I OZ 1412/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 249/17 o odrzuceniu skargi D. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Muzeum [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 czerwca 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę D. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Muzeum [...] w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd uwzględnił, że skarga została opatrzona kserokopią podpisu skarżącego. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego z 24 maja 2017 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2017 r. Przy piśmie z 1 czerwca 2017 r. skarżący nadesłał jedynie egzemplarz skargi z kolorową kserokopią podpisu. W powyższych okolicznościach Sąd uznał, że skoro skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania Sądu, to skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. Z. wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych. Wskazał, że poświadczenie odbioru, jakie przedstawił, wskazuje, iż złożył oryginał skargi własnoręcznie podpisany. Tym samym dochował wymaganiom formalnym pisma procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Braki skargi w rozumieniu ww. przepisów powinny być istotne, to znaczy takie, których nieusunięcie uniemożliwi nadanie sprawie dalszego biegu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2010, s. 192). W rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, że przedstawiona Sądowi I instancji skarga D. Z. była obarczona istotnym brakiem w postaci własnoręcznego podpisu. W związku z powyższym uzasadnionym było wezwanie skarżącego do uzupełnienia powyższego. Mając zatem na uwadze treść art. 49 § 1 p.p.s.a. Przewodniczący zarządzeniem z 24 maja 2017 r. wezwał skarżącego do osobistego złożenia podpisu pod skargą w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków upływał z dniem 7 czerwca 2017 r. Wobec niezastosowania się do powyższego wezwania i nienadesłania osobiście podpisanej skargi, Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W odniesieniu do argumentacji zawartej w zażaleniu należy wskazać, że Sąd I instancji w dniu 10 maja 2017 r. zwrócił się do organu o nadesłanie oryginału skargi. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Muzeum [...] poinformował, że przekazana Sądowi skarga jest tym pismem, które zostało złożone w biurze podawczym Akademii. Widnieje na nim oryginalna pieczęć wpływu. Organ nie posiada natomiast oryginału pisma. Stwierdzić należy, że powyższe wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w aktach sądowych. W związku z powyższym należało uznać, że podnoszone w zażaleniu argumenty nie zdołały podważyć prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.