I OSK 995/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1910/22 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 czerwca 2022 r. nr 365/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyjaśnienia treści orzeczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2022 r. sygn. IV SA/Wa 1910/22 oddalił skargę [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 czerwca 2022 r. nr 365/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyjaśnienia treści orzeczenia. Skargę kasacyjną od wyroku złożyła Spółka zarzucając Sądowi pierwszej instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 174 pkt 2 PPSA, tj.: a) art. 151 PPSA w związku z art. 141 § 4 PPSA, art. 105 § 1 KPA, art. 113 § 2 KPA, art. 28 KPA, art. 552 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny ("KC"), art. 140 KC i art. 155 § 1 KC poprzez oddalenie skargi na skutek naruszenia zasad prawidłowego rozumowania, tj. popełnienia błędów w rozumowaniu w postaci: (i) tzw. błędnego koła (circulus in demonstrando), poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji założenia, że zgodnie z literalnym brzmieniem orzeczenia nieruchomość (zdefiniowaną poniżej) wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa (a nie spółdzielni), co w konsekwencji prowadzi do konkluzji, że spółka nie jest właścicielem nieruchomości, a zatem nie ma legitymacji, by wystąpić o wyjaśnienie treści Orzeczenia co do tego, na czyją rzecz nastąpiło wywłaszczenie, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku, (ii) rozumowania achronologicznego, pomijającego kolejność zdarzeń w niniejszej sprawne i błędu zamiany przyczyny i następstwa (np. wnioskowanie o treści orzeczenia w oparciu o późniejsze wpisy w księdze wieczystej, dokonane w oparciu o orzeczenie, czy wnioskowanie o umowie sprzedaży w oderwaniu od treści prawidłowo zinterpretowanego orzeczenia); b) art. 151 PPSA w zw. z art. 80 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA (stosowanym odpowiednio na mocy art. 144 KPA), art. 28 KPA, art. 552, art. 140 i art. 155 § 1 KC poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwości postanowień I i II, polegającej na tym, że organy dokonały wadliwych ustaleń w oparciu o materiał dowodowy sprawy (które WSA błędnie uznał za prawidłowe), w szczególności polegających na: - uznaniu, że Spółka nie nabyła własności nieruchomości w drodze zawarcia umowy sprzedaży czyli dokonaniu ustaleń w sposób niezgodny z treścią tej umowy, przepisami KC dotyczącymi czynności prawnej mającej za przedmiot przedsiębiorstwo oraz intencjami stron tej czynności, - uznaniu, że uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Południe, II Wydział Cywilny, z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ns 1486/16 przesądza o tym, że spółdzielnia była tylko posiadaczem zależnym nieruchomości, chociaż charakter tytułu prawnego, a co za tym idzie również posiadania, spółdzielni wynikał z orzeczenia, - uznaniu, że o tym, że spółka nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a zatem rzekomo nie ma interesu prawnego w uzyskaniu wyjaśnienia orzeczenia, przesądzają jakoby wpisy w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej, chociaż wpisy te mają charakter deklaratoryjny i stanowią konsekwencję treści orzeczenia (zostały dokonane w oparciu o orzeczenie), zaś skoro wpisy te mają charakter wtórny względem treści orzeczenia, nie mogą one w żadnym stopniu być brane pod uwagę w zakresie oceny dopuszczalności wyjaśnienia Orzeczenia; c) art. 151 PPSA w zw. 105 § 1 KPA oraz z art. 113 § 2 KPA w zw. z art. 28 KPA, art. 552, art. 140 i art. 155 § 1 KC oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi w wyniku błędnego przyjęcia, że spółka nie ma interesu prawnego w wyjaśnieniu treści orzeczenia, podczas gdy orzeczenie dotyczy nieruchomości, której Spółka jest właścicielem, a której własność nabyła - w ramach przedsiębiorstwa - na podstawie umowy sprzedaży; d) art. 151 PPSA w związku z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego ("KPC"), art. 626⁸ § 6 KPC, art. 105 § 1 KPA i art. 113 § 2 w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że wpis Skarbu Państwa jako właściciela w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości ma rzekomo przesądzać o braku interesu spółki w uzyskaniu wyjaśnienia orzeczenia. Taki sposób zastosowania przepisów utrudnia spółce dochodzenie jej praw i uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, a zatem stanowi niedopuszczalne ograniczenie prawa spółki do sądu. