I OSK 4021/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: NSA Zygmunt Zgierski (spr.) del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 307/18 w sprawie ze skargi J.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić J.J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 12 lipca 2018 r. oddalił skargę J.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o "zupełne uchylenie w takich okolicznościach zapadłego wyroku oraz w wypadku podzielenia przez Sąd Najwyższy zarzutu bezwzględnej nieważności takiego tego orzekania; konsekwentnie wnoszę o zupełne zniesienie postępowania od wadliwej w swej podstawie decyzji organu administracji stopnia podstawowego poczynając". Dalej skarga kasacyjna zawiera wniosek o "przyjęcie tej kasacji do rozpoznania i wyznaczenie rozprawy w tej sprawie oraz objęcie własnym orzekaniem merytorycznym, w miejsce wadliwego – zgodnie z żądaniem uprawnionej do tego pokrzywdzonej i merytorycznie i procesowo strony". We wniesionym środku zaskarżenia zawarto żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według przedstawionego wyliczenia kosztów. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono "obrazę prawa materialnego przez procesowo niedopuszczalne wobec wnioskodawcy, więc bezpodstawne pominięcie i niezastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. z dnia 29 czerwca 2018 r. Dz.U./18 poz. 1330) w stopniu derogującym ważność wyroku zapadłego wg uzasadnienia; bo w powołaniu na nie mające ze sprawą tej informacji żadnego związku przepisy natury geodezyjnej, czyli rozpatrywane tak jak nie w tej, ale innej jakiejś sprawie". W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że ani organom administracji, ani Sądowi nie służył wybór trybu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie numeru księgi wieczystej nieruchomości lokalowej położonej w G. przy ul. [...]. Zaznaczył, że w sprawie nie toczyło się postępowanie podporządkowane regulacjom ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a wniosek nie zmierzał do zamówienia usług geodezyjnych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ postanowił wyeliminować z obrotu przepisy ustanowione dla zabezpieczenia pewności obrotu prawnego wartościami o znacznej wartości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (pkt 3). Jednocześnie w myśl art. 177a ppsa, jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Analiza ostatniego z zacytowanych przepisów wskazuje, że skarga kasacyjna może być obarczona dwoma rodzajami braków. Pierwszy rodzaj obejmujący m.in. brak znaczenia zaskarżonego orzeczenia, brak wskazania czy jest ono zaskarżone w całości lub części czy brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z zakresem żądanego uchylenia lub zmiany dotyczy braków usuwalnych, których uzupełnienie jest możliwe w ramach procedury naprawczej uregulowanej w art. 177a ppsa, podczas gdy brak przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia stanowi brak nieusuwalny. Wykluczenie bowiem możliwości uzupełnienia tych braków wynika wprost z treści art. 177a ppsa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarga złożona przez stronę skarżącą reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem nie spełnia wymagań wynikających z art. 176 § 1 pkt 2 i 3 ppsa. Przytoczony powyżej zarzut kasacyjny nie zawiera podstaw kasacyjnych rozumianych jako podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2142/18, z 19 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1392/20, czy z 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2925/19). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, gdyż wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi zgodnie z art. 183 § 1 ppsa związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (por. teza 7 komentarza do art. 176 ppsa, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX on-line). Należy odnotować, że uzasadnienie złożonej skargi kasacyjnej również nie pozwala na zrekonstruowanie podstaw kasacyjnych. Nie zawiera ono bowiem wskazania jakiegokolwiek przepisu, którego postanowieniom miałby uchybić Sąd pierwszej instancji. Tak sformułowany zarzut kasacyjny nie czyni zatem za dość art. 176 § 1 pkt 2 ppsa i jako niepodlegający procedurze naprawczej, o której mowa w art. 177a ppsa, powoduje, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Jak to wyżej podniesiono, zgodnie z treścią art. 176 § 1 pkt 3 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Tymczasem z pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej wynika, że pozostają one w stosunku do siebie w opozycji, bo skoro w pkt 2 zarzuca się nieważność postępowania, to na wypadek podzielenia tego zarzutu przez NSA konsekwencją musiałoby być uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Z kolei z treści pkt 3 skargi kasacyjnej wynika, że jej autor domaga się wydania wyroku reformatoryjnego w trybie art. 188 ppsa. Tak więc i ten element składowy skargi kasacyjnej nie spełnia ustawowego wymogu. Oczywiście niedopuszczalny jest również wniosek z pkt 2 wniesionego środka zaskarżenia o "zniesienie postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego obu instancji". Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji analogicznych jak w postępowaniu cywilnym przewidzianych w art. 386 § 2 kpc. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 177a oraz art. 176 § 1 pkt 2 i 3 ppsa orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.