II SA/Lu 320/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 21 marca 2018 r. wpłynęła do Sądu skarga D. S. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie podając jednak przy tym żadnej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, orzekającą o odmowie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 2 listopada 2015 r. do dnia 5 września 2017 r. Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że w przypadku wykonania decyzji orzekających o wysokości dodatków pieniężnych należnych policjantowi – co do zasady – nie może dojść do szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot określonej sumy pieniężnej. Skarżący nie wskazał zaś żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które świadczyłyby, że w jego przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o której mowa w tym przepisie. Oczywiste jest zarazem, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skoro możliwe jest wypłacenie w przyszłości spornego świadczenia pieniężnego. Po drugie, zauważyć należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.