I OSK 524/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Maciołek po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 1062/21 w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 października 2021 r. nr SKO Gd/3273/21 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 16 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 1062/21 oddalił skargę A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 5 października 2021 r. nr SKO Gd/3273/21 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.s.", i uznanie, że sytuacja skarżącego nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" umożliwiającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, który nie podlega zwrotowi; 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez oddalenie skargi, pomimo że organy administracji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez brak ustalenia właściwych potrzeb skarżącego oraz przez przekroczenie granic tak zwanego uznania administracyjnego na skutek nieprzyznania przez organ zasiłku celowego, co nie pozwala na zapewnienie skarżącemu godnej egzystencji. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, złożono wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy, według norm przepisanych, składając oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zasadności. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi kasacyjnej należało przypomnieć stan sprawy. Jak wynikało z ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku, po rozpatrzeniu wniosku z 4 maja 2021 r., Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 21 maja 2021 r. nr PS.CPS.1.ZUŚ.4030-16/10200829/21 odmówił A.A. przyznania świadczenia pieniężnego w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży, środków czystości, butli gazowej, okularów, leków, książek, karty do telefonu oraz na pokrycie opłat mieszkaniowych. Organ I instancji uznał, że sytuacja życiowa strony nie posiada cech szczególnie uzasadnionego przypadku, dających podstawę do przyznania specjalnego zasiłku celowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z 5 października 2021 r. nr SKO Gd/3273/21 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie spełnił warunków do uzyskania pomocy w formie świadczenia pieniężnego jakim jest zasiłek celowy, gdyż jego dochód przekraczał kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s. Wobec tego organy administracyjne zobowiązane były ocenić, czy okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie mu specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja odmawiająca przyznania specjalnego zasiłku celowego nie została podjęta z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organy pomocy społecznej uzasadniły swoje rozstrzygnięcia w sposób przekonujący, zgodnie z dyspozycja art. 107 § 3 K.p.a. Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 pkt 1 u.p.s., jak i naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. Zasadniczo, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu powinny więc podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednak w przypadku sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię konieczne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do tego zarzutu, gdyż prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza kierunek i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego. Przepis prawa materialnego określa istotne prawnie dla danej sprawy okoliczności, a więc warunkuje kierunek podejmowanych przez organ administracji publicznej czynności procesowych zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji przepisy postępowania stanowią kontynuację zarzucanego naruszenia prawa materialnego i jego ocena determinuje wynik oceny zarzutów naruszenia przepisów P.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 41 pkt 1 u.p.s.a. skarżący wskazał na "szczególną sytuację", w której się znajduje i że stanowi ona "szczególnie uzasadniony przypadek" umożliwiający przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Jego zdaniem, informacje uzyskane na podstawie przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego oraz innych zebranych dowodów (dokumenty przedstawione przez skarżącego we wniosku), potwierdzały, że sytuacja życiowa skarżącego stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek z art. 41 pkt 1 u.p.s. Wskazany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż wykładnia dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji słusznie wskazał, że pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy interpretować jako taką sytuację życiową osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że zaistniały nagłe, drastyczne, dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia, które to zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych. Specjalny zasiłek celowy to wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności. Co więcej, ustalenie, że wnioskodawca spełnia przesłanki do otrzymania specjalnego zasiłku celowego nie oznacza, że powstaje obowiązek uwzględnienia zgłoszonego żądania w całości lub w części. