I OSK 628/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant asystent sędziego Łukasz Szlęzak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...], [...] i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1325/21 w sprawie ze skargi [...], [...] i [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 kwietnia 2021 r. nr DO-II.7612.405.2019.KC w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1325/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...], [...] i [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 kwietnia 2021 r. nr DO-II.7612.405.2019.KC w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 16 maja 2019 r. o odmowie uchylenia ostatecznej własnej decyzji z 15 marca 2010 r. (utrzymującej w mocy ww. decyzję Starosty Otwockiego z 16 kwietnia 2007 r. odmawiającą zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Warszawie w rejonie ulic [...] i [...], oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] -cz., nr [...] -cz. i nr [...] -cz., wskazując, że cel wywłaszczenia został zrealizowany). W uzasadnieniu decyzji Minister wyjaśnił, że na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia jakim było przeznaczanie m. in. działki nr [...] (dawniej nr [...]) pod teren budowy zespołu mieszkaniowego osiedla "Tarchomin" wraz z towarzyszącym budownictwem. Minister wskazał, że słusznie podkreślił organ I instancji, że bezumowne użytkowanie działki nr [...] (obecnie nr [...]) jako parking, nie zmienia faktu, że na części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej aktualnie jako działka [...] został zrealizowany cel wywłaszczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli [...], [...] i [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Prawidłowo organy uznały, że fakt użytkowania działki [...] (obecnie nr [...]) jako parking jest okolicznością faktyczną, która istniała w dniu wydawania przez Wojewodę decyzji z 15 marca 2010 r. ale okoliczność, że było to bezumowne korzystanie, nie była znana organom. Niemniej jednak okoliczność ta (bezumowne korzystanie) nie ma charakteru "istotnego". A więc takiego, który prowadzić musi do zasadniczej zmiany poglądu na kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego. Forma tego użytkowania (sposób bezumowny), nie ma istotnego znaczenia dla oceny realizacji celu wywłaszczenia - budowy osiedla wraz z towarzyszącym budownictwem. Skoro zatem powołana przez skarżących okoliczność we wniosku o wznowienie postępowania nie mogła stanowić podstawy do wyprowadzenia wniosku o braku realizacji celu wywłaszczenia na działce nr [...] (obecnie [...]) - a przez to także doprowadzić do zwrotu tej nieruchomości, nie mogła być również uznana za okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (z uwagi na brak waloru "istotności w sprawie"). Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiedli [...], [...] i [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 134 § 1 ppsa poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy i dokonaniu oceny prawnej bez uwzględnienia w sposób wszechstronny akt sprawy i całości materiału dowodowego, na podstawie których Sąd pierwszej instancji powinien był orzekać, w szczególności pominięcie pisma Burmistrza Dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy z dnia 25 maja 2018 r., pisma Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "Praga" z dnia 28 lipca 2017 r. (znak NGM/01- 01966/W/17), opisu czynności z dnia 19 sierpnia 2016 r. sporządzonego przez uprawnionego geodetę Andrzeja Puszkarskiego; b) art.141 § 4 ppsa przez brak dostatecznego uzasadnienia wyroku, sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z wymogami przepisów prawa, w szczególności poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie przeprowadzonej kontroli oraz brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze oraz pominięcie argumentacji skarżącej przy wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, skutkujące brakiem możliwości ustalenia przesłanek, którymi kierował się Sąd, wydając zaskarżone orzeczenie; c) art. 106 § 3 ppsa poprzez jego nie zastosowanie, a w konsekwencji nie dokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej poprzez nie przeprowadzenie dowodu z Decyzji Starosty Wołomińskiego w przedmiocie zwrotu nieruchomości 47/5, w sytuacji gdy Sąd posiadał wątpliwości co do tożsamości stanów faktycznych tychże nieruchomości z przedmiotowym postępowaniem; d) art.151 ppsa poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania oraz niedostatecznym rozważaniem zebranego w sprawie materiału dowodowego; e) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez aprobatę