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, stosownie do art. 174 pkt 1 PPSA, tj. a) art. 552 in fine KC w zw. z art. 551 KC w zw. z art. 65 § 2 KC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że czynność prawna polegająca na zbyciu przedsiębiorstwa na podstawie umowy sprzedaży przedsiębiorstwa zawartej w akcie notarialnym z 17 listopada 1992 r., Rep. A nr [...] ze względu na literalne brzmienie umowy sprzedaży oraz wskazanie w niej wyłącznie przeniesienia posiadania nieruchomości, nie prowadziła do zbycia nieruchomości na rzecz Spółki . Żądaniem skargi kasacyjnej objęto rozpoznanie sprawy na rozprawie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie i uwzględnienie skargi ze skutkiem uchylenia postanowienia I oraz II instancji; alternatywnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zwrot na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, stosownie do art. 200 PPSA w zw. z art. 205 § 2 PPSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2026, poz. 143 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca miała legitymację do żądania wyjaśnienia treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia 26 lutego 1957 r. w trybie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021, poz. 735 – dalej jako: "k.p.a."). Skarżąca wywodziła tę legitymację z twierdzenia, że nabyła własność nieruchomości objętej tym orzeczeniem wraz z przedsiębiorstwem [...] w likwidacji, na podstawie umowy sprzedaży z dnia 17 listopada 1992 r. Stanowisko to trafnie zostało zakwestionowane przez organy, a następnie przez Sąd pierwszej instancji. Na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia, na żądanie organu egzekucyjnego lub strony, wątpliwości co do treści decyzji. Przepis ten nie przyznaje uprawnienia każdemu podmiotowi zainteresowanemu treścią rozstrzygnięcia administracyjnego. Żądanie może pochodzić wyłącznie od organu egzekucyjnego albo od strony. Dlatego organ administracji, przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku o wyjaśnienie decyzji, zobowiązany był zbadać, czy wnioskodawca ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Brak takiego interesu obligował organ do umorzenia wszczętego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Niezasadnie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 113 § 2 k.p.a., art. 28 k.p.a. wraz ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami Kodeksu cywilnego. Sąd pierwszej instancji nie ograniczył się do mechanicznego odczytania jednego zwrotu z orzeczenia z 1957 r., ale dokonał oceny całokształtu okoliczności relewantnych dla legitymacji skarżącej. Uwzględnił treść orzeczenia wywłaszczeniowego, treść umowy sprzedaży przedsiębiorstwa z dnia 17 listopada 1992 r., charakter prawny zbycia przedsiębiorstwa, zakres składników objętych umową, wpis w księdze wieczystej oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 7 listopada 2019 r. oddalające wniosek skarżącej o stwierdzenie zasiedzenia. Wnioski tej analizy, co do tego, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego do żądania wyjaśnienia orzeczenia z 1957 r., są trafne i znajdują oparcie w materiale dowodowym załączonym do akt sprawy. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej trzeba podkreślić, że ocena legitymacji procesowej w postępowaniu prowadzonym w 2020 r. i zakończonym postanowieniami z 2022 r. wymagała uwzględnienia aktualnego stanu prawnego oraz dokumentów obrazujących następstwa prawne po wydaniu orzeczenia z 1957 r. Wpisy w księdze wieczystej oraz późniejsze orzeczenie sądu cywilnego nie służyły odtworzeniu historycznej woli organu wywłaszczeniowego. Miały znaczenie dla oceny, czy skarżąca kasacyjnie obecnie legitymuje się prawem lub obowiązkiem, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Przyjęta przez organy logika rozumowania była prawidłowa. Pożądanego rezultatu przynieść nie mógł również zarzut naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. oraz art. 55¹, art. 55², art. 140 i art. 155 § 1 k.c. Skarga kasacyjna zarzuca, że organy wadliwie ustaliły, iż skarżąca nie nabyła własności nieruchomości w drodze umowy sprzedaży przedsiębiorstwa z dnia 17 listopada 1992 r. Zarzut ten opiera się jednak na założeniu, którego materiał sprawy nie potwierdza. Spółka deklaruje, że domaga się wyjaśnienia treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 26 lutego 1957 r. nr Sa.II.20/9/56 na mocy której dokonano wywłaszczenia "na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez [...]