I OZ 196/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2026 r., sygn. akt VIII SA/Wa 632/25 w przedmiocie odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 27 czerwca 2025 r., znak SKO.GN.4116.20.900.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia przebiegu granic postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 25 listopada 2025 r. E.P. (dalej: skarżąca) wniosła o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 632/25 poprzez orzeczenie w zakresie zawartego w skardze wniosku skarżącej co do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Radomia z 28 marca 2025 r., znak: Gd.6830.1.2023.AO. Postanowieniem z 17 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia wyroku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2025 r. poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 28 marca 2025 r. lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jak wskazała, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 157 § 1 p.p.s.a. przez odmówienie uzupełnienia wyroku, podczas gdy Sąd w wyroku z 12 listopada 2025 r. nie orzekł w przedmiocie wniosku zawartego w skardze o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z 28 marca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy podkreślić, że instytucja uzupełnienia wyroku nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy ani rozszerzeniu zakresu orzekania ponad granice wyznaczone przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Jak przy tym słusznie wskazał Sąd I instancji, uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r., II FSK 3502/14; Komentarz do art. 157 – Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019). Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 27 czerwca 2025 r., znak: SKO.GN.4116.20.900.2025 odmawiająca skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Radomia z 28 marca 2025 r., znak: Gd.6830.1.2023.AO. Wspomnianą wyżej decyzją z 28 marca 2025 r. Prezydent Miasta Radomia zatwierdził ustalony przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami położonymi w R. przy ulicy [...], arkusz [...], obręb [...], stanowiącymi współwłasność skarżącej i uczestników M.P., J. i S. małż. Z. – działka nr [...], a nieruchomościami sąsiednimi: działka nr [...] stanowiąca współwłasność skarżącej i uczestnika M.P., działka nr [...] stanowiąca współwłasność uczestników J. i S. małż. Z., działka nr [...] stanowiąca współwłasność uczestników J.Ś., J.Ś., A.Ś., działka nr [...] stanowiąca własność M.B. oraz nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] a nieruchomością nr [...]. Decyzja ta nie stała się ostateczna, ponieważ skarżąca złożyła wniosek o przekazanie sprawy do sądu. Pismem z 28 kwietnia 2025 r. (doręczonym 30 kwietnia 2025 r.) organ I instancji przekazał do Sądu Rejonowego w Radomiu żądanie skarżącej przekazania sprawy do sądu jako strony niezadowolonej z ustalenia przebiegu granic. Jednocześnie skarżąca wnioskiem z 15 kwietnia 2025 r., uzupełnionym pismem z 22 kwietnia 2025 r., zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, w wyniku czego została wydana decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Wyrokiem z 12 listopada 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 632/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 27 czerwca 2025 r. i umorzył postępowanie administracyjne. Sąd wojewódzki uznał, że konsekwencją złożenia przez skarżącą żądania, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.; dalej: "p.g.k."), jest utrata mocy wiążącej decyzji Prezydenta Miasta Radomia. Oznacza to, że decyzja nie uzyskała procesowych i materialnych skutków decyzji ostatecznej, a w istocie utraciła byt prawny. Tym samym nie można skutecznie żądać stwierdzenia nieważności tej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedstawionych powyżej realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o uzupełnienie wyroku poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 28 marca 2025 r. Skoro bowiem Sąd I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie – stwierdzając istnienie przesłanek do zakończenia sprawy bez merytorycznego rozpoznania żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Radomia – na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne, to stwierdzić należy, że rozstrzygnął o całości sprawy będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. W tej sytuacji żądanie skarżącej, aby w trybie uzupełnienia wyroku Sąd dodatkowo orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji z 28 marca 2025 r., pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zapadłego wyroku. Domaganie się takiego rozstrzygnięcia oznacza bowiem zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji co do istnienia podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Innymi słowy, skarżąca nie twierdzi, że Sąd meriti pominął część żądania, lecz w istocie kwestionuje prawidłowość przyjętej przez ten Sąd podstawy rozstrzygnięcia i domaga się odmiennego, merytorycznego zakończenia sprawy. Potwierdza to również argumentacja przywołana w uzasadnieniu zażalenia, ponieważ zdaniem skarżącej w przypadku wniesienia żądania przekazania sprawy sądowi i jednocześnie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej, w pierwszej kolejności powinna zostać rozstrzygnięta kwestia wniosku o stwierdzenie nieważności, gdyż jego skutkiem może być całkowita eliminacja decyzji o rozgraniczeniu z obrotu prawnego. Tego rodzaju zarzuty nie mogą być jednak skutecznie podnoszone w ramach wniosku o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. Instytucja ta służy wyłącznie usunięciu takich braków orzeczenia, które polegały na nieorzeczeniu o całości żądania lub pominięciu rozstrzygnięcia, które powinno zostać zamieszczone z urzędu. Nie może ona natomiast prowadzić do zmiany merytorycznej treści wyroku ani zastępowania środków zaskarżenia przewidzianych dla kwestionowania trafności rozstrzygnięcia sądu. Jeżeli zatem skarżąca nie zgadzała się z oceną Sądu I instancji, że zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, to właściwym środkiem procesowym było wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku z 12 listopada 2025 r., a nie żądanie jego uzupełnienia. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż żądanie strony wykracza poza granice instytucji uzupełnienia przewidzianej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. .