I OZ 1739/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1739/17 oddalającego zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 oddalające wniosek K. J. o wyłączenie sędziego NSA Krystyny Kutzner i sędziego WSA Barbary Pasternak w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1739/17.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1739/17 oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 oddalające wniosek K. J. o wyłączenie sędziego NSA Krystyny Kutzner i sędziego WSA Barbary Pasternak w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Barbary Pasternak i Krystyny Kutzner. W ocenie NSA skarżący, ani we wniosku o wyłączenie sędziów, ani też w zażaleniu nie przedstawił przesłanek, które uzasadniałyby wyłączenie tych sędziów. NSA podkreślił, że przesłanką taką nie może być wyłącznie subiektywne odczucie skarżącego co do celowości złożonego wniosku. Ponadto NSA wskazał, że sędziowie, których dotyczył wniosek o wyłączenie, w postępowaniu przed Sądem I instancji złożyli oświadczenia o braku podstaw prawnych wymienionych w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") do wyłączenia ich od orzekania. NSA podkreślił przy tym, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego. Wnioskiem, który do biura Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął w dniu 17 stycznia 2018 r. K. J. wniósł o wykładnię w/w postanowienia – nazwanym "wnioskiem o rozstrzygnięcie co do treści" – bardzo obszernie go uzasadniając. Końcowo wskazał, że "zarzuty i wnioski oraz wskazane wątpliwości dotyczące bezstronności sędziowskiej, szczególnie przewodniczącej wydziału, powinny być szczelnie rozpoznane (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślić w tym miejscu należy, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Jak natomiast wynika ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o wykładnię (rozstrzygnięcie co do treści), skarżący w istocie polemizuje z Naczelnym Sądem Administracyjnym co do zajętego przez ten Sąd stanowiska i dąży do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 1 grudnia 2017 r. oddalające zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja w/w orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.