stanowiska organów wydających decyzję w sprawie, polegającej na stwierdzeniu, że na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia jakim było przeznaczenie m.in. działki nr [...] (dawniej [...]) pod teren budowy zespołu mieszkaniowego osiedla "Tarchomin" wraz z towarzyszącym budownictwem, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez przyjęcie, że nowe okoliczności faktyczne i dowody, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania nie miały charakteru istotnego dla sprawy i nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie, nawet w sytuacji gdyby organ w chwili podejmowania decyzji znał je; f) art.8 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej i art. 6 i 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez naruszenie zasady równego traktowania, wyrażającej się w różnym traktowaniu podmiotów stosunku administracyjnego w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym; g) art. 10 § 1 i 2 kpa poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym mimo braku podstaw ku podjęciu decyzji o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w związku z brakiem ograniczeń związanych z epidemią Covid oraz nie przeprowadzenia rozprawy chociażby w trybie zdalnym, a w konsekwencji pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu oraz ustnego przedstawienia stanowiska; h) art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez stwierdzenie, że nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, ale nie znane organowi, nie mają waloru istotności dla sprawy i nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie organu. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 3 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974, nr 10, poz. 64) poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość nie była nawet przedmiotem dzierżawy oraz nie była w żaden inny sposób zagospodarowana przez właściciela - m.st. Warszawę; b) art. 136 ust. 1 i ust. 3 oraz art 137 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej: ugn) - poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, będące skutkiem z gruntu błędnego założenia, że fakt użytkowania przedmiotowej działki na cele parkingu w pobliżu osiedla mieszkaniowego czyni z tej działki automatycznie działkę powiązaną z infrastrukturą osiedla, nawet w sytuacji, gdy - co w niniejszej sprawie miało miejsce - podmiot użytkujący działkę na cele związane z prowadzeniem parkingu czynił to całkowicie bez tytułu prawnego, zaś na działce nigdy nie powstały żadne trwałe elementy, mogące wskazywać na zamiar stworzenia tam parkingu bądź infrastruktury powiązanej z osiedlem Tarchomin. W konsekwencji wniesiono uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należało, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi jednak do wniosku, że wszystkie zarzuty, tak materialne jaki i procesowe sprowadzają się do jednej kwestii, a mianowicie oparcia wyroku o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. Zdaniem skarżących kasacyjnie, wbrew stanowisku Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, co powoduje w opinii autora skargi kasacyjnej, że wyrok jest niezgodny z prawem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, LEX nr 1336157; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, LEX nr 1260068; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160), a także wtedy gdy Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, LEX nr 1367333). Sytuacje takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Co czyni niezasadnym także ten zarzut. Napomknąć jedynie można, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie prowadzi się ponownego postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje pod kątem zgodności z prawem decyzję wydaną w postępowaniu, którego dotyczy postępowanie nadzwyczajne. Tym bardziej nie jest rolą Sądu przeprowadzanie dowodu z dokumentów, tego typu dokumenty strona winna była składać i kwestionować na etapie postępowania przed organami administracyjnymi. Dokumenty, na które powołuje się autor skargi kasacyjnej nie mogły być brane pod uwagę przez Sąd I instancji, o ile wnioskodawcy postępowania wznowieniowego nie powołali się na nie jako przesłanki wznowienia w stosunku do decyzji z dnia 15 marca 2010 r. