I OZ 195/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2026 r., sygn. akt VIII SA/Wa 632/25 w przedmiocie sprostowania uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 27 czerwca 2025 r., znak SKO.GN.4116.20.900.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia przebiegu granic postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 12 grudnia 2025 r. E.P. (dalej: skarżąca) wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 632/25: 1) na stronie 2 uzasadnienia tego wyroku w wierszu 17 poprzez wpisanie prawidłowego numeru działki, tj. [...] zamiast [...]; 2) na stronie 9 uzasadnienia tego wyroku po wyrazie "ustalenia (str 7)" wpisanie zgodnie z treścią skargi na stronie 4 tej skargi tj. "że" "w odniesieniu do odcinków granic będącym przedmiotem rozgraniczenia, gdyż należy uznać, że w wyrazie "przedmiotwm" wystąpił błąd literowy, dokumenty są kompletne, wzajemnie spójne, a sposób określenia współrzędnych punktów granicznych spełnia wymagane kryteria dokładności" zamiast błędnego zmieniającego treść i sens wyrażenia "odnośnie błędu literowego w odniesieniu do odcinków granic, sposobu określenia współrzędnych punktów granicznych spełnia wymagane kryteria dokładności". Skarżąca podała, że błąd literowy, o którym mowa w skardze, nie dotyczy odcinków granic, lecz błędu literowego w zaskarżonej decyzji SKO, na stronie 7 tej decyzji, ostatni wiersz, gdzie zamiast "przedmiotem" wpisano "przedmiotwm". Postanowieniem z 26 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku w ten sposób, że na stronie 2 uzasadnienia w wierszu 17 zamiast "[...]" wpisał prawidłowo "[...]" (pkt 1), natomiast odmówił sprostowania uzasadnienia do wyroku w pozostałym zakresie (pkt 2). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zaskarżając je w części dotyczącej pkt 2 i wnosząc o jego zmianę poprzez sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2026 r. w zakresie wskazanym w punkcie 2 wniosku z 12 grudnia 2025 r. Wniosła również o zasądzenie kosztów sądowych postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 156 § 1 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. przez odmówienie sprostowania uzasadnienia do wyroku, podczas gdy przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje sprostowania uzasadnienia do wyroku, lecz sprostowanie wyroku. Art. 141 § 1 p.p.s.a. również nie przewiduje uzasadnienia do wyroku, lecz uzasadnienie wyroku, co świadczy o tym, że uzasadnienie jest integralną częścią wyroku i sprostowanie wyroku może dotyczyć również jego uzasadnienia. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, czyli odmówienie sprostowania wyroku w zakresie wskazanym w punkcie 2 wniosku z 12 grudnia 2025 r. o sprostowanie wyroku zamiast sprostowania wyroku we wnioskowanym w punkcie 2 wniosku zakresie; 2. naruszenie art. 156 § 1 p.p.s.a. przez odmowę sprostowania wyroku w zakresie wskazanym w punkcie 2 wniosku z 12 grudnia 2025 r. o sprostowanie wyroku, gdyż Sąd niedokładnie przytoczył treść punktu 2 wniosku, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, pomijając wyraz "że", od którego zaczyna się wnioskowane wpisanie, oraz pomijając istotną część wniosku o sprostowanie, a mianowicie, że skarżąca żądała sprostowania wyroku na stronie 9 tego wyroku po wyrazie "ustalenia (str 7)", czyli w zakresie ustaleń poczynionych przez organ nadzoru zaczynających się na stronie 7 zaskarżonej decyzji organu nadzoru, a ustalenia te nie dotyczą żadnego błędu literowego, co jest oczywiste i bezspornie wynikające z zaskarżonej decyzji organu nadzoru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione nie tylko w sentencji wyroku, ale też w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2022 r., II GZ 490/21). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w ramach pierwszego zarzutu zażalenia, jakoby Sąd I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o sprostowanie wyroku wyłącznie z tego względu, iż uznał niedopuszczalność sprostowania uzasadnienia wyroku. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie bowiem wynika, że podstawą odmowy nie było przyjęcie, iż uzasadnienie wyroku nie podlega sprostowaniu, lecz stwierdzenie, że wskazywana przez skarżącą wadliwość nie ma charakteru oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. W tym kontekście wskazać więc należy, że sprostowanie orzeczenia sądowego lub jego uzasadnienia jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej (por. wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., I OSK 728/19). Na tle rozpoznawanej sprawy istota żądania skarżącej nie sprowadzała się do usunięcia oczywistego błędu pisarskiego czy innej omyłki w uzasadnieniu wyroku, lecz zmierzała do zastąpienia fragmentu uzasadnienia inną treścią, odpowiadającą stanowisku prezentowanemu przez stronę w skardze. Skarżąca domagała się bowiem wpisania w miejsce użytego przez Sąd I instancji sformułowania "odnośnie błędu literowego w odniesieniu do odcinków granic, sposobu określenia współrzędnych punktów granicznych spełnia wymagane kryteria dokładności" rozbudowanego fragmentu o treści "że w odniesieniu do odcinków granic będących przedmiotem rozgraniczenia, gdyż należy uznać, że w wyrazie "przedmiotwm" wystąpił błąd literowy, dokumenty są kompletne, wzajemnie spójne, a sposób określenia współrzędnych punktów granicznych spełnia wymagane kryteria dokładności". Porównanie obu sformułowań prowadzi do wniosku, że żądanie skarżącej nie dotyczyło wyłącznie korekty oczywistej omyłki językowej czy opuszczenia pojedynczego wyrazu, lecz zmierzało do istotnego przekształcenia treści uzasadnienia poprzez uzupełnienie go o dodatkowe elementy zarzutów skargi odnoszących się do ustaleń organu dotyczących dokumentacji geodezyjnej oraz przebiegu granic. Innymi słowy, skarżąca zmierzała do zastąpienia przyjętej przez Sąd rekonstrukcji jej stanowiska inną wersją, którą uznaje za odpowiadającą rzeczywistej treści skargi. Ocena prawidłowości takiego ujęcia nie może jednak następować w ramach postępowania o sprostowanie, gdyż wymagałaby ingerencji w merytoryczną warstwę uzasadnienia. Skarżąca sama zresztą przyznała we wniosku o sprostowanie, że dokonany przez Sąd I instancji sposób sformułowania zarzutu skargi zmienił treść i sens jej wyrażenia. Tego rodzaju zarzut dotyczy więc prawidłowości przedstawienia i oceny argumentacji strony, a nie oczywistego błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. Ewentualne kwestionowanie prawidłowości motywów wyroku, sposobu przedstawienia ustaleń czy rekonstrukcji zarzutów skargi może natomiast następować wyłącznie w drodze środka zaskarżenia od wyroku, tj. skargi kasacyjnej. Również podnoszona w zażaleniu okoliczność, że Sąd I instancji niedokładnie przytoczył treść samego wniosku o sprostowanie, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Nawet jeśli uzasadnienie postanowienia nie odtworzyło literalnie wszystkich elementów żądania strony, to z jego treści jednoznacznie wynika, że Sąd prawidłowo rozpoznał istotę tego żądania jako wykraczającą poza granice instytucji sprostowania przewidzianej w art. 156 § 1 p.p.s.a. Ewentualne niepełne przytoczenie treści wniosku nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać, że żądanie strony wykracza poza granice instytucji sprostowania przewidzianej w art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. .