I OSK 3130/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 406/23 w sprawie ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 stycznia 2023 r. nr SKO I 427/9/2022 w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 406/23 oddalił skargę A.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 9 stycznia 2023 r. nr SKO I 427/9/2022 w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 i 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez oddalenie skargi na skutek braku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego dotyczącego kwestii naruszenia zasady proporcjonalności, wynikającej z art. 31 § 3 i art. 64 § 3 Konstytucji RP w odniesieniu do uchwały Rady Gminy, na podstawie której Wójt Gminy X. procedował w sprawie, co ostatecznie skutkowało brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. art. 135 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. przez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w toku rozstrzygania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, to jest art. 153 P.p.s.a., który określa związanie organu oceną prawną w celu usunięcia wskazanych naruszeń. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych oraz złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Ponadto, wniesiono o "odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego dotyczącego występowania obowiązku rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestii zgodności z prawem zakończonego odrębnym postępowaniem uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi podstawę do wydania zażalonego Postanowienia Wójta Gminy X. z dn. 31.12.2021 r. nr GPN.6831.124.2021, a ostatecznie zaskarżonego Wyroku WSA w Gliwicach z dn. 12.07.2023 r. sygn.. akt II SA/GI 406/23". Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd I instancji oddalił skargę, pozostawiając nierozwiązaną kwestię opierania się podczas prowadzenia sprawy na uchwale Rady Gminy, chociaż skarżący zarzucał, że część tej uchwały jest niezgodna z prawem. Wnoszący skargę kasacyjną w treści skargi z 31 lipca 2023 r. (wniesionej z uwagi na uchwałę Rady Gminy X. nr [...], która zawierała informację o odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa) powołał się na linię orzeczniczą odnoszącą się do analogicznych stanów faktycznych i prawnych (wyroki NSA z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2478/15, z 19 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 1404/05, z 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1339/12, czy z 9 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1959/09). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji powinien był wyjaśnić kwestię zgodności z prawem aktu prawa miejscowego, na podstawie którego ma zostać dokonana czynność podziału – wydzielenia nieruchomości należących do wnoszącego skargę kasacyjną, wobec uprawdopodobnienia przez niego w sposób dostateczny występowania wskazanych naruszeń. Stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji skutkowało więc brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak uznał skarżący kasacyjnie, skoro postanowienie Wójta Gminy X. z 31 grudnia 2021 r. w przedmiocie zaopiniowania podziału – wydzielenia nieruchomości opiera się na akcie wydanym w toku postępowania w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w X., to logiczne jest, że kontrola Sądu obejmuje również postępowanie w sprawie uchwalenia tego planu. W opinii wnoszącego skargę kasacyjną, postępowanie dotyczące uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Radę Gminy X. mieści się w zakresie ustawowo wskazanych "wszystkich postępowań prowadzonych w sprawie". Zatem, Sąd I instancji wydał orzeczenie w sprawie nie stosując przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa. Jak zauważył wnoszący skargę kasacyjną, planowana droga publiczna [...] ma stanowić uzupełnienie sieci dróg służących miejscowym potrzebom. Tymczasem, sposób przyjęcia uchwały wprowadzającej obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego naruszył zasadę proporcjonalności. Mimo bowiem możliwości lokalizacji celu publicznego wyłącznie na nieruchomościach należących do Gminy X., wybrano rozwiązanie naruszające prawo własności szeregu obywateli, w tym wnoszącego skargę kasacyjną i nie przedstawiono w treści uchwały Rady Gminy X. z [...] lipca 2015 r. nr [...] jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętego stanowiska. Wadliwa w części uchwała Rady Gminy X. stanowi podstawę lokalizacji celu publicznego, a w konsekwencji do wydania postanowienia Wójta Gminy X. z 31 grudnia 2021 r. nr GPN.6831.124.2021. Uzasadniając wniosek o przedstawienie do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, wnoszący skargę kasacyjną wskazał na potrzebę rozstrzygnięcia opisanej materii jeszcze przed wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia w sprawie. Jak wyjaśnił, jego argumentacja, dotycząca niezgodności z prawem części mpzp obowiązującego w X., nie doczekała się merytorycznej odpowiedzi, podczas gdy ten mpzp w sposób faktyczny wpływał na kształt toczącego się postępowania administracyjnego a później sądowoadministracyjnego. W opinii wnoszącego skargę kasacyjną, obowiązujący mpzp "jest nierozerwalnie powiązany jako jedna sprawa z kwestią przedmiotowego podziału-wydzielenia jego nieruchomości, a później ewentualnego wywłaszczenia". Jak podkreślił, organ opiera swoje czynności "w sposób w zasadzie bezkrytyczny na kwestionowanym w części mpzp". Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że wprawdzie wniósł skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jeszcze przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, to jednak Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie powinien się odnieść do tego zagadnienia w sposób merytoryczny, dążąc do urzeczywistnienia zasady szybkiego załatwienia sprawy. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej należało przypomnieć, że Sąd I instancji przyjął za podstawę orzekania stan sprawy, zgodnie z którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, po rozpatrzeniu zażalenia A.A., postanowieniem z 9 stycznia 2023 r. nr SKO I 427/9/2022 utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy X. z 31 grudnia 2021r nr GPN.6831.124.2021, którym zaopiniowano pozytywnie projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [1] i nr [2] położonej w obrębie X. W sprawie niesporne jest, że postępowanie dotyczące podziału działek nr [1] i nr [2], stanowiących własność A.A., zostało wszczęte z urzędu w związku z planem realizacji przez Powiatowy Zarząd Dróg w Y. zadania mającego na celu poszerzenie drogi i budowę chodnika. Projektowane do wydzielenia geodezyjnego działki położone są na terenie Gminy X., dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] [...] i X., uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy X. z dnia [...] lipca 2015 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] 2015 r. poz. [...] wraz z jego częściową zmianą dokonaną uchwałą nr [...] Rady Gminy X. z dnia [...] czerwca 2019 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] 2019 r. poz. [...] (powoływany dalej również jako "m.p.z.p."). Celem podziału było wydzielenie działki nr [3] jako terenu pod drogę publiczną o symbolu [...] oraz działki nr [4] jako pozostałych części nieruchomości. Bezsporne jest także, że plan ten przeznacza część, stanowiącej własność skarżącego działki nr [1] o pow.0,4997 ha, [...] na publiczną drogę klasy lokalnej oznaczoną na rysunku planu symbolem [...], czyli niewątpliwie drogę publiczną. Postępowanie w sprawie zaopiniowania projektu podziału działki zostało zaś wszczęte z urzędu, w związku z realizacją celu publicznego, to jest inwestycji drogowej. W zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., skarżący wytyka Sądowi I instancji brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego w zakresie naruszenia zasady proporcjonalności, wynikającej z art. 31 § 3 i art. 64 § 3 Konstytucji RP w odniesieniu do m.p.z.p., a ten brak – jego zdaniem - skutkował niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zatem samej zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] [...] i X. Skarżący kasacyjnie kwestionuje natomiast stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że nie mogły być zasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani też wadliwych przepisów m.p.z.p., skoro zakres postępowania rozpoznawczego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości stanowił zaś art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust. 4 u.g.n.). Stosownie do art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Przepis art. 6 pkt 1 u.g n. stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Sąd I instancji wskazał, że to przepisy prawa materialnego, które stają się podstawą rozstrzygania o prawnych skutkach danego stanu faktycznego, wyznaczają ramy i kierunek postępowania dowodowego. Natomiast nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Plan ten wiąże organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Dlatego, jak wyjaśnił Sąd I instancji, wszelkie uwagi właściciela gruntu dotyczące podziału nieruchomości zmierzającego do realizacji celu publicznego byłyby zatem skuteczne, gdyby zostały zgłoszone na etapie procedury planistycznej. Tym samym, jak uznał Sąd I instancji, organ II instancji rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, odnosząc się również do kwestii podniesionych w zażaleniu. Stanowisko Sądu I instancji należy w zupełności podzielić. Kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej. W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w konkretnej sprawie. W niniejszej sprawie weryfikacja, czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., sprowadzała się do dokonania wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sprawdzenia czy zatwierdzony projekt podziału odpowiada wiążącym postanowieniom tego planu dotyczącym określenia terenów przeznaczonych pod drogi publiczne. Takie przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza, że działka stała się niezbędna na cel publiczny już z datą przyjęcia aktu prawa miejscowego (wyroki NSA z: 19 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 410/07; 28 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 