanego bezprawia jego funkcjonariusze są niezdolni do wykonywania kontroli legalności działalności organów administracji publicznej w sprawach z udziałem E.K. i B.P. (k. 91-93v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W zażaleniu skarżąca nie sprecyzowała, na czym - w jej ocenie - miałoby polegać rażące naruszenie prawa. Zarzuciła rażące naruszenie prawa europejskiego: art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności [sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, dalej Konwencja] oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej [z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP) - uw. NSA]. Odniosła się jedynie ogólnie do wskazanych przepisów Konstytucji i Konwencji. Zarzuty powołane w zażaleniu nie odnoszą się do istoty sprawy i jako takie nie podlegały one badaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku niniejszego postępowania zażaleniowego, które jest jedynie incydentalnym postępowaniem związanym z kwestiami formalnoprawnymi, jakim jest złożenie wniosku po prawomocnym zakończeniu postępowania. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a stosownie do 64 § 3 ppsa do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek skarżącej o zmianę postanowień niekończących postępowania wydanych przez sąd oraz referendarza sądowego w tej sprawie został sporządzony 2 kwietnia 2025 r. i nadany do sądu za pośrednictwem operatora pocztowego 3 kwietnia 2025 r., co wynika z adnotacji znajdujących się na prezentacie biura podawczego sądu, a prawomocność postanowienie z 31 lipca 2024 r. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania od 31 października 2024 r., zostało wydane w dniu 31 grudnia 2024 r. Oznacza to, że przedmiotowy wniosek został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania, a co za tym idzie jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie. Od niniejszego postanowienia nie przysługuje zażalenie.