I OZ 369/16

Dnia 20 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Ł. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 591/14 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek A. Ł. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Sąd wskazał, że skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2015 r. wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednak we wniosku tym zakwestionowała prawidłowość doręczenia jej przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2015 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania ww. pisma czy stanowi ono skargę kasacyjną, czy też wniosek o przywrócenie terminu i jednocześnie, jeżeli pismo to miałoby stanowić wniosek o przywrócenie terminu, wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu przez: - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi; - wskazanie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu; - dokonanie czynności, której skarżąca nie dokonała w terminie, tj. uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca oświadczyła, że ww. pismo z 16 lutego 2015 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu i podtrzymała argumenty w nim zawarte. Sąd, powołując się na treść art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz zasady obliczania terminów postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 83 § 1 p.p.s.a.), a także art. 73 § 4 w zw. z art. 73 § 1 oraz art. 62 § 2 p.p.s.a., wskazał, że skarżąca nie wykonała ww. wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów Sąd zastosował art. 49 § 2 p.p.s.a. pozostawiając przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Zażalenie na zarządzenie z dnia 28 kwietnia 2015 r. o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania wniosła A. Ł.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki do pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika bowiem z treści przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, skarżąca poza zawnioskowaniem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi; nie wskazała daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu; oraz nie uiściła wpisu od skargi w wysokości 200 zł. W tym miejscu należy wskazać, że argumentacja dotycząca zakwestionowania prawidłowości doręczenia przesyłki nie może stanowić przesłanki do przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., ponieważ wykazanie braku winy w uchybieniu terminu jest możliwe tylko w przypadku skutecznego doręczenia przesyłki, a tym samym upływem zakreślonego terminu. Tego rodzaju argumentacja mogła ewentualnie służyć podstawę do wniesienia innego niekonkurencyjnego środka procesowego jakim jest skarga kasacyjna. Oznacza to, że na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu nie jest dopuszczalna ocena prawidłowości doręczenia przesyłki stronie. Taka okoliczność nie jest bowiem związana z brakiem winy strony w uchybieniu terminu. Poza tym przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. Z tego względu wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych miało usprawiedliwione podstawy, wynikające z przepisów prawa. Z tych względów Sąd prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z treści art. 49 § 1 w związku z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca poza sprecyzowaniem rodzaju wniosku nie udzieliła żadnej konstruktywnej odpowiedzi w nawiązaniu do wezwania do uzupełniania braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła pisma w terminie, zarządza się o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skoro w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu, pomimo stosownego wezwania, nie został uzupełniony przez stronę skarżącą, to Sąd I instancji, stosując ww. normę, niewadliwie pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Ponadto w zażaleniu skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie odmiennego stanowiska. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. zażalenie oddalił.