10/09; 3 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 274/11; 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1434/18, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłączną podstawą podziału nieruchomości jest zatem zgodność z planem miejscowym (jeśli obowiązuje, jak w tym przypadku), a wyłączenia ograniczeń w podziale nieruchomości (art. 95 u.g.n.) dotyczą przypadków, gdy podział nieruchomości jest dopuszczalny niezależnie od ustaleń planu miejscowego (lub decyzji o warunkach zabudowy). Z art. 93 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 1 u.g.n. również nie wynika, aby podział nieruchomości z urzędu był uzależniony od innych przesłanek niż zgodność z planem. Sąd I instancji trafnie wskazał, że m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), który wiąże organy w niniejszej sprawie. Kwestionowanie rozwiązań planistycznych nie jest możliwe w niniejszej sprawie. Kwestionowanie zapisów m.p.z.p w zakresie dotyczącym planowanego przebiegu dróg publicznych mogło być dokonywane na etapie jego sporządzania przez zgłoszenie odpowiednich uwag. Postanowienia już uchwalonego planu mogą być kwestionowane przez wniesienie odrębnej skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.). To w owych postępowaniach skarżący mógł podnosić wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia jego prawa własności. Plan wiąże organy w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie (por. wyrok NSA 22 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2423/20). Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu jest wiadomo, że skarżący podjął inicjatywę weryfikowania treści m.p.z.p. dwukrotnie wnosząc skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy X. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] [...] i X. w części dotyczącej wyznaczenia, ustalonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, terenów oznaczonych symbolem [...], z podstawowym przeznaczeniem pod drogę publiczną klasy lokalnej (§ 22 ust. 1 i 2 pkt 3 m.p.z.p. oraz Załącznik graficzny nr 1d do m.p.z.p.), obejmującej swoim zakresem należące do niego działki nr [1] i nr [2], karta mapy [...], obręb [...] X., odpowiednio identyfikator [...] i [...]. Wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 265/24 i sygn. akt II SA/Gl 408/24 skargi zostały oddalone. Skarżący nie wniósł od nich środka zaskarżenia. Kwestionowanie zatem w niniejszej sprawie okoliczności związanych z prawidłowością m.p.z.p. stanowi dodatkowo niedopuszczalną polemikę z prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skoro zadaniem organu opiniującego projekt podziału nieruchomości jest dokonanie oceny zgodności projektu podziału z planem miejscowym, to nie ma podstaw do twierdzenia, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy prawidłowo w planie miejscowym przeznaczono określoną nieruchomość na cel publiczny, w tym pod budowę drogi publicznej. Nałożenie takiego obowiązku na organ opiniujący projekt podziału nieruchomości oznaczałoby, że organ ten byłby uprawniony do weryfikowania treści planu miejscowego. Tymczasem organ opiniujący projekt podziału nieruchomości jest związany postanowieniami planu miejscowego i nie może ich zmieniać. W sytuacji zatem, gdy wydzielona z nieruchomości skarżącego, oznaczonej ew. jako działka nr [1], została w m.p.z.p. przeznaczona na publiczną drogę klasy lokalnej, to organ był związany tym postanowieniem planu i musiał przyjąć, że przedmiotowa działka została przeznaczona na cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. Organ tym samym w sposób adekwatny do potrzeb danego postępowania ustalił stan faktyczny i nie pozostawił żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. W związku z powyższym nie można skutecznie zarzucić organom administracyjnym i Sądowi I instancji niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego i braku dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a tym samym zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz przepisami art. 31 § 3 i art. 64 § 3 Konstytucji RP nie mógł być zasadny. Nieusprawiedliwiony w związku z tym był również zarzut naruszenia art. 135 w powiązaniu z art. 134 § 1 oraz art. 153 P.p.s.a. Za pozbawiony podstaw należało uznać także wniosek skarżącego kasacyjnie dotyczący odroczenia rozpoznania sprawy i przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego odnośnie do weryfikowania treści planu miejscowego w ramach postępowania w przedmiocie opiniowania zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 4 u.g.n.). Jak wynika z powyższego nie jest to zagadnienie prawne budzące wątpliwości, a tym bardziej poważne wątpliwości. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki na poparcie stanowiska skarżącego, wbrew jego twierdzeniu, nie odnoszą się do analogicznych stanów faktycznych i prawnych. Wszystkie powołane wyroki dotyczą skarg na uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie skarg na postanowienia wydawane w ramach procedury, o której mowa w art. art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jednocześnie zauważyć, że dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.