I OZ 307/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o wykładnię i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OZ 307/18 o oddaleniu zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 o odmowie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: 1. oddalić wniosek o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OZ 307/18; 2. oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OZ 307/18.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r., I OZ 307/18, oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 stycznia 2018 r., III SA/Kr 1018/09, o odmowie dokonania wykładni wyroku tego Sądu z 14 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi K. J. na decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wnioskiem z 16 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł o uzupełnienie orzeczenia o zakres pominiętych i nierozpoznanych zarzutów oraz zwrócił się o wykładnię – stwierdzając, że "zasadne jest rozstrzygnięcie co do treści i skutków wyroku". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może wydać postanowienie, w którym rozstrzygnie o wątpliwościach, co do treści wydanego orzeczenia, jednakże, jedynie w przypadku, kiedy strona we wniosku sprecyzuje te wątpliwości poprzez wskazanie niezrozumiałego fragmentu orzeczenia (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 344). Uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Jak natomiast wynika ze złożonego przez skarżącego wniosku o wykładnię ("rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści i skutków wyroku"), w istocie polemizuje on nie tylko z Naczelnym Sądem Administracyjnym co do zajętego przez ten Sąd stanowiska i dąży do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne, albowiem ma ono przymiot ostateczności i nie podlega zaskarżeniu oraz nie może być zmienione poprzez uzupełnienie lub wykładnię postanowienia, ale także – już po raz kolejny w przedmiotowej sprawie – próbuje kwestionować wyrok WSA w Krakowie z 14 kwietnia 2011 r., o czym świadczy chociażby sformułowanie: "Sąd pierwszej instancji winien równocześnie zważyć, iż ...". Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy i nie może dokonać wykładni wyroku sądu wojewódzkiego, albowiem zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Przyjmując jednak, że zamiarem skarżącego było zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do postanowienia z 10 kwietnia 2018 r., I OZ 307/18, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w/w postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia. Również wniosek o uzupełnienie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku/postanowienia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku/postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z 15 stycznia 2018 r. odmawiające uzupełnienia wyroku tego Sądu z 14 kwietnia 2017 r., III SA/Kr 1018/09, i w tym zakresie zostało ono rozpoznane. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem w całości zażalenie i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W niniejszej sprawie nie zachodził również przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia. Podkreślić również należy, żądania skarżącego zawarte w złożonym wniosku służą w rzeczywistości podważeniu zasadności zapadłego wyroku, należy zatem je ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 i art. 158 p.p.s.a. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem WSA w Krakowie z 14 kwietnia 2011 r., to mógł go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, o czym został pouczony (k-161 akt sąd.), bowiem wniosek o wykładnię jak i uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem Sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2018 r., na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. oraz oddalił wniosek o uzupełnienie tegoż postanowienia na podstawie art. 157 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a.