. Wywłaszczenia dokonano na podstawie dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r. Nr 2, poz. 31 – dalej jako: "Dekret z 1949 r."). Dekret z 1949 r. wprost zaliczał spółdzielnie do "wykonawców narodowych planów gospodarczych" (art. 2 pkt 6). To wykonawca występował o zezwolenie na nabycie (art. 5), wzywał właściciela do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości (art. 8), a potem składał wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego (art. 17). O rozprawie zawiadamiano wykonawcę, który zgłosił wniosek, oraz właściciela (art. 20 ust. 2), a orzeczenie doręczało się właśnie wykonawcy, na którego wniosek wszczęto postępowanie, oraz właścicielowi (art. 24 ust. 1); "strona" mogła wnieść odwołanie (art. 24 ust. 2). Jak wynika z obowiązujących w owym czasie przepisów spółdzielnia była stroną postępowania wywłaszczeniowego dlatego, że dekret przyznawał jej rolę podmiotu wszczynającego i prowadzącego sprawę po stronie wywłaszczającej. Choć skutek rzeczowy orzeczenia mógł być przypisany Skarbowi Państwa, to faktycznym uczestnikiem postępowania po stronie wywłaszczającej pozostawała spółdzielnia jako wykonawca planu i wnioskodawca reprezentujący Skarb Państwa. Jakkolwiek, wykonawca narodowego planu gospodarczego w badanej sprawie był stroną postępowania wywłaszczeniowego prowadzonego w trybie Dekretu, to bezsporne w sprawie pozostaje, że [...] już pod nazwą [...] z siedzibą w W. uległa likwidacji i została wykreślona z rejestru spółdzielni postanowieniem z dnia 10 lutego 1993 r. Z wnioskiem w trybie art. 113 § 2 k.p.a. występuje aktualnie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., które nabyło w drodze umowy cywilnej przedsiębiorstwo będące własnością [...] w likwidacji z siedzibą w W.. Spółka swój interes prawny wywodzi z umowy sprzedaży przedsiębiorstwa zawartej 17 listopada 1992 r. Tymczasem, dla uznania istnienia legitymacji procesowej istotne jest spełnienie wszystkich warunków wymaganych przez normę prawną (por. P. Przybysz, Przelew wierzytelności jako źródło interesu prawnego w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość. Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2022 r., I OPS 1/22, OSP 2023, nr 6, s. 52). Przymiot strony nie "przechodzi" zatem na nabywcę jedynie na skutek zawarcia umowy cywilnoprawnej. Dlatego też nietrafna pozostaje argumentacja skargi kasacyjnej zarzucająca naruszenie art. 552 in fine k.c. w zw. z art. 55' k.c. w zw. z art. 65 § 2 k.c. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcą jest strona umowy sprzedaży przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy nie ma sporu co do tego, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 26 lutego 1957 r. nr Sa.II.20/9/56 stanowiło podstawę ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela wywłaszczonych działek w księdze wieczystej. Poza sporem pozostaje również, że spółka powołując się na "objęcie w posiadanie samoistne" gruntu w drodze aktu notarialnego z dnia 17 listopada 1992 r. występowała o stwierdzenia nabycia własności nieruchomości, jednak jej wniosek został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt VII Ns 1486/16. Trafnie też Sąd pierwszej instancji zauważył, że w załączniku nr 6 do umowy z 17 listopada 1992 r. spółdzielnia przeniosła na spółkę m. in. prawa z posiadanych nakładów inwestycyjnych i posiadania nieruchomości położonej w m. st. Warszawa Dzielnicy Praga-Południe przy ul. [...] o pow. 8400 m², na której zbywca wybudował ze środków własnych budynki i budowle. A zatem z zapisów tego załącznika wprost wynika, że spółdzielnia była jedynie posiadaczem nieruchomości a nie właścicielem. W tym miejscu zaakcentować też trzeba, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. W tym też kontekście nietrafnie skarżąca kasacyjnie odwołuje się do art. 65 § 2 k.c. Przepis ten nakazuje badać zgodny zamiar stron i cel umowy. Nie pozwala jednak zastępować treści czynności prawnej treścią postulowaną przez jedną ze stron postępowania. Nie pozwala także przypisać umowie skutku rozporządzającego w zakresie prawa, którego zbywcy nie przysługiwało. Własność nieruchomości nie może zostać wyprowadzona z samego faktu