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organów, że sytuacja życiowa strony nie posiada cech szczególnie uzasadnionego przypadku, o których mowa wyżej, dających podstawę do przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności, odzieży, środków czystości, butli gazowej, okularów, leków, karty do telefonu, książek oraz na pokrycie opłat mieszkaniowych. Jak wskazał organ I instancji, wnioskodawca ma do dyspozycji 916,07 zł (uzyskuje dochód w wysokości 1 228,53 zł, który jest obciążony zajęciem komorniczym), umożliwia stronie samodzielne zabezpieczenie stronie takich potrzeb jak odzież, środki czystości, butla gazowa, karta do telefonu okulary oraz leki. Organ I instancji wyjaśnił też, że potrzebę taką jak posiadanie książek, strona może zabezpieczyć poprzez skorzystanie z powszechnie dostępnych usług świadczonych przez biblioteki publiczne. Natomiast opłaty czynszowe, w sytuacji w której strona zobligowana jest do ponoszenia opłat wynikających użytkowania lokalu jak każda osoba zajmująca lokal mieszkalny, nie czyni takiej sytuacji szczególnie odbiegającą od sytuacji innych osób zobligowanych do ponoszenia takich opłat, zwłaszcza w sytuacji gdy znaczna cześć tej opłaty wynika z bezumownego korzystania z lokalu. Przedstawionej wykładni nie zakwestionował skutecznie skarżący, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jedynie polemizuje ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji i zaakceptowanym przez Sąd I instancji, uznając odmiennie, że jego sytuacja życiowa stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek". Sytuacja skarżącego jest niewątpliwie trudna, otrzymuje on jednak wsparcie ze strony organów pomocy społecznej, a sprawa, której przedmiotem jest specjalny zasiłek celowy dotyczy, jak już zostało to wyjaśnione, zdarzeń o charakterze wyjątkowym. Trafnie wskazał więc organ, że opisane świadczenie jest przyznawane w wyjątkowych przypadkach i na szczególnych zasadach, co umożliwia udzielenie pomocy osobom i rodzinom, których dochody przekraczają kryteria ustawowe. Do szczególnie uzasadnionych przypadków przyznania pomocy zalicza się zdarzenie losowe, czy stan klęski żywiołowej lub ekologicznej. Są one równoznaczne z przypadkami wyrazistymi, odbiegającymi od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe (por. I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VII, Warszawa 2025, art. 41, dostęp do wersji elektronicznej: 2026-03-30). Skarżący nie wykazał istnienia takiego wyjątkowego przypadku. Jak wskazał NSA w wyroku z 12 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 562/23 (dotyczącym analogicznego wniosku skarżącego o przyznanie specjalnego zasiłku celowego; wyrok dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którego pogląd należy podzielić, "konieczność ponoszenia kosztów wyżywienia, leków, ubrania czy opłat za mieszkanie jest oczywista. Oczywiste jest również, że w przypadku osób o niskich dochodach, w tym obciążonych zajęciem komorniczym, sprostanie tymże wydatkom jest szczególnie trudne. Jednak odróżnić należy codzienne problemy z utrzymaniem, z którymi boryka się większość społeczeństwa, od nagłego, zewnętrznego zdarzenia, takiego jak nagła choroba, pożar, czy klęska żywiołowa, które mogą być uznane za szczególnie uzasadniony przypadek". Ponadto, dokonując analizy argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego, którego formę naruszenia – co należy przypomnieć - autor skargi kasacyjnej określił jako błędna wykładnia, należało dojść do wniosku, że zarzutem tym autor skargi kasacyjnej zwalcza stanowisko Sądu I instancji o prawidłowym ustaleniu, że sytuacja skarżącego nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku". Zatem, w istocie z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kwestionowane są ustalenia stanu faktycznego, przez ocenę sytuacji skarżącego skutkującą odmową przyznania specjalnego zasiłku celowego. W rzeczywistości argumentacja skargi kasacyjnej odnosi się więc do oceny ustalonych okoliczności stanu faktycznego, a skarżący kasacyjnie usiłuje zwalczać sferę ustaleń faktycznych przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Tymczasem, zasadność naruszenia prawa materialnego nie może zostać skutecznie podważona na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za prawidłowy. W judykaturze podkreśla się, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12, wyrok NSA z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest natomiast zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1092/12, wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1506/09, wyroki NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1972/11, z 3 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 2071/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że kwestia ta jest przedmiotem bogatego orzecznictwa, w tym w szczególności dotyczącego sposobu jego skutecznego powoływania - jako zarzutu procesowego w skardze kasacyjnej. W sytuacji, w której nie zakwestionowano skutecznie poprawności wykładni prawa materialnego, a jego naruszenia skarżący kasacyjnie upatruje jako konsekwencji niewłaściwej oceny stanu faktycznego, rozstrzygająca pozostaje kwestia oceny powołanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. W realiach niniejszej sprawy trafność tego zarzutu oznaczałaby jednocześnie zasadność niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. W zarzucie naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie, dążąc do wykazania, że w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", podał, że organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez brak ustalenia właściwych potrzeb skarżącego i przez przekroczenie granic tak zwanego uznania administracyjnego na skutek nieprzyznania przez organ zasiłku celowego, co nie pozwala na zapewnienie skarżącemu godnej egzystencji. Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organów administracyjnych o poczynieniu wszelkich ustaleń istotnych z punktu widzenia przesłanek przyznania specjalnego zasiłku celowego. W sprawie został przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy, organy dokonały prawidłowej oceny ustalonych okoliczności sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Argumentacja skarżącego kasacyjnie stanowi wyłącznie polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Skarżący kasacyjnie, kwestionując okoliczności stanu faktycznego i brak uwzględnienia właściwych potrzeb skarżącego, nie wskazał w istocie jakich okoliczności stanu faktycznego Sąd I instancji nie wziął pod uwagę i w jaki sposób wskazywane przez skarżącego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował skutecznie ustaleń rodzinnego wywiadu środowiskowego, w tym wysokości uzyskanego dochodu, podniósł bowiem wyłącznie, że wydatki na zakup butli gazowej, okularów, odzieży, lekarstw to "nagłe wydatki", ponieważ nie stanowią stałych miesięcznych kosztów, ale "niefortunnie nagromadziły się w zbliżonym okresie i wpłynęły na znaczące pogorszenie ogólnej sytuacji życiowej". Jak natomiast wykazano powyżej odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, okoliczności podane przez skarżącego nie mogą wyczerpywać przesłanek przyznania specjalnego zasiłku celowego, skoro opisane świadczenie jest przyznawane w wyjątkowych przypadkach i na szczególnych zasadach. Trafnie też Sąd I instancji uznał, że organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane przez nie fundusze muszą rozdzielać pomiędzy osoby wymagające wsparcia. Przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb ubiegających się o nią osób. Organ, ustalając wysokość zasiłku celowego, zobligowany jest wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale również wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej. W tym kontekście, trafnie Sąd I instancji zwrócił uwagę na zakres pomocy udzielanej skarżącemu w poprzednich miesiącach. Stronie przyznano bowiem zasiłek celowy na zakup żywności w ramach programu osłonowego "Posiłek w szkole i w domu na lata 2019 – 2023" w kwocie 200 zł w lipcu 2021 r oraz wrześniu 2021. Wcześniej, stronie przyznano specjalny zasiłek celowy na zakup leków oraz na zakup okularów w łącznej kwocie 500 zł. Przyznano mu także zasiłek celowy na zakup żywności w ramach programu osłonowego "Posiłek w szkole i w domu na lata 2019 – 2023" w kwocie po 300 zł w lutym oraz kwietniu 2021 r. oraz w kwocie 200 zł w maju 2021 r. Łącznie, na podstawie wskazanych decyzji udzielono stronie w 2021 r. pomocy finansowej w kwocie 1 700 zł. Organ wydając zaskarżoną decyzję działał w ramach uznania administracyjnego, a skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które skutecznie podważyłyby prawidłowość dokonanych ustaleń. Wyjaśnienia wymaga przy tym, że kontrola decyzji uznaniowych jest przeprowadzana pod względem zgodności z prawem. Zbadania wymaga zatem to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne oraz czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji, jak również czy prawidłowo uzasadniono wybór danego rozstrzygnięcia sprawy (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 472). W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej – kryteria ustawowe sformułowane w art. 2 – 4 u.p.s. W ramach takiej kontroli nie mieści się badanie samego uznania administracyjnego (wyrok NSA z 26 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1457/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Byłoby to bowiem przyjęcie przez sąd administracyjny roli kolejnego organu rozstrzygającego sprawę. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej. Taka kontrola byłaby bowiem sprzeczna z art. 1 § 2 P.p.s.a. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, jak już powiedziano wyżej, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 u.p.s. Odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia nie można było zatem ocenić jako dokonanej z naruszeniem art. 41 pkt 1 u.p.s. ani z naruszeniem zasad pomocy społecznej. Z tych samych przyczyn na uwzględnienie nie zasługuje podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania. Sąd I instancji dokonał bowiem zgodnie z przepisami prawa kontroli działalności administracji publicznej, która to kontrola doprowadziła do uznania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.