I OZ 372/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. S. i W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2378/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie

W dniu 6 września 2013 r. C. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo będące skargą na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, w którym wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone jej synowej, która położyła list na półce, o czym ona nie wiedziała. Skarżąca podniosła również, że chorowała na przewlekłe zapalenie przewodu moczowego i przez dwa tygodnie zmuszona była do przyjmowania leków. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącą, tj. niewiedza o odebraniu przesyłki przez członka rodziny oraz zły stan zdrowia, nie stanowiły przesłanki do uwzględnienia wniosku o przewrócenie terminu. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 17 lipca 2013 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 16 sierpnia 2013 r. Tymczasem skarga została wniesiona dopiero w dniu 6 września 2013 r., a więc po terminie. W ocenie Sądu, z analizy akt sprawy, ani tym bardziej z treści wniosku, nie wynika, aby w trzydziestodniowym terminie do złożenia skargi, wystąpiły po stronie skarżącej okoliczności uniemożliwiające jej dotrzymanie terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie C. S. oraz W. S. zaskarżyli zażaleniem, wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu zarzucili, że zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez ich synową. Natomiast skarżąca nie posiadała wiedzy, że przesyłka urzędowa, którą odebrała synowa, leży na półce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Nie ulega jednak wątpliwości, że aby można było stwierdzić, iż doszło w istocie do uchybienia przez skarżącą terminowi do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., to Sąd pierwszej instancji powinien przede wszystkim sprawdzić, czy termin do jej wniesienia w ogóle rozpoczął swój bieg, bowiem "skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie" – art. 53 § 1 P.p.s.a. Z tego też względu, przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu należy zbadać, czy zaskarżone postanowienie zostało w sposób prawidłowy doręczone stronie. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, z akt administracyjnych wynika, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., zostało przesłane jednym listem poleconym dwóm stronom postępowania administracyjnego, który został zaadresowany na C. i W. S. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) nie dopuszczają doręczenia pisma wspólnie małżonkom, będących stronami postępowania administracyjnego. Zasadą, bowiem jest, że "pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi" – art. 40 § 1 K.p.a. Sposób doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżącej i jej mężowi budzi uzasadnione wątpliwości, co do jego prawidłowości i skuteczności. Również potwierdza to fakt, że przesyłka zawierająca postanowienie nie została doręczona adresatom, lecz ich synowej – E. S., ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia przedmiotowej przesyłki nie wynika, aby E. S. podjęła się oddania pisma adresatom. Ustawodawca skuteczność doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 43 K.p.a. uzależnia od spełnienia łącznego przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Zatem w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał wadliwie za miarodajną w ocenie zachowania terminu do wniesienia skargi datę przyjęcie pisma przez synową skarżącej, która nie zobowiązała się do jej oddania adresatom i faktycznie jej nie oddała. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminu procesowego, gdy strona nie ponosi winy w jego uchybieniu. Natomiast skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, gdyż nie rozpoczął on jeszcze swojego biegu. Wojewoda [...], bowiem nie doręczył jej skutecznie postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., [...]. W tej sytuacji przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest dopuszczalne, bo strona nie podjęła czynności procesowej po terminie. Wobec powyższego skoro zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.