I OZ 1222/17

Dnia 29 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2017 r. o sygn. akt III SA/Gd 349/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargo P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy postanawia: oddalić zażalenie.

P.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2017 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańsku z dnia 27 września 2016 r., którą organ skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikację kierowcy w zakresie kategorii B. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak go nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., na podstawie art. 61 § 5 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej, jako: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał, dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, nie wykazał jakichkolwiek okoliczności odnoszących się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł P.C., reprezentowany przez adw. D.K., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a konsekwencji uznanie, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego, dostatecznie wyjaśnił, że sprawa przekroczenia prędkości w dniu 24 kwietnia 2012 r. została rozstrzygnięcia dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 22 marca 2013 r. o sygn. akt XIV W 2294/13. Jak zaznaczył, nie popełnił wykroczenia, które miało miejsce w dniu 24 kwietnia 2012 r., a punkty zostały przypisane w oparciu o wyrok nakazowy, od którego miano mu uniemożliwić ze względów formalnych odwołanie. Ponadto wskazał, że sąd administracyjny powinien także z urzędu zweryfikować przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rację ma skarżący, że sąd administracyjny nie jest ograniczony wyłącznie do podanych przez wnioskodawcę okoliczności uprawdopodabniających konieczność zastosowania środka w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jakkolwiek bowiem okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, to jednak sąd administracyjny zasadność jej wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd ma bowiem obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15). Zagadnienie, czy sąd administracyjny orzekając o udzieleniu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązany uwzględnić oprócz wniosku skarżącego materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy – została rozstrzygnięta w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 lutego 2014 r. o sygn. akt II FPS 9/13. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił w nim odpowiedzi na zadane pytanie prawne, gdyż pogląd, że rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej sąd bada całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, uznał za jednoznaczny i niebudzący najmniejszych wątpliwości, w świetle art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2016 r. o sygn. akt I OZ 188/16). Powyższe nie zmienia jednak konkluzji w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem pogląd Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie skarżonej decyzji. Nie uczynił tego też na etapie postępowania zażaleniowego. Sformułowane w nim twierdzenia odnośnie do wykroczenia popełnionego (bądź nie) przez skarżącego nie mają wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób podane okoliczności świadczą o zasadności zastosowania ochrony statuowanej tym przepisem. Jednocześnie także Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł w świetle akt sprawy zaistnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie normy zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.