I OZ 1127/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 23/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. S. na pismo Rektora Akademii Górniczo – Hutniczej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 23/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił w pkt 1 skargę A. S. na pismo Rektora Akademii Górniczo – Hutniczej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oraz odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżone przez A. S. pismo Rektora Akademii Górniczo – Hutniczej z dnia [...] października 2012 r. nie stanowi decyzji, postanowienia, aktu lub innej czynności, na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Pismo to stanowi bowiem odpowiedź na pismo skarżącej z dnia 8 października 2012 r. informujące, że na jej wszystkie dotychczasowe pisma w sprawie jej statusu jako studenta udzielono wyczerpujących odpowiedzi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W pkt 2 Sąd I instancji orzekł na podstawie przepisu art. 247 P.p.s.a. stanowiącego, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga wniesiona na postanowienie organu I instancji jest skargą oczywiście bezzasadną. Zażalenie na pkt 2 powyższego postanowienia wniosła A. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego zażalenie, taka sytuacja wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy. Zaskarżone przez A. S. pismo Rektora Akademii Górniczo – Hutniczej miało formę informacji wskazującej, że status studenta został wyjaśniony w pismach z dnia 6 lipca 2009 r. oraz z dnia 5 listopada 2009 r. Ponadto w piśmie tym wskazano, że sprawa została wszechstronnie zbadana oraz, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie. Z powyższego wynika, że zaskarżone pismo nie jest ani postanowieniem, ani decyzją administracyjną z art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., ani też czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. a zatem żądanie skarżącej nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. i w konsekwencji oddalenia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga niewątpliwie kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.