I OZ 1233/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09, odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr SKO [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sporządzoną osobiście przez Z. R. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 285 L ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Na podstawie art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich podmiotom. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący sporządził tę skargę osobiście. Nie spełniała ona więc wymogów określonych dla tego rodzaju pisma. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. jako wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1. Z. R. w dniu 26 listopada 2013 r. złożył osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na wskazane wyżej orzeczenie. Podniósł, że w sprawie został ustanowiony adwokat, nie wzywano go do uzupełnienia braków formalnych, a więc postanowienie o odrzuceniu jest przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 194 § 4 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. Wobec powyższego, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Nie wystarczy sam fakt, iż w sprawie został ustanowiony fachowy pełnomocnik, jak sugeruje skarżący. Ponadto podkreślić należy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Skoro, jak wspomniano wyżej, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje odrzuceniem wniesionego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zważywszy zatem, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2013 r. odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2009 r. zostało sporządzone osobiście przez Z. R., który ani nie jest radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., należało je odrzucić. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 285l i art. 197 § 2 p.p.s.a.