I OZ 1234/13

Dnia 10 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 857/12 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego NSA I. T. od orzekania w niniejszej sprawie w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 857/12 oddalił wniosek o wyłączenie sędziego NSA I. T. od orzekania w sprawie niniejszej w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że R. S. na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego NSA I. T. od rozpoznania jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał stosowanie przez ww. sędziego w procedurze sądowej i orzecznictwie: "omnipotencji władczej funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego oraz naruszenie podstawowej zasady konstytucyjnej do sprawiedliwego, uczciwego, przejrzystego i rzetelnego procesu". Wyjaśnił, iż okoliczności i fakty stanowiące podstawę do wyłączenia ww. sędziego zostały wskazane we wniosku o uzupełnienie i sprostowanie protokołu posiedzenia Sądu z 2 lutego 2011 r. i 26 sierpnia 2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10. Wnioskodawca podał, że przyczyną złożenia wniosku o wyłączenie jest oświadczenie sędziego z dnia 26 sierpnia 2011 r. złożone w sprawie II SA/Sz 277/10 w którym sędzia wskazał, że wykonując czynności przewodniczącego rozpraw i wypełniając obowiązek czuwania nad ich przebiegiem w każdej sprawie styka się z taką sytuacją, w której skarżący R. S. chce decydować o przebiegu rozprawy, treści protokołu, podejmowanych rozstrzygnięciach, zawsze kwestionując zarówno zarządzenia przewodniczącego jak i postanowienia całego składu w toku rozprawy, a także, że każda czynność przewodniczącego lub Sądu, która nie odpowiada skarżącemu jest torpedowana wnioskiem o wyłączenie przewodniczącego. Sędzia NSA I. T. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że R. S. zna wyłącznie z rozpraw w których występował jako strona skarżąca i nie łączy jej z wnioskodawcą żaden stosunek prawny ani osobisty o którym mowa w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozpatrywany wniosek R. S. oparty jest na odczuciach wnioskodawcy, które nie znajdują oparcia w materiałach niniejszej sprawy, a zatem brak jest podstaw prawnych w ramach art. 19 § 1 P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono ponadto, że samo subiektywne przekonanie o braku bezstronności sędziego, oparte wyłącznie na okoliczności orzekania tego sędziego w niniejszej sprawie, nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeżeli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z oświadczeniem sędziego złożonym w innej sprawie, w ocenie tegoż Sądu, nie uzasadnia uznania, że zachodzi wątpliwość co do bezstronności sędziego. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. S. wniósł o jego uchylenie w całości i wyłączenie sędziego NSA I. T. od orzekania w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 P.p.s.a., natomiast art. 19 P.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wskazać należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W niniejszej sprawie sędzia, którego wyłączenia domaga się skarżący, złożyła oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55). Argumenty skarżącego zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonego przez sędziego oświadczenia. Fakt orzekania przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie w innej sprawie skarżącego, której rozstrzygnięcie zapadło nie po jego myśli, nie może być bowiem uznany za przesłankę dla uznania, że sędzia ten powinien zostać wyłączony od rozpoznawania tej sprawy. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego objętego wnioskiem skarżącego i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy podzielić. Ponadto zauważyć trzeba, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżący nie podniósł żadnych takich okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Skoro zatem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2013 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.