I OZ 1004/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 741/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [....] w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego została wydana z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenie.

J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja z dnia [..] grudnia 2001 r., nr [...] o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego została wydana z naruszaniem prawa. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją orzeczenia. Odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie – powołując się na przepisy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." – uznał, że wniosek J. G. nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem przedmiotem wniosku o wstrzymanie mogą być tylko takie rozstrzygnięcia, które mogą być wykonane w sposób dobrowolny albo przymusowy. Zaskarżone orzeczenie nie nadaje się natomiast do wykonania. J. G., w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, wnosząc o jego zmianę, wskazywała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zobowiązaniem jej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przedemerytalnego, co narazi ją na straty finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego została wydana z naruszaniem prawa. Nie posiada ona bowiem cechy wykonalności. Trzeba zatem uznać, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i nie powoduje bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać również należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji postanowienia.