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może więc być on naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art.8 § 1 i 2, art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne są konstatacje Sądu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego, że cel wywłaszczenia w odniesieniu do spornego gruntu został zrealizowany. Tym samym, wbrew stanowisku środka odwoławczego, nie zostały naruszone: art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej i art. 6 i 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Niezasadny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak to zostało już wyżej wskazane Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zaistniały podstawy do uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości. Skarżący kasacyjnie składając wniosek o wznowienie postępowania powołali się na przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Za nową okoliczność skarżący kasacyjnie we wniosku o wznowienie postępowania uznali fakt użytkowania działki [...] (obecnie nr [...]) jako parking na podstawie bezumownego korzystania. Jest to okoliczność faktyczna, która istniała w dniu wydawania przez Wojewodę decyzji z 15 marca 2010 r., organ ten wiedział, że istnieje parking na omawianej działce, i rzeczywiście nie była znana organom sytuacja że dzieje się to bezumownie. Niemniej jednak zgodzić się należy zarówno z Sądem I instancji, jak i orzekającymi w sprawie organami, że okoliczność ta (bezumowne korzystanie) nie ma charakteru "istotnego", który mógłby wpłynąć na zmianę decyzji ostatecznej. A więc takiego, który prowadzić musi do zasadniczej zmiany poglądu na kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego. Forma tego bezumownego użytkowania, nie ma istotnego znaczenia dla oceny realizacji celu wywłaszczenia - budowy osiedla wraz z towarzyszącym budownictwem czyli infrastrukturą do której należą także parkingi. Cel wywłaszczenia został zatem niewątpliwie zrealizowany. Twierdzenie to nie zostało w jakikolwiek sposób podważone poza jedynie stwierdzeniem, że użytkowanie było bezumowne. Nie było tym samym żadnych podstaw do uchylenia decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości z tego powodu, że w postępowaniu, w którym decyzja ta została wydana, organ nie posiadał wiedzy o bezumownym korzystaniu z części nieruchomości w odniesieniu do której realizowano cel wywłaszczenia. Zwłaszcza, że parkingi należą do infrastruktury każdego osiedla. W przypadku żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości przesłankę taką stanowi stan zbędności nieruchomości dla celu wywłaszczenia, zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. Sytuację gdy nieruchomość uznaje się za zbędną dla celu wywłaszczenia definiuje art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. Kwestia realizacji celu wywłaszczenia wymaga także uprzedniej jego identyfikacji. W stosunku do wywłaszczeń dokonanych w odległym czasie konieczne jest także uwzględnienie, że podmiot dysponujący w wyniku wywłaszczenia prawem do nieruchomości, w toku wykonywania swego prawa mógł i może następczo zmieniać zagospodarowanie terenu, pod warunkiem pierwotnego użycia na cel wywłaszczenia. Tezę taką potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 grudnia 2012 r., sygn. P 12/11. Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko, że w przypadku inwestycji o złożonym, kompleksowym charakterze, których funkcjonowanie związane jest z istnieniem zróżnicowanej zabudowy i funkcji obszarów, realizowanych etapami, możliwe jest dokonywania zmian w koncepcjach zagospodarowania. Jeżeli zatem wywłaszczenie następuje na jakiś określony złożony cel, to mające miejsce na etapie realizacji zmiany szczegółowego zagospodarowania i nadane funkcje nie świadczą o zbędności terenu dla celu wywłaszczenia. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że omawiana nieruchomość została przeznaczona pod budowę zespołu mieszkaniowego osiedla "Tarchomin" wraz z towarzyszącym budownictwem. Cel ten został określony nieprecyzyjnie i bardzo szeroko. Oznacza to, że w celu wywłaszczenia mogły się mieścić wszelkie obiekty, urządzenia, czy infrastruktura służąca potrzebom osiedla, w tym także niezorganizowane strukturalnie parkingi. Trafnie wskazuje – w opozycji do stanowiska skargi kasacyjnej – zaskarżony wyrok, że w przedmiotowej sprawie było już raz prowadzone postępowanie wznowieniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1952/14. oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 7 kwietnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 28 listopada 2012 r. odmawiającą (po wznowieniu) uchylenia decyzji Wojewody z 15 marca 2010 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2015 r. Sąd wskazał, że "Ocena spełnienia przesłanek uniemożliwiających zwrot nieruchomości została dokonana w orzeczeniu Starosty Otwockiego z 17 kwietnia 2007 r. oraz w utrzymującej go w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego z 15 marca 2010 