I OZ 1626/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OZ 1626/17 o oddaleniu zażalenia K. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 177/17 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OZ 1626/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 177/17 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 2 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. orzeczenia o pominięte zarzuty i wnioski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. oddalił zażalenie K. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 2 czerwca 2017 r., a zatem orzekł o całości sprawy. Stąd też żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 22 listopada 2017 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Ponadto wskazać należy, że art. 157 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14 oraz z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji wniosek K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak sentencji.