II SA/Lu 237/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji przyznającą skarżącemu sierż. szt. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] r. i odmawiającą przyznania takiego równoważnika za okres od [...] r. do [...] r. - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący obszernie zakwestionował zaskarżone rozstrzygnięcie, natomiast nie uzasadnił w ogóle wniosku o wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. Skarżący A. K. domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o przyznaniu mu równoważnika pieniężnego począwszy od dnia [...] r. i o odmowie przyznania takiego równoważnika za okres wsteczny, nie wykazał żadnej z przesłanek wymienionych w przytoczonym przepisie. Podkreślić natomiast należy, że nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009r., I FZ 148/09, LexPolonica nr 2235880 i postanowienie NSA z 28 września 2011r., I FZ 219/11, LexPolonica nr 3025984). Wobec braku uzasadnienia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie miał możliwości oceny, czy wykonanie tej decyzji mogłoby wyrządzić skarżącemu bądź jego rodzinie szkodę w znacznych rozmiarach. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Poza tym z treści zaskarżonej decyzji wynika, że począwszy od dnia 25 października 2017 r. przyznano skarżącemu równoważnik pieniężny, a zatem w tym zakresie decyzja jest dla niego korzystna. Z tych samych przyczyn Sąd nie miał również podstaw do przyjęcia, że niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne skutki. W świetle powyższego, wobec braku należytego umotywowania żądania, wniosek nie może być więc uwzględniony. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.