sprzedaży przedsiębiorstwa, jeżeli z umowy wynika jedynie przeniesienie posiadania oraz praw z nakładów. Zważywszy na powyższe, w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 140 k.c. i art. 155 § 1 k.c. Skuteczne przeniesienie własności wymaga, aby zbywca był właścicielem albo aby istniała szczególna podstawa prawna umożliwiająca rozporządzenie cudzym prawem. W sprawie takiej podstawy nie wykazano. W świetle powyższego nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 55² in fine k.c. w związku z art. 55¹ k.c. i art. 65 § 2 k.c. Skarżąca twierdzi, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, iż literalne brzmienie umowy oraz wskazanie w niej jedynie posiadania nieruchomości wykluczało nabycie własności. Argument ten pomija jednak, że art. 55² k.c. obejmuje czynnością prawną to, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Przepis ten nie powoduje natomiast nabycia praw, których zbywca nie miał. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 365 § 1 k.p.c., art. 626⁸ § 6 k.p.c., art. 105 § 1 k.p.a., art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że Sąd pierwszej instancji błędnie nadał rozstrzygające znaczenie wpisowi Skarbu Państwa jako właściciela w księdze wieczystej. Zdaniem skarżącej wpis ten jako wtórny wobec orzeczenia z 1957 r. nie może przesądzać o braku interesu prawnego w uzyskaniu wyjaśnienia tego orzeczenia. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej w tym zakresie, zaakcentować trzeba, że Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że wpis w księdze wieczystej samodzielnie stworzył prawo własności Skarbu Państwa. Wskazał natomiast, że w księdze wieczystej ujawniono Skarb Państwa jako właściciela, a jako podstawę wpisu wskazano właśnie orzeczenie Prezydium Rady Narodowej z dnia 26 lutego 1957 r. Wpis ten pozostaje objęty domniemaniem zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Organ administracji, rozpoznając wniosek w trybie art. 113 § 2 k.p.a., nie był natomiast uprawniony do prowadzenia postępowania zastępującego postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W świetle powyższego trafnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów uznając, że skarżąca nie miała legitymacji do wystąpienia z żądaniem wyjaśnienia orzeczenia z 1957 r. i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przepis ten również nie został naruszony. Zauważyć trzeba, że istota argumentacji skargi kasacyjnej zmierza de facto do zakwestionowania orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 26 lutego 1957 r. nr Sa.II.20/9/56 w drodze zarzutu naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. Tymczasem, nie można w trybie art. 113 § 2 k.p.a. domagać się "wyjaśnienia", że to wykonawca narodowego planu gospodarczego, a nie Skarb Państwa, był beneficjentem decyzji, jeżeli z literalnej treści decyzji wynika, że beneficjentem był Skarb Państwa. Takie żądanie nie zmierza do usunięcia niejasności językowej decyzji, lecz do zmiany jej podmiotowego skutku, czyli do przypisania prawa innemu podmiotowi niż wskazany w rozstrzygnięciu. Przepis art. 113 § 2 k.p.a. pozwala wyłącznie wyjaśnić treść istniejącej decyzji na żądanie strony albo organu egzekucyjnego. Nie pozwala natomiast ustalać nowego beneficjenta, korygować błędnego - zdaniem wnioskodawcy - rozstrzygnięcia ani zastępować trybów nadzwyczajnych. Jeżeli z orzeczenia wynika, że jego beneficjentem był Skarb Państwa, to wyjaśnianie po 70 latach, że jego beneficjentem była jednak [...], która nie została tak jednak w orzeczeniu oznaczona, nie byłoby zwykłą wykładnią treści orzeczenia. Byłaby to w istocie zmiana adresata orzeczenia, a więc ingerencja w element rozstrzygnięcia, czyli w sferę dotyczącą praw podmiotów. Tego przepis art. 113 § 2 k.p.a. nie dopuszcza. Zgłoszony wniosek nie zmierza do objaśnienia znaczenia istniejącego zwrotu, lecz do przesądzenia, że orzeczenie z 26 lutego 1957 r. obejmuje sferę prawną nieistniejącej już [...]. Niezasadnie również Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uregulowanie zawarte w art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd Wojewódzki przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tymczasem, akcentowany w rozpoznawanej skardze kasacyjnej na poparcie podniesionego zarzutu - w istocie - brak akceptacji dla wydanego rozstrzygnięcia nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.