r. Organy orzekające w sprawie wyraźnie stwierdziły, że skoro przedmiotowa działka nr [...] (obecnie nr [...]) znajduje się w sąsiedztwie bloków mieszkalnych osiedla "Tarchomin" i na jej części znajduje się ogrodzony parking i trawniki - to wobec powyższego cel wywłaszczenia został zrealizowany w całości zgodnie z decyzją lokalizacyjną Nr 73/75 z 24 kwietnia 1975 r. (budowa osiedla Tarchomin wraz z towarzyszącym budownictwem) i brak jest podstaw do zwrotu nieruchomości. Także w postępowaniu dotyczącym zwrotu sąsiedniej działki, na które powołują się skarżący, organ administracji uznał, iż na nieruchomości znajdował się parking i trawnik. Nie można więc w żadnym wypadku stwierdzić, że na skutek powołanego postępowania, czy też dokumentów w nim zgromadzonych, doszło do ujawnienia błędu notatki (z 14 marca 2007 r.), a w rezultacie nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W odniesieniu do obu powyżej wskazanych działek gruntu organy ustaliły tą samą okoliczność, tj. iż znajdował się na nich parking i trawnik. (...)". Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość nie była nawet przedmiotem dzierżawy oraz nie była w żaden inny sposób zagospodarowana przez właściciela - m.st. Warszawę - zauważyć należy, że przepis ten określał na jaki cel można było dokonać wywłaszczenia nieruchomości. Zarówno organy, jak i Sąd I instancji, prawidłowo ustaliły, że celem wywłaszczenia była budowa kompleksu mieszkaniowego osiedla Tarchomin wraz z towarzyszącym budownictwem. "Zarówno art. 136, jak i art. 137 u.g.n., posługując się pojęciem celu wywłaszczenia, utożsamiają go z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu będącej aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Z tego właśnie względu podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie jest decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia" (wyrok WSA w Poznaniu z 17.04.2025 r. IV SA/Po 28/25, LEX nr 3860201). Z tezą ujętą w tym wyroku należy się zgodzić, a ponieważ cel wywłaszczenia został wskazany w umowie sprzedaży z dnia 21 lutego 1977 r. Rep. A.II-2174/77, zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr 73/75 z dnia 24 kwietnia 1975 r., w związku z tym również ten zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Końcowo, odnosząc się do niezrozumiałego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i 2 kpa poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym mimo braku podstaw ku podjęciu decyzji o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w związku z brakiem ograniczeń związanych z epidemią Covid oraz nie przeprowadzenia rozprawy chociażby w trybie zdalnym, a w konsekwencji pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu oraz ustnego przedstawienia stanowiska – wskazać trzeba, że nie przytoczono w skardze kasacyjnej naruszonych w tym zakresie właściwych konkretnych przepisów (norm) w zrealizowanym postępowaniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024r. sygn. akt I OSK 1669/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym niniejszym trzeba, że skarga kasacyjna jest mocno sformalizowanym środkiem odwoławczym (stąd, wymóg przymusu adwokackiego przy jej sporządzaniu, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do poprawiania ani uzupełniania tego rodzaju skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Tym samym sformułowane w środku odwoławczym, wbrew wymogom p.p.s.a., zarzuty naruszenia przepisów wskazywanych wyżej nie mogły odnieść zamierzonego skutku (zob. wyroki NSA z dnia: 20 sierpnia 2008 r. II FSK 557/07; 6 lutego 2014 r. II GSK 1669/12; 14 marca 2013 r. I OSK 1799/12; 23 stycznia 2014 r. II OSK 1977/12; 16 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1627/14, 15 października 2024 r. sygn. akt I OSK 1218/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl, por. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 1067–1076). Mając na względzie powyższe ustalenia – wbrew wszystkim zarzutom skargi kasacyjnej, uformowanej nie w pełni do wymogów sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.) – należy stwierdzić, że nie miały miejsca naruszenia norm p.p.s.a. w związku z powoływanymi przez stronę skarżącą konkretnymi (normami) przepisami prawa. Godzi się zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie dotyczącej prawidłowo zrealizowanej przez Sąd wojewódzki kontroli decyzji Ministra z 2021r. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 sierpnia 2021r. sygn. akt I OSK 414/21; 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20; 10 kwietnia 2024 sygn. akt I OSK 712/23 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.