I OSK 810/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 724/21 w sprawie ze skarg [...], [...] oraz Prokuratora Rejonowego w Lublinie na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 37/II/2018 w przedmiocie sprzedaży nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Miasta Lublin kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 724/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpatrzeniu skarg [...], [...] oraz Prokuratora Rejonowego w Lublinie na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 37/II/2018 w przedmiocie sprzedaży nieruchomości: I. stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr 40/20 (obręb 22-Piaski); II. oddalił skargę Prokuratura Rejonowego w Lublinie w części dotyczącej działek nr [...], [...],[...] (obręb 22-Piaski); III. odrzucił skargę [...] i [...] w części dotyczącej działek nr [...], [...],[...] (obręb 22-Piaski); IV. zasądził od Prezydenta Miasta Lublin na rzecz skarżącego [...] kwotę 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; V. przyznał adwokat [...] od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 738 złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, w tym 138 złotych należnego podatku od towarów i usług. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu uchwałą Rada Miasta Lublin wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. [...] obejmującej działki nr: [...], [...], [...] i [...]. W jej uzasadnieniu wskazano, że objęte uchwałą działki stanowią własność Gminy Lublin i znajdują się na obszarze dla którego podjęta została uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na ich terenie znajdują się trzy budynki. Na większość lokali użytkowych znajdujących się w tych budynkach Zarząd Nieruchomości Komunalnych zawarł umowy najmu. Jednakże z uwagi na konieczność racjonalnego zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości i w związku z potrzebą pozyskania środków finansowych do budżetu gminy zasadne jest podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na ich sprzedaż. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą uchwałę wnieśli [...] i [...] oraz Prokurator Prokuratury Rejonowej Lublin-Południe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 94/19 – po rozpoznaniu skarg [...] i [...] oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Lublin-Południe: I. stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r., nr 37/II/2018 w całości; II. zasądził od Rady Miasta Lublin na rzecz skarżącego [...] kwotę 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. przyznał adwokat [...] do Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 295,20 zł, w tym 55,20 zł należnego podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 478/21 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 94/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Rada Miasta Lublin, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g." oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018 r., poz. 2204), zwanej dalej "u.g.n." uchwałą z 20 grudnia 2018 r. wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. [...] obejmującej działki nr: [...], [...], [...] i [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2021 r. ustalił, że z dołączonej do skargi kasacyjnej kopii decyzji Ministra Rozwoju z dnia 16 kwietnia 2020 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 grudnia 1950 r. nr AA.1-6/2709/50, wynika, że decyzja ta obejmuje tylko działkę ewidencyjną nr [...], natomiast pozostałe działki objęte uchwałą Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r., tj. nr ewidencyjny [...], [...], [...] (wszystkie obręb 22 - Piaski) nie są objęte tą decyzją. W takich okolicznościach zasadnie w zarzutach skargi kasacyjnej podniesiono, że stwierdzono niezgodność z prawem całej uchwały podczas gdy w uzasadnieniu nie odniesiono się i nie wskazano, że uchwała w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] została wydana z naruszeniem prawa w tym art. 34 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga jest uzasadniona. W ocenie sądu w sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem w myśl art. 94 ust. 2 u.s.g. Doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię. Wskazał, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Uchwała o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości gminnej stanowi bez wątpienia czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, ponieważ obejmuje zgodę organu stanowiącego gminy podjętą w imieniu gminy na rozporządzeniem mieniem gminnym. Przyznana radzie kompetencja nie oznacza jednak jej nieograniczonej swobody, gdyż ustawodawca przyznając określoną kompetencję do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę gospodarki nieruchomościami. Wskazane upoważnienie nie uprawnia do wykraczania poza unormowanie ustawowe, czynienia wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzania kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez uznanie, że [...] i [...] nie mieli interesu prawnego w zaskarżeniu Uchwały nr 37/11/2018 Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r. w części, mimo iż twierdzenie takie jest przedwczesne, a nadto zostało oparte bez dokładnej analizy sprawy w tej części; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art 135 p.p.s.a. w zw. z art, 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę materiału dowodowego; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i niepełne uzasadnienie nie pozwalające na pełną kontrolę instancyjną - lakoniczne odniesienie się do podstaw oddalenia skargi Prokuratora Rejonowego w Lublinie w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...]. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w całości w zakresie punktów II i III oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła Rada Miasta Lublin dochodząc jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna (środek odwoławczy) została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Skargę oparto na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie stwierdził Sąd wojewódzki, że powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 435). Kluczowym zagadnieniem spornym w sprawie jest kwestia, czy skarżący kasacyjnie zasadnie przyjmuje, iż przysługuje mu interes prawny do zaskarżania w całości uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 37/11/2018 w przedmiocie sprzedaży nieruchomości, czy tylko w części dotyczącej działki nr [...] jak orzekł Sąd I instancji. Wokół powyższego skupiają się zarzuty środka odwoławczego. Już na wstępnie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok został wydany z zastosowaniem art. 190 p.p.s.a. stanowiącym, że Sąd wojewódzki, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywoływana wypowiedź normatywana znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p. p. s. a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Powyższa sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny, niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2021 r. Sygn. akt. I OSK 478/21 (por. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 1115–1117). Sąd kasacyjny rozpoznając sprawę podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. W rozpoznawanej przez Sąd odwoławczy sprawie bezspornym jest, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r., nr 37/11/2018 dotyczy tylko działek nr: [...], [...], [...] i [...]. Z pozostającej w obrocie prawnym nieostatecznej decyzji Ministra Rozwoju z dnia 16 kwietnia 2020r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 grudnia 1950 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w Lublinie przy [...] objętej księgą hipoteczną Lublin hip. [...] o pow. 4.096m2 stanowiącej własność [...] i [...] (pkt 1 orzeczenia) wynika, że w skład wywłaszczonej nieruchomości obecnie wchodzą działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] arkusz mapy 4 oraz działka nr [...] arkusz mapy 1, wszystkie z obrębu nr 22 Piaski. Mając na względzie powyższe, nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 grudnia 1950 r. obejmuje tylko działkę ewidencyjną nr [...]. Pozostałe działki, których dotyczy uchwał Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r., tj. nr ewidencyjny [...], [...], [...] (wszystkie obręb 22 - Piaski) nie są przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia 12 grudnia 1950 r. – objętym pozostająca w obrocie prawnym decyzją Ministra Rozwoju z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr DO-IV.7613.75.2019., na którą wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2021 r. Sygn. akt. I OSK 478/21 przywoływany przez Sąd I instancji (por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 703–710). Tym samym Sąd kasacyjny stwierdza, że skarżący nie posiada legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w całości lecz wyłącznie w części obejmującej swym zakresem nieruchomość, co do której toczy się postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego, tj. w zakresie działki nr [...]. Słusznie przyjął Sąd wojewódzki, iż wyłącznie bowiem w części dotyczącej działki nr [...] istnieje związek pomiędzy własną i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżących, a zaskarżoną przezeń uchwałą. Tylko w zakresie tej działki zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (tj. pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Pamiętać należy, że racjonalne i uzasadnione standardami demokratycznego państwa prawnego jest stanowisko, według którego interes prawny, jako znajdujący podstawę w normie prawnej, powinien być z tego tytułu chroniony. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianych stosunków prawnych jednostki i dlatego może uzasadniać zarówno potrzebę obrony przed naruszeniem określonej sfery prawnej podmiotu, jak i wspierać dążenie do uzyskania korzystniejszej sytuacji prawnej możliwej z punktu widzenia rozwiązań prawnych. Ważne jest jednak podkreślenie, że tak jak źródła interesu prawnego należy poszukiwać w normach prawa powszechnie obowiązującego, tak również o ochronie i stopniu ochrony tego interesu przesądza ustawodawca ustanawiając w tym zakresie odpowiednie odrębne normy prawne (zob. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt I OPS 1/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe w okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd kasacyjny stwierdza, że nie doszło do naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżących w zakresie w jakim zaskarżona uchwała odnosi się do działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Działki te nie są bowiem objęte postępowaniem administracyjnym dotyczącym prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, zatem trudno w takim przypadku mówić by jakikolwiek interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem uchwała w tej części nie narusza ich prawa. Tym samym zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego należy uznać za nieuprawniony. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie zostały także naruszone przepisy postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku zwłaszcza z innymi przepisami p.p.s.a. oraz k.p.a. wskazać należy, że zarzut ten może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2023 r., II OSK 2687/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., II FSK 1479/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w omawianym przepisie i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika także, jaki stan faktyczny ustalił i przyjął za podstawę zaskarżonej uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 37/11/2018. Wskazał wyraźnie, jakimi okolicznościami faktycznymi kierował się podejmując decyzję w przedmiotowej sprawie. Z tych względów zarzut ten nie mógł zostać uznany za uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016r., sygn. akt II GSK 702/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody, dla których skarga została oddalona. Powyższe czyni chybionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozostałych wskazywanych w środku odwoławczym naruszeń przepisów postępowania. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.