I OZ 1892/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 odmawiające sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 18 czerwca 2017 roku skarżący zwrócił się o sprostowanie tego orzeczenia poprzez zastąpienie słowa "oddala" słowem "odrzuca" skargę. Wniósł ponadto o sprostowanie treści pouczenia o środku zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 roku Sąd I instancji na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił sprostowania tego wyroku, wskazując, że nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych pomyłek. Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie wydano wyrok, a nie postanowienie - oceniając zasadność skargi, uznano, że nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono. Odrzucenie skargi następuje zaś w formie postanowienia, w sytuacji gdy skarga jest niedopuszczalna. Podstawą prawną takiego postanowienia jest art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. W związku z tym, że skarga była dopuszczalna, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił skarżącemu, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują dokonywania w trybie procesowym prostowania pouczeń o środkach zaskarżenia kierowanych do stron postępowania. Na marginesie Sąd wskazał jednak, że w związku z tym, że w niniejszej sprawie wydano orzeczenie w formie wyroku, to skarżącemu przysługuje, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna. W takiej sytuacji w ocenie Sądu I instancji pouczenie o środku zaskarżenia, jakie skarżący otrzymał w piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r., jest prawidłowe. Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie i dokonanie sprostowania we wskazanym zakresie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że podstawą prawną zapadłego w sprawie wyroku powinien być przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na to, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na powadze rzeczy osądzonej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 roku sygn. akt III SA/Kr 372/12. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nie można żądać sprostowania wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku, poprzez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze treść żądania skarżącego zawartego we wniosku o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zmierza ono w istocie do merytorycznej ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu, które było wynikiem rozpoznania skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji. W tej sytuacji uznać trzeba, że orzeczenie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe, a zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.