I OZ 115/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 578/09 o ukaraniu D. W. i M. W. karą porządkową grzywny w sprawie ze skargi D. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 578/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ukarał D. W. i M. W. karą porządkową grzywny w kwocie po 1000 zł (tysiąc złotych) za ubliżanie Sądowi oraz referendarzowi sądowemu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w pismach procesowych z 20 czerwca 2010 r. i z 19 lipca 2010 r. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji przytoczył fragmenty pism, które wpłynęły w odpowiedzi na kierowane do skarżących wezwania w toku postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, min. "jesteśmy ofiarami układu szwagrów sędziów i prokuratorów, którzy sięgają po naszą własność na łapówki mafii...; gangi są informatorami w Sądzie i jak wszystko wskazuje również dla pana referendarza sądowego...; sędziowie są mecenasami mafii budowlanej i sięgają po nasze prawa materialne i naszą własność na łapówki gangów...". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że skarżący od kilku lat uczestniczą w postępowaniu przed tym sądem i w sposób uporczywy formułują w pismach procesowych i na rozprawach bezzasadne zarzuty i twierdzenia stanowiące obrazę Sądu, innych organów państwowych i ubliżające Sądowi. Sąd dotychczas nie reagował w sposób sankcyjny na takie zachowanie, natomiast na rozprawach przeprowadzonych w innych sprawach uprzedzał skarżącą o możliwości ukarania grzywną z tego powodu. Przepis art. 49 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.; dalej jako u.s.p.) dotyczy także przypadku ubliżenia Sądowi lub innemu organowi państwowemu na piśmie. W zażaleniu z 26 października 2010 r. D. i M. W. wnieśli o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości i jego zmianę. W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazali, że sędziowie "sięgają po naszą własność na łapówki gangów i pod swoim nadzorem budują mafię bez pozwoleń na budowę bez aktów własności (...) i sięgają po nasze prawa materialne. (...) Dokumenty z akt sądowych w Sądzie są przerabiane i podrabiane. Wyżej wymienieni sędziowie są mecenasami mafii (...)". Jednocześnie skarżący złożyli wniosek "o pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego, kto w Polsce odpowiada za bezprawie Sądu i sędziego, który wykorzystuje własne stanowisko i instytucje Sądu do czynienia bezprawia i z jakiej podstawy prawnej ma być karany skarżący obywatel za wnioski dowodowe w dochodzeniu swoich praw materialnych", ponieważ "mają w tym interes prawny". Podobny wniosek zawierało pismo z 27 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.; dalej jako p.u.s.a.), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych oraz sędziów, asesorów sądowych, starszych referendarzy sądowych, referendarzy sądowych, starszych asystentów sędziów, asystentów sędziów, urzędników i innych pracowników tych sądów stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych z tym, że do starszych asystentów sędziów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące asystentów sędziów, do wynagrodzeń sędziów stosuje się przepisy dotyczące sędziów sądu apelacyjnego, a do wynagrodzeń asesorów sądowych - przepisy dotyczące sędziów sądu okręgowego. Określone w tych przepisach uprawnienia Ministra Sprawiedliwości przysługują Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast stosownie do art. 49 § 1 u.s.p., sąd w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, może ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10.000 złotych lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej, można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania. Słowa i oskarżenia, jakich skarżący używali w pismach kierowanych do Sądu powszechnie są uznawane za obraźliwe, przekraczające granice dozwolonej krytyki i jednoznacznie wskazują na zamiar ubliżenia powadze Sądu. Skarżący byli świadomi konsekwencji swojego zachowania, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uprzedzał skarżących o możliwych konsekwencjach ich zachowania (por. załączony do akt sprawy protokół rozprawy przez WSA we Wrocławiu z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 542/09) oraz wymierzał już karę grzywny (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 10 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/09 utrzymane w mocy postanowieniem NSA z 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 41/11). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ważne jest również to, że w kolejnych pismach skarżący w dalszym ciągu w sposób obraźliwy i oszczerczy odnoszą się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co świadczy o tym, że ich działanie jest świadome i konsekwentne, choć całkowicie nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że art. 49 § 1 u.s.p. obejmuje swoim zakresem również ubliżanie Sądowi na piśmie (por. postanowienia NSA z 8 lutego 2011 r., II OZ 41/11, z 16 maja 2008 r., I OZ 335/08, z 21 lutego 2008 r., II FZ 31/08, z 15 marca 2007 r., II FZ 60/07, z 27 października 2005 r., II OZ 886/05, oraz z 6 września 2005 r., II OZ